Soms ligt het onderwerp al vast. Soms komen de woorden aangelopen. Nu nemen ze mij in de maling. Het onderwerp wil ik niet meer. De woorden gaan verloren. Ik probeer er nog snel een aantal te vangen, maar eigenlijk heb ik er de fut niet meer voor. Ik ga gewoon nog wat woorden tot mij laten komen in mijn bedje.

(via)

De mooie woorden om te zeggen wat ik wil zeggen, vliegen door de blauwe lucht. De wind speelt ermee als een kind met een strandbal op het strand. De woorden zijn buiten mijn bereik.

De realiteit niet.

Voor ik ga slapen wil ik hier eigenlijk nog snel een paar woordjes zetten. En eigenlijk weet ik niet goed wat te vertellen, buiten dat vanavond beter was dan gisteren. En dit geeft dan ineens ook de mogelijkheid om te vermelden dat ik ben gaan pingpongen vanavond. Het was leuk. Ik heb zoals gewoonlijk niets gewonnen, maar ik heb me geamuseerd. Volgende week doen we dat weer.

Slaapwel allemaal!

Ik vind weer geen woorden om uit te drukken waar ik mee zit. Het is moeheid, eenzaamheid, het gebrek aan actie, het gebrek om mijzelf open te stellen. Niet alleen voor hele goede vrienden en familie, maar ook voor anderen. Ik mis spontaniteit in mijn leven. Ik mis actieve mensen dichtbij mij. Ik mis delen van het leven omdat ik niet uit mijn wereldje durf te stappen. Ik ben alleen. Ik ben ongelukkig.

Er komt niets. Helemaal niets. Alleen maar de zin om de stilte te breken.

Ik heb niet veel te zeggen. Ik heb helemaal niets belangrijks te zeggen. Het leven vliegt voorbij. Het vliegt soms zelfs mij voorbij. Wanneer ik door de sneeuw wandel of door de ruiten van de tram naar buiten staar in de ochtenddrukte. Ik neem een rust moment. Ik zou nog even actief moeten zijn. Ik zou nog dit en dat, maar ik mag er niet aan denken. Ik wil niet boos zijn op mezelf. Dus neem ik dit momentje van rust om jullie te laten weten dat alles goed met me gaat. Ik probeer ervan te genieten. Op mijn oude pc met zoveel kot-herrinneringen, zoals de muziek die ik toen veel speelde en waar ik nu naar luister. Zalig.

Leeg

Zonder gevoel

Geen échte emoties aanwezig

Geen geluk

Geen verdriet

Dat kan beter

Lang geleden dat ik mijn vingers over mijn pianotoetsen liet gaan. Het was nodig. Ik wou er mijn emoties in kwijt. Spijtig genoeg was dat niet voldoende. Ik heb het gevoel dat ik nog wat kwijt moet, maar ik vind zoals gewoonlijk de juiste woorden niet, dus laat ik het hier maar weer bij.

Er zijn van die films waar je stil van wordt. Deze is er zo een. Gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Ik heb er geen woorden voor. Jongeren waarvan de ouders in de gevangenis zitten, geslagen worden door stiefvaders, verkocht voor drugs, bedreigd met de dood, verkracht, … Ik sta er allemaal zo ver af. Ik wil er wel mee iets tegen doen… Suggesties?

Ik wil nog over aantal dingen schrijven, maar ik vind de woorden niet. Als ik iets schrijf, doe ik het vlak daarna ineens weer terug weg. Dat is niet het plan. Blijkbaar is het voor mij eenvoudiger om te schrijven over de moment zelf en niet over dingen die al twee weken geleden gebeurd zijn. Toch ga ik nog eens proberen om erover te schrijven als ik wakkerder ben.

Nu heb ik net mijn lesvoorbereiding af. Ik ga morgen met mijn studente naar de bakker. En daarna heb ik nog een hele avond voor mezelf. Misschien een nieuwe kans. Maar nu gaat deze schrijfster wat lezen in haar bedje… Sweet dreams.