Amusant Afwachten

Het is bijna zover. De voorziene bevallingsdatum is zéér dichtbij. De échte bevalling… wie weet? Dat is nog even afwachten. Ik zit thuis. Stap voor stap breng ik verbeteringen aan: Nog wat uitpakken, nog wat opruimen, nog wat zaken regelen, eindelijk fotoboekjes maken, … Maar het is écht stap voor stap, want na twee stappen ben ik moe en moet ik me dus zetten. Als ik me te lang concentreer op iets, wordt ook denken te vermoeiend en staar ik dus wat naar de tv. Toch was het vandaag al een productieve voormiddag. Daar ben ik blij om.

Op momenten dat ik dan zit, geniet ik nog van de bewegingen van ons zoontje in mijn buik. Tot hij natuurlijk weer eens te hard in mijn linkse zij trapt. Toch vind ik het leuk om die bewegingen te zien en te voelen.

Ik ben écht verbaasd dat die negen maanden er zo goed als opzitten en dat die zo vlot zijn verlopen. Om te starten met een hoog-risico zwangerschap en nu te eindigen op een normale manier, dat vind ik echt fantastisch. Ook na alle horrorverhalen van collega’s en vrienden over zwangere vrouwen die per sé iets bepaald wilden eten of drinken en waarvoor de man dan in allerijl de baan op ging om dat te zoeken, kreeg ik daar wel schrik voor. Zoiets wou ik Ifemi niet aandoen. Die drang is er bij mij uiteindelijk dus ook helemaal niet geweest. Wat is er wel geweest waarvoor gewaarschuwd werd? Stemmingswisselingen. Gelukkig had ik ze nooit op het werk, maar hier thuis kreeg Ifemi soms wel de volle lading. Naarmate de zwangerschap vorderde zijn we er ook samen in gegroeid. Het is leuk om elkaar bij te staan.

tomcartoon_Mega Mindy-bevalling
 

Nu is het dus enkel nog afwachten voor de effectieve bevalling. Daar heb ik nog wel vragen rond, maar toch maak ik me niet echt ongerust. Die vragen zijn er gewoon en het zal allemaal wel loslopen. Hoe zal de bevalling zich aankondigen? Hoe ga ik dan in het ziekenhuis geraken? Zal ik normaal kunnen bevallen of zal het uiteindelijk toch een keizersnede worden? Zal Ifemi alles goed aankunnen? Hoe lang zal de bevalling duren? Zal mijn hartje het volhouden tot op het einde? Zal ik de pijn kunnen verdragen of zal ik snel kiezen voor een epidurale? Zal ik alles direct vergeten als dat zoontje lekker op mij komt te liggen? De vraag of ik en ons zoontje er gezond doorkomen, stel ik me eigenlijk niet. Daar ga ik vanuit.

(orig fig)

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Stress + moe != lachbui

Ik ben totaal gestresseerd. Ik ben moe. Ik heb veel te veel uren gewerkt deze week en toch ben ik nog steeds niet tevreden over wat ik bereikt heb en wat ik op mijn volgende werkdag aan mijn baas moet laten zien. Ik probeer het los te laten, want ik kan er nu toch niet veel aan doen. Ik ben niet goed in loslaten zoals jullie al weten.

Ik wil lachen. Ik weet dat een keer goed lachen mij zou helpen, maar ik vind geen reden om te lachen. Door mijn stress is de spanning hier om te snijden en ik huil.

Er zijn wel genoeg redenen om gelukkig te zijn. Ik zou ze hier allemaal kunnen opsommen, maar daar heb ik geen zin in. Het enige dat ik wil is een goede gemeende lachbui. Maar met een gefrustreerde kip als mijzelf en een vermoeide Ifemi zal dat er blijkbaar niet van komen.

Dit waren eerlijke zinnetjes en ik durf zelfs niet op “Publish” duwen. In ieder geval heb ik het al eens uitgeschreven en zal ik nadien wel oordelen of ik het effectief zo publiceer of niet.

nacht

Een dagje later. Ifemi en ik deden heel wat samen vandaag. We aten samen ontbijt, gingen samen winkelen, haalden de allerlaatste spulletjes uit ons vorige appartementje en genoten gewoon van deze koude, maar toch zeer zonnige zaterdag. Ik voel me goed. Ifemi kijkt naar Bad Boys II. Hij geniet. Ik hier ook. De tekst van gisteren laat ik staan. Het is ok. Gisteren kon ik daar écht niet over oordelen. Het loslaten is gelukt. Ik heb weer een lang weekend dat goed volgepland is. Er staan nog verschillende leuke en minderleuke dingen op het programma. Ik relativeer.

(orig fig)

Prettig Prentje

Tijd staat niet stil en toch denk ik dat ik in het algemeen beter gebruik maak van de ons gegeven tijd. In het algemeen, want op zondagavond kan dit nogal eens mislopen. Dan denk ik aan alles wat er is blijven liggen in het weekend en dan denk ik aan de nieuwe werkweek waar ik eigenlijk niet zo super veel zin in heb. En zo verging het mij ook vorige zondagavond. Dan stort ik eventjes in. Gelukkig stond Ifemi me bij om de eerste brokken te lijmen en liet vervolgens mijn tante zich van haar positieve kant zien. Ik was toch weer een beetje opgemonterd toen ik naar bed ging.

Ondertussen is het alweer woensdag en zit ik nu voor het eerst deze week thuis op mijn pctje. Veel heb ik momenteel niet te zeggen, dus ik ga nog zo’n positief prentje tonen.

En verder wil ik nog vermelden dat ik op de 25e terug een Prioriteiten Planning ga voorstellen. Ik vond namelijk die interactie wel tof. En aangezien ik hier toch wat meer wil zetten, wil ik dat ook terug in het leven roepen.

Life-Quotes-2

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

Kleine Kriebels

schrijven2Het kriebelt al sinds maandag. Mijn blogje hier werd zwaar verwaarloosd. Ik voelde terug de zin om iets te schrijven. En toch… toch is er elke avond een reden om niet te schrijven. Er zijn meestal wel betere dingen te doen. Of ik ben gewoon na mijn werk te vermoeid. En toch… soms vind ik ineens een pakje met extra energie en kan ik er ineens weer tegenaan. Vanavond is niet zo’n avond. Eigenlijk ga ik al een paar avonden te laat slapen voor het uur dat ik opsta. Vanavond kruip ik dus lekker vroeg in mijn bedje.

En ja, ik weet het, dit is een postje met weinig inhoud, maar het komt zoals het komt. Echt. Ik wilde het deze keer gewoon niet weer uitstellen.

Ik wil trouwens iedereen bedanken die hier toch nog is komen reageren. Die reacties verschijnen in mijn mailbox en dat vond ik toch telkens leuk om te lezen. Het is zéér leuk om te weten dat je niet vergeten bent.

Aangezien mijn oogjes bijna toevallen, ga ik het hier vandaag niet te lang trekken. Wel hoop ik dat er tussen dit postje en hetvolgende niet zoveel tijd zal zitten als tussen dit en het vorige.

Ik ben echt te moe. Ik wou er een leuk prentje bij met een kadertje, maar blijkbaar is wordpress ondertussen geupdate en krijg ik dat dus niet meer op 1-2-3 voor elkaar. Geen kadertje dus. Stom.

Tweede Keus

Teveel denken maakt me gek. Keuzes hebben ook. Moeilijke keuzes nog meer. En toch zouden keuzes niet moeilijk moeten zijn. Als ik geen keuze had gehad, zou ik tevreden zijn geweest met het eerste. Normaal had ik deze morgen al kunnen zorgen voor het verkrijgen van deze keuzemogelijkheid. In de plaats van dit wel of niet te behalen, is het een dag uitgesteld. Dat zag ik pas vijf minuten voor ik zou moeten vertrekken. Al deze tijd gaat verloren. Ontspannen lukt niet. Nadenken en verder voorbereiden voor het behalen van die keuzemogelijkheid lukt ook niet. Niets doen lukt niet. Lachen lukt niet. Mij uitdrukken blijkt ook moeilijk te zijn. En toch krijg ik regelmatig volgende gedachten in mijn hoofd: “Als ik nu even dit doe, dan heb ik daarna nog zoveel uur om iets nuttig mee te doen.” of “Als ik mij nu even concentreer en aan niets anders denk, dan kan ik mijn kansen toch vergroten.” Alles start met “Als”. Niets start echt. Toch niet volledig. Ik vind mijn draai niet. Ik ben alleen thuis. Ik ben moe. Ik ben vermoeid. En misschien ben ik ook wel vermoeiend voor anderen. Het eerste maakte me al blij. Ik was tevreden. Nu wil ik het tweede. Is dat fout? Als ik het niet meer wil, gaan de zenuwen waarschijnlijk ook mee weg. Het is te laat. Er zitten teveel vragen in mijn hoofd. Teveel gedachten. Een film met een meisje dat niet wou spreken leidde me af. Wat zij meemaakte is vééél erger dan mijn simpele keuze. Soms maak ik het mezelf toch erg moeilijk. Loslaten is een kunst.

Snelheidstrein

Het leven raast in sneltempo voorbij. En toch heb ik het gevoel dat deze periode snel voorbij mag zijn. Eigenlijk nemen we momenteel te weinig tijd om te genieten van het moment zelf.

Wij willen een leuk huisje voor ons twee, maar dat presenteert zich niet vanzelf.

Ik wil een nieuwe missie dichterbij op mijn consultancy job. Ook dit komt niet zelf aangelopen.

Een leuke lange vakantie zou nu ook welgekomen zijn.

steunentoeverlaatGelukkig komt er al een leuke korte op het einde van de maand. Er zijn ook een heleboel dingen waardoor ik vandaag toch weer enorm gelukkig ben. Ik heb de afgelopen dagen een vriendin kunnen helpen die zichzelf had buitengesloten; Ik heb mijn leerlinge Nederlands weer vooruit geholpen en gesteund. Dat werd allebei enorm geapprecieerd. Ifemi is een supertof vriendje én mijn steun en toeverlaat. Ik ben actief geweest. Zowel op sport- als op thuis-vlak. Nu nog even zorgen voor wat oefening op intellectueel vlak zodat ik woensdag of donderdag mijn examen kan afleggen. En dan weer mijn bed in om klaar te zijn voor een nieuwe werkweek.

(orig fig)

Zwemmend Zen

Ik ben moe, maar zéér tevreden. Mijn doel vandaag was om te gaan zwemmen en dat is gelukt. Ik zwom slechts zes of zevenhonderd meter – is er eigenlijk iemand die goed zijn lengtes kan tellen in het zwembad? – maar daar was het mij vandaag niet om te doen. Vandaag ging het erom hoe ik met mijn lange-afstands-job toch op een werkdag het zwemmen kon inplannen. Ik kwam thuis. At. Nam mijn zwemzak. Vertrok. En klaar. Het is duidelijk dat hier wel wat planning voor nodig is. Het is nu 21u en ik ben net terug. Gisteren maakte ik al eten voor twee dagen en zette ik mijn zwemzak klaar. Dat helpt. Verder had ik hélemaal niets gepland.

Wezenberg

Ik ben er trots op dat ik eindelijk sport heb gedaan in de week. Ook ben ik blij dat ik eindelijk eens met mijn hartslagmetertje ben gaan zwemmen. Dat was enorm leuk én motiverend. Volgende week doe ik dit weer.

(orig fig)

Zonder Zorgen?

Wat is dat toch? Een nieuw werkjaar moest mij nieuwe energie brengen. Spijtig genoeg is dat weer niet het geval. Ik merk wel dat ik te lang op voorhand denk: “Oh, binnen een uur moet ik al gaan slapen.” of ik denk : “Ik wil nog dit en dat en zus en zo gedaan krijgen.” of iets anders in deze aard. En ik denk dat deze gedachten mij gewoon op voorhand al moe maken of ze nemen mij het plezier van de avond af waardoor ik eigenlijk minder gedaan krijg dan ik zou willen. Hebben jullie tips om dit niet meer te doen? Want tussen ‘weten dat het niet goed’ is en het ‘effectief niet doen’ is blijkbaar voor mij nog een enorm groot verschil.

Zometeen bereid ik mij weer voor op morgen. Mijn avondroutine start dan al.

Slaapwel.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake