Amusant Afwachten

Het is bijna zover. De voorziene bevallingsdatum is zéér dichtbij. De échte bevalling… wie weet? Dat is nog even afwachten. Ik zit thuis. Stap voor stap breng ik verbeteringen aan: Nog wat uitpakken, nog wat opruimen, nog wat zaken regelen, eindelijk fotoboekjes maken, … Maar het is écht stap voor stap, want na twee stappen ben ik moe en moet ik me dus zetten. Als ik me te lang concentreer op iets, wordt ook denken te vermoeiend en staar ik dus wat naar de tv. Toch was het vandaag al een productieve voormiddag. Daar ben ik blij om.

Op momenten dat ik dan zit, geniet ik nog van de bewegingen van ons zoontje in mijn buik. Tot hij natuurlijk weer eens te hard in mijn linkse zij trapt. Toch vind ik het leuk om die bewegingen te zien en te voelen.

Ik ben écht verbaasd dat die negen maanden er zo goed als opzitten en dat die zo vlot zijn verlopen. Om te starten met een hoog-risico zwangerschap en nu te eindigen op een normale manier, dat vind ik echt fantastisch. Ook na alle horrorverhalen van collega’s en vrienden over zwangere vrouwen die per sé iets bepaald wilden eten of drinken en waarvoor de man dan in allerijl de baan op ging om dat te zoeken, kreeg ik daar wel schrik voor. Zoiets wou ik Ifemi niet aandoen. Die drang is er bij mij uiteindelijk dus ook helemaal niet geweest. Wat is er wel geweest waarvoor gewaarschuwd werd? Stemmingswisselingen. Gelukkig had ik ze nooit op het werk, maar hier thuis kreeg Ifemi soms wel de volle lading. Naarmate de zwangerschap vorderde zijn we er ook samen in gegroeid. Het is leuk om elkaar bij te staan.

tomcartoon_Mega Mindy-bevalling
 

Nu is het dus enkel nog afwachten voor de effectieve bevalling. Daar heb ik nog wel vragen rond, maar toch maak ik me niet echt ongerust. Die vragen zijn er gewoon en het zal allemaal wel loslopen. Hoe zal de bevalling zich aankondigen? Hoe ga ik dan in het ziekenhuis geraken? Zal ik normaal kunnen bevallen of zal het uiteindelijk toch een keizersnede worden? Zal Ifemi alles goed aankunnen? Hoe lang zal de bevalling duren? Zal mijn hartje het volhouden tot op het einde? Zal ik de pijn kunnen verdragen of zal ik snel kiezen voor een epidurale? Zal ik alles direct vergeten als dat zoontje lekker op mij komt te liggen? De vraag of ik en ons zoontje er gezond doorkomen, stel ik me eigenlijk niet. Daar ga ik vanuit.

(orig fig)

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Fijne Feesten

Het leven raast weer als een sneltrein voorbij. Sommige momenten voel ik me volledig verloren. Dan weet ik niet waar te beginnen of hoe ik alles moet rondkrijgen voor de bevalling. Andere momenten – de goede – hou ik me steeds hetvolgende voor “Alles komt goed.”. En dat brengt rust.

En toen was het even gedaan met de rust want Ifemi kwam binnen met alle boodschappen. Nu zit er eindelijk iets in onze nieuwe diepvriezer en zal het leven op dat vlak weer iets gemakkelijker worden.

Na hem dus even te helpen, zit ik hier weer. Niet meer zo rustig. Zo meteen kunnen we even middageten en dan trekken we naar een babywinkel waar we een afspraak hebben – ja blijkbaar doen ze daar een gigantisch grote uitleg die enkele uren gaat duren. Wat we zéker nog nodig hebben voor de bevalling is een transportmiddel om de baby van het ziekenhuis thuis te krijgen op een legale manier. Hier thuis is er gelukkig al wel een bedje voor de kleine. Onze kinderkamer heeft al vorm gekregen. Al onze buren van in het gebouw zijn blijkbaar al even curieus naar de nieuwe baby als wij.

Gisteren hebben we ook voor de kerstsfeer gezorgd hier in huis. We hebben nu een mooie leuke kerstboom staan. Als ik hem zo bekijk, mis ik nog wel een deftige slinger, want het enige wat ik nog had waren eigenlijk overschotjes van slingers… Maar dat zal voor volgend jaar zijn. De boom is prettig en we hebben dit jaar al wel gezorgd voor kleurrijke pinkende lichtjes. Dat miste ik daarvoor dan weer, toen ik enkel maar blauwe lichtjes had.

En hiermee zullen jullie het weer even moeten stellen tot ik er nog eens tijd voor maak. In ieder geval wil ik jullie allemaal al Prettige Feestdagen wensen!!!

Prettige-feestdagen

(orig fig)

Stress + moe != lachbui

Ik ben totaal gestresseerd. Ik ben moe. Ik heb veel te veel uren gewerkt deze week en toch ben ik nog steeds niet tevreden over wat ik bereikt heb en wat ik op mijn volgende werkdag aan mijn baas moet laten zien. Ik probeer het los te laten, want ik kan er nu toch niet veel aan doen. Ik ben niet goed in loslaten zoals jullie al weten.

Ik wil lachen. Ik weet dat een keer goed lachen mij zou helpen, maar ik vind geen reden om te lachen. Door mijn stress is de spanning hier om te snijden en ik huil.

Er zijn wel genoeg redenen om gelukkig te zijn. Ik zou ze hier allemaal kunnen opsommen, maar daar heb ik geen zin in. Het enige dat ik wil is een goede gemeende lachbui. Maar met een gefrustreerde kip als mijzelf en een vermoeide Ifemi zal dat er blijkbaar niet van komen.

Dit waren eerlijke zinnetjes en ik durf zelfs niet op “Publish” duwen. In ieder geval heb ik het al eens uitgeschreven en zal ik nadien wel oordelen of ik het effectief zo publiceer of niet.

nacht

Een dagje later. Ifemi en ik deden heel wat samen vandaag. We aten samen ontbijt, gingen samen winkelen, haalden de allerlaatste spulletjes uit ons vorige appartementje en genoten gewoon van deze koude, maar toch zeer zonnige zaterdag. Ik voel me goed. Ifemi kijkt naar Bad Boys II. Hij geniet. Ik hier ook. De tekst van gisteren laat ik staan. Het is ok. Gisteren kon ik daar écht niet over oordelen. Het loslaten is gelukt. Ik heb weer een lang weekend dat goed volgepland is. Er staan nog verschillende leuke en minderleuke dingen op het programma. Ik relativeer.

(orig fig)

Mooie Meevaller

Ik wou regelmatiger schrijven en nu zie ik dat er weer twee weken zijn voorbijgevlogen. Het onregelmatige blijft dus. Nog enkele weken en dan verhuizen we effectief, maar daar wou ik het nu eens even niet over hebben.

zwangerHet onderwerp dat ik in gedachten had voor nu is mijn zwangerschap. Ik wou hier laten weten dat dat eigenlijk verrassend vlotjes verloopt. En dat vind ik wel aangenaam. Ok, ik heb wel wat last gehad van misselijkheid in het begin en van enkele migraine aanvallen tijdens mijn zwangerschap, waarbij ik dus zo goed als geen medicatie mocht nemen. Afzien was dat weer. En ook word ik misselijk als ik in bed op mijn rechterzij ga liggen. Regelmatig word ik wakker met krampen in mijn kuiten, maar ook dat is zelfs leefbaar… Ik zet me dan recht in bed van de pijn, zwier mijn benen uit het bed en zet mijn blote voeten op de grond, waarna de kramp begint te minderen. Ifemi heeft de gewoonte gekregen om op die moment met zijn hand over mijn rug te gaan en dat doet me dan ook goed om te ontspannen. Hij steunt me enorm. Ook met mijn extra vermoeidheid gaat hij goed om. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten doen.

Verder was er voor mijn bevalling sprake om zoiezo een keizersnede te doen – ik denk zelfs onder volledige verdoving – wegens het hartprobleem dat ik ook nog heb. Maar, tijdens de laatste echo, wist onze gynaecoloog ons te zeggen dat ik toch gewoon zou kunnen bevallen. Dat noch hij, noch mijn cardiologe er een probleem in zien. Wel moeten we met de anesthesist gaan praten op voorhand om te zien hoe het zit qua medicatie. Het maakt me toch wel heel gelukkig.

(orig fig)

Uitgestelde Update

Het komt altijd op hetzelfde neer: De tijd gaat te snel.

Anders gezegd: Wij willen (te) veel doen op korte tijd.

En toch blijf ik dingen uitstellen… Ik maak ze groter in mijn hoofd. Terwijl ik misschien normaal maar 5 minuten nodig heb om ze uit te voeren gaan er enkele uren aan vooraf om erover na te denken, om zeker te zijn en om dan eindelijk in actie te schieten voor die 5 minuten.

Ik leer bij, maar ook dat mag sneller.

Ik wil hier al een tijdje een update zetten en ook actiever zijn en daar heb ik ook al weer wat ideetjes voor klaarstaan. Maar zoals gezegd: eerst wordt er over nagedacht en nagedacht en nagedacht… Ik ben klaar met nadenken. Het is tijd voor een updateje. Ik schrijf en het komt zoals het komt.

De zwangerschap verloopt goed. Toch heb ik nog vele vragen, met de grootste over de bevalling. Gewoon of keizersnede? Die keuze ligt niet bij mij, maar bij een groepje cardiologen en gynaecologen die dat nog samen gaan bespreken. Ik zou het gewoon graag weten.

Verder hebben we een nieuw appartementje gevonden waar we binnenkort naartoe verhuizen. Dit zal mijn eerste échte verhuis zijn en ik ben daar een beetje curieus/ongerust erover. Als kind groeide ik op in het huis waar mijn ouders nog steeds wonen. Ik ging op kot, en elk jaar moest je dat wel eens leegmaken, maar de meubels bleven daar. Geen échte verhuis dus. Ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriendje en we kochten nieuwe meubels. Weer geen échte verhuis. Wij gingen uit elkaar. Hij hield de meubels en ik trok naar een appartementje – dit appartementje – waar ik de meubels van de vorige bewoners kon overkopen. Weer geen échte verhuis dus. Maar nu… Ik woon hier al vijf jaar. Ifemi woont hier ondertussen ook al enkele jaren. Er staan véél spullen. De meubels moeten mee naar het nieuwe appartement. Alles. Het is nieuw.

Zo’n twee grote nieuwe dingen in mijn leven, maken het soms wat moeilijk in mijn hoofd. Als daarbovenop dan nog eens af en toe een migraine-aanval, een verkoudheid voor Ifemi en nu een verkoudheid voor mij bijkomen, dan is het me ook even helemaal te veel. Ondertussen voel ik me weer wat beter en wil ik hier meer met jullie delen.

Lastige Levensvragen

Het zijn moeilijke bedenkingen deze week. Dé grote vraag is “bio-klep” of “metalen klep”. Het zou zoveel gemakkelijker zijn als de cardiochirurg het antwoord voor mij had, ook al begrijp ik de keerzijde wel. Er zijn té veel persoonlijke antwoorden die bepalen welke klep je wil. Het gaat echter over zaken waar ik daarvoor nog nooit had bij stilgestaan.

  • Hoe wil je dat je zwangerschap verloopt? Als je kiest voor een metalen klep, dan moet je eigenlijk altijd bloedverdunners nemen. Dit maakt een zwangerschap gecompliceerder. De eerste drie maanden moet je spuitjes in je buik hebben. Dit is blijkbaar minder erg dan dat ik in het begin van de week in mijn hoofd had. Dan kan je weer overschakelen op de bloedverdunners en de laatste drie maanden is het weer spuitjestijd. Met een bio-klep heb je hier dan weer geen last van, maar een bio-klep verslijt wel sneller bij een zwangerschap.
  • Hoe wil je bevallen? Bij een metalen klep gaan ze – dankzij die bloedverdunners – blijkbaar zoiezo voor een keizersnede. Nu weet ik al dat die snee op zich niet zo erg meer is, maar de revalidatie dan ook weer wel. Bij een bio-klep heb ik dus kans op een gewone bevalling.
  • Hoe wil je verder gaan met je leven? Een metalen klep kan je blijkbaar horen tikken. Niet iedereen hoort dat blijkbaar, maar er zijn mensen die dat horen. Ik hoor zelfs horloges tikken als ze een meter van mijn bed liggen. Zeer storend. Ik zou niet zelf willen tikken, want ik kan niet mezelf in een andere kamer gaan leggen om dan verder te slapen in de oorspronkelijke kamer. Ook moet je zoals eerder gezegd je hele leven die bloedverdunners dagelijks slikken. Ik wou net mijn dagelijkse migraine pillen afbouwen omdat ik het dagelijks nemen van pillen een beetje grondig beu was. Bloedverdunners lijken me dan ook nog niet eens enorm veilig.

Al deze punten maken dat een bio-klep er beter uitkomt, ware het niet dat die niet zo lang meegaat in het algemeen. Ik heb al 10 jaar gehoord. Ik heb ook al 20-25 jaar gehoord. En ik heb van mijn chirurg ook al gehoord dat het met een zwangerschap slechts 3 jaar kan zijn, waardoor ik dus een tweede operatie zou nodig hebben, wanneer ik nog met een zeer jong kind zit. Denkende aan de revalidatie die zo’n operatie met zich meebrengt, is dat dus ook niet niets. En met een metalen klep zou je je leven lang mee verder kunnen.

Ik weet het dus nog steeds niet. Ik neig naar een bio-klep, maar hoe zeker kun je zijn van zo’n besluit?

Ongelooflijk Openhartig

Hoe vertel je iets waar je zelf nog mee worstelt? Hoe breng je iets aan de man dat je eigenlijk zelf wil vergeten. Nu is het nog abstract. Ik kan het nog opzij schuiven. Mijn directe familieleden en vrienden zijn al wel op de hoogte, maar om het zomaar op internet te kwakken, ben ik duidelijk nog niet klaar voor. Ik voel me zwak en vermoeid. Het put me uit dat sommige mensen op de hoogte zijn en sommige niet. Wie vertel ik het wel en wie niet? Wie moet het weten en wie niet? Gelukkig komt er nog een drukke week aan en zal ik nog wel genoeg afgeleid worden.

Dat schreef ik dus vorige week. Ik wist nog helemaal niet wat ik er mee ging aanvangen. Nu ben ik eruit. Het is zelfs de reden geweest van de grote stiltes op deze blog. Ik wil alles kunnen delen op deze blog en dit zal een grote impact hebben op mijn leven in de nabije toekomst waardoor ik besloten heb om het hier toch op het internet te smijten.

Misschien moet ik terug even bij het begin beginnen. Elk jaar heb ik dus een controle voor mijn aorta stenose (vernauwing). Dit jaar kwamen daar enkele extra onderzoeken bij. Na het mri onderzoek en dat halter onderzoek had ik weer een afspraak met mijn cardiologe. Daar bleek echter dat de stent die ze een aantal jaren geleden hebben geplaatst, hen belette om via de mri de verbreding in mijn aorta goed te bekijken. Ik moest dus nog een scan laten doen bij de radiologie. Zo gezegd, zo gedaan.

Na deze scan, hebben mijn cardiologe en andere dokters en specialisten mijn dossier samen besproken. Dit vernam ik op de volgende consultatie met mijn cardiologe ongeveer een dikke week geleden. Ze vertelde mij dat ze eigenlijk samen, gezien mijn historiek, besloten hadden, dat het het beste was om mijn hartklep aan de aorta te vervangen.

* SLIK *

Er werd direct gevraagd wat onze gezinsplanning was, want afhankelijk daarvan zouden ze gaan voor een metalen klep of een bio-klep. Met een metalen klep moet je namelijk bloedverdunners innemen en dan mag je dus niet meer zwanger zijn. Belangrijk dus. Mijn huidige klep zou ik kunnen zien als een deur die niet meer goed opengaat. Dit zou dus een groot deel van de oorzaak van mijn vermoeidheid kunnen zijn. Ik ben benieuwd.

Vanmiddag spendeerde ik weer in het UZA voor een doppler-test en voor wat bloeddruktesten en nu zit ik hier ook met een 24-uurs bloeddrukmeter rond mijn arm. Elk half uur doet het “biep” en moet ik mijn arm ontspannen zodat de bloeddrukmeting weer kan beginnen. Vermoeiend. Benieuwd hoe ik zo de nacht doorkan, want normaal zou ik dus morgenvroeg moeten kunnen gaan werken volgens de verpleging van vandaag. Verder zie ik morgen ook voor het eerst de chirurg waaraan ik dus al mijn vragen kan afvuren.

Dan ga ik dus meer weten.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake