Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Een update na weer een mini vakantietje

Er gebeurt enorm veel. Er is zelfs al wat vooruitgang in het bewerken van foto’s van Nigeria. Het zijn er énorm veel. Ik denk dat ik in totaal rond de 1400 foto’s heb. Persoonlijke foto’s krijgt u hier op deze blog niet te zien, maar hopelijk wel enkele algemene foto’s met persoonlijke verhalen of vragen. Dat is mijn plan toch.

Thuis staat er nog altijd één kastje van Ikea klaar, maar daar moet ik de schabben nog steeds insteken en het ander kastje is zelfs nog niet uit de doos gehaald. 

Met de was is het weer even erg gesteld als toen met mijn vorige post. We zijn namelijk het voorbije weekend met de familie naar een Landal park geweest aan zee. Het was zalig. Het was zonnig. We hebben goed gelachen, gespeeld, gewandeld, op café gezeten, in de speeltuin en in het zand op het strand gespeeld, een zandberg gemaakt, in het huisje veel rummikub gespeeld en wat scrabble, …  Er werd ook gitaar gespeeld, in de sauna gegaan, genoten in het zonnetje, gefietst, gekookt, met de lego gespeeld, torentjes gebouwd, … 

Het zoontje vind ik trouwens geweldig. Hij durft toch al enkele stapjes alleen te nemen en hij stapt enorm graag met één of twee handjes van iemand anders vast te houden. Hij wil altijd zo snel zijn dat hij bijna omvalt. Hij wordt zo gelukkig van dat rondlopen. Ook in dat weekendhuisje zocht hij telkens een handje van iemand om mee te kunnen rondwandelen. Ook de handjes van de nichtjes waren ok. Thuis – en op het voorbije weekend – slaapt hij wel terug mooi in zijn eigen bedje en de meeste nachten slaapt hij zelfs lekker door. Deze morgen was hij zelfs nog niet wakker toen ik naar mijn werk vertrok. 

Drukte na Nigeria

Na de vakantie komt het leven weer op gang. Zo is er de full-time job en de avond-activiteiten in de week. Er staat nog steeds veel was van na het verlof, want in Nigeria was het zomer, dus was alles daar zéér droog en zijn de kleren – vooral van het zoontje – enorm zanderig en vuil en die kunnen dus dikwijls wel meerdere wasbeurten gebruiken. 
Ook zijn we vorige zaterdag nog naar Ikea geweest omdat we nog een bon hadden van onze kerstboom en die moesten we dus in februari nog opgebruiken. We kochten daarmee twee kastjes die ik ook na mijn werk-uren nog probeer in elkaar te zetten. 
Het zoontje heeft natuurlijk ook de nodige aandacht nodig, want in Nigeria sliep hij tussen ons in omdat dat in Nigeria de gewoonte is. Kinderbedjes zijn daar nog niet echt voorhanden of gebruikelijk.
Zo komt het dat er spijtig genoeg nog zaken zijn waar ik momenteel nog geen tijd voor heb kunnen maken, zoals hier verhalen vertellen of mijn foto’s zelf eens bekijken en bewerken.

Laatste avondje

Dat had hier toch nog wat werk nodig… dat inpakken. Maar het is gelukt. Niet alles dat we wilden meenemen naar Nigeria past in onze valiezen, dus een deel zal later verstuurd worden. Toch zijn we behoorlijk gepakt en gezakt. Het komt allemaal goed. Morgevroeg – heel vroeg – vertrekken we. Tegen de avond zouden we in Nigeria moeten zijn…

There was still a bit of packing work on this last evening. Tomorrow morning we leave very early. By the evening time we should arrive in Nigeria. I’m curious. A flight with a baby…

Almost ready

Nederlands onderaan.

This time I will start writing in English, because my mindset is already in English. There is much to talk and much to arrange between Ifemi and I. We are almost completely packed. We have four big luggages standing in our living room. We still have to pack our hand luggage. Every time I call Lufthansa, I get different responses, so I hope that now we are safe with our four suitcases, three handluggages, my purce, a maxi cosi (counting as car-seat) and a buggy. This last one we still retrieved today, because today Lufthansa said our buggy had to be flat foldable. The previous person I spoke to about a month ago, said that any kind of buggy would go. So, since our home buggy is a big one, we bought a smaller one second-hand today. Long live websites like 2dehands.be.

What I still need to do tomorrow is:

  • making my camera ready
  • charging phone and upload pictures and texts to my pc
  • watering plants
  • packing handluggages
  • printing ticket
  • get money

And tonight, I just have to hang the latest laundry…

And now the Dutch part:

Omdat er veel te bespreken en te regelen valt, spreken Ifemi en ik eigenlijk al meer Engels dan Nederlands. Dat is gewoon eenvoudiger op dagen zoals dit. We zijn bijna klaar om te vertrekken. Er staan vier grote koffers klaar in onze living. De handbagage moet nog ingeladen worden. Ik hoop dat ik momenteel alles goed begrepeen heb van Lufthansa, want elke keer ik naar hen bel voor inlichtingen, krijg ik toch iets andere antwoorden. Wat we nu plannen om mee te nemen zijn die vier grote koffers, drie handbagages, een maxi-cosi als auto-stoel en een buggy die kan plat gevouwen worden. Deze kochten we vandaag nog aan via 2dehands.be omdat onze buggy niet zo klein opvouwt.

Wat ik morgen nog moet doen:

  • camera klaarmaken (foto’s afhalen, opladen, backup foto’s maken, …)
  • gsm opladen (en dingen naar de pc uploaden)
  • plantjes water geven
  • handbagage inpakken
  • ticket printen
  • geld afhalen

En zometeen hang ik nog even de was op die nu in de machine zit.

Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Meestal Mama

Ik heb het een beetje moeilijk hier. Ik wil wel schrijven, maar ik wou er tot hiertoe geen mama-blog van maken. Mijn leven is meer dan dat. Althans dat dacht ik.       Ik ben er nu niet meer zeker van.      Bijna alles dat ik doe staat in het teken van dat nieuwe leventje in ons huis. Ok, ik ga nog fulltime werken, maar mijn start- en einduur hangen af van de opvang voor het zoontje. Ok, ik ga weer 1 uurtje in de week lesgeven, maar ook de moment waarop dat gebeurt hangt af van het zoontje. De weekends staan ook meer in het teken van dat kindje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat wel ok. Ik ben énorm blij met ons zoontje én met hoe ons leven het laatste jaar geëvolueerd is. Zaaalig vind ik dat zelfs. 
Maar mij erbij neerleggen dat ik hier dus ook meer schrijf als mama, dat blijkt moeilijker te zijn. 
Ondertussen heb je al gemerkt dat ik niet meer elke dag hier iets post, maar ik hoop wel het op deze manier regelmatig vol te houden. Ik vind het leuk. Ik schrijf graag. En ik lees graag de reacties die hierop komen. Dat vind ik fijn. Statistieken van mijn blog bekijk ik niet meer, want wat heb ik eraan dat 20 mensen of 200 mensen mijn post lezen? Zolang ze niets gezegd hebben, heeft dat voor mij geen waarde.
Binnenkort deel ik met jullie waarschijnlijk een leuke mama-tag die ik bij Ups & Downs weer zag verschijnen. En hopelijk kan ik binnenkort ook nog eens tijd vrijmaken om te testen hoe ik urls via email kan zetten, en hoe ik figuurtjes aan mijn post kan toevoegen, enzovoorts…

Weer Wakker

Het is avond… Tijd om in mijn bed te kruipen. Waarom krijg ik dan nu energie? Waarom zit een mens zo gek in elkaar?

Vroeger kon ik gewoon verder opblijven en dan weten dat ik op zaterdagmorgen toch lekker kon uitslapen. Nu weet ik dat er om 6 a 7u een klein ventje zal uitkijken naar mijn komst in zijn kamertje. Hij geeft me dan een gigantische glimlach en een dikke vette slaapknuffel en zo weet ik weer waarom ik op tijd ging slapen…

Wat is er namelijk beter dan dat?

Slaapwel.

Stiekem lees ik dan nog wel eerst een beetje in mijn bed. Geen boekje over loslaten meer, want dat was eigenlijk om eerlijk te zijn een hoop zwevend gezwets met af en toe een handige tip. Deze keer een rustig romannetje over twee zussen.

Loslaten

Ik had me eens voorgenomen om op het werk niet meer té emotioneel te worden. Om de onterechte klachten die ze over me hebben, te laten passeren. Om ze van mij af te zetten. 
Maar dit voornemen hield geen stand. Blijkbaar kan ik dit niet zomaar beslissen, want mijn emoties gingen toch de vrije loop. Ik deed mijn best. Ik deed een job die niemand zelfs op 2 maanden had kunnen doen en ik kreeg er enkele weken voor. Ook ik kon ze dus niet volledig doen en heb de managers daar dan ook op voorhand over ingelicht. Geen probleem, zeiden ze. Ik moest gewoon mijn best doen en zo veel mogelijk gedaan krijgen.
Gisteren kreeg ik echter van een collega een onterecht verwijt. De andere collega sprong gelukkig voor mij in de bres. En ik… ik was er niet goed van. Ik werd té emotioneel naar mijn goesting. De tranen sprongen me in de ogen. Ik richtte me weer naar mijn scherm en probeerde mijn aandacht nog even op een dringende mail te zetten.
Ik hoopte het los te laten toen ik de deur van het werk achter mij liet dichtvallen. Mislukt.
Ik hoopte het los te laten toen ik mijn auto parkeerde en naar ons appartementje ging. Mislukt.
Gelukkig was daar het zoontje die mij toch even wat rust gaf. 
Loslaten was nog steeds niet gelukt, want ik nam mijn zorgen zelfs mee naar bed.
Hoe laten jullie los?
snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake