Motivatie

Ik heb tegenwoordig weinig motivatie.  Op het werk. Thuis. Ik heb graag goedkeuring of appreciatie van anderen. Aangezien dat overal blijkbaar op een laag pitje staat, mijn motivatie ook.

Ik zoek de oplossing en ik stop hier want het werkt niet mee.

Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Drukte na Nigeria

Na de vakantie komt het leven weer op gang. Zo is er de full-time job en de avond-activiteiten in de week. Er staat nog steeds veel was van na het verlof, want in Nigeria was het zomer, dus was alles daar zéér droog en zijn de kleren – vooral van het zoontje – enorm zanderig en vuil en die kunnen dus dikwijls wel meerdere wasbeurten gebruiken. 
Ook zijn we vorige zaterdag nog naar Ikea geweest omdat we nog een bon hadden van onze kerstboom en die moesten we dus in februari nog opgebruiken. We kochten daarmee twee kastjes die ik ook na mijn werk-uren nog probeer in elkaar te zetten. 
Het zoontje heeft natuurlijk ook de nodige aandacht nodig, want in Nigeria sliep hij tussen ons in omdat dat in Nigeria de gewoonte is. Kinderbedjes zijn daar nog niet echt voorhanden of gebruikelijk.
Zo komt het dat er spijtig genoeg nog zaken zijn waar ik momenteel nog geen tijd voor heb kunnen maken, zoals hier verhalen vertellen of mijn foto’s zelf eens bekijken en bewerken.

Alles komt goed

Klein kort berichtje. De gezondheid laat nog steeds te wensen over. De vermoeidheid klopt ook weer aan. De stress zit er in. Zowel voor zaken op het werk als voor de reis. En in mijn hoofd herhaal ik steeds: “alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, ….”

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Loslaten

Ik had me eens voorgenomen om op het werk niet meer té emotioneel te worden. Om de onterechte klachten die ze over me hebben, te laten passeren. Om ze van mij af te zetten. 
Maar dit voornemen hield geen stand. Blijkbaar kan ik dit niet zomaar beslissen, want mijn emoties gingen toch de vrije loop. Ik deed mijn best. Ik deed een job die niemand zelfs op 2 maanden had kunnen doen en ik kreeg er enkele weken voor. Ook ik kon ze dus niet volledig doen en heb de managers daar dan ook op voorhand over ingelicht. Geen probleem, zeiden ze. Ik moest gewoon mijn best doen en zo veel mogelijk gedaan krijgen.
Gisteren kreeg ik echter van een collega een onterecht verwijt. De andere collega sprong gelukkig voor mij in de bres. En ik… ik was er niet goed van. Ik werd té emotioneel naar mijn goesting. De tranen sprongen me in de ogen. Ik richtte me weer naar mijn scherm en probeerde mijn aandacht nog even op een dringende mail te zetten.
Ik hoopte het los te laten toen ik de deur van het werk achter mij liet dichtvallen. Mislukt.
Ik hoopte het los te laten toen ik mijn auto parkeerde en naar ons appartementje ging. Mislukt.
Gelukkig was daar het zoontje die mij toch even wat rust gaf. 
Loslaten was nog steeds niet gelukt, want ik nam mijn zorgen zelfs mee naar bed.
Hoe laten jullie los?

Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.

Ons kleintje

Het was een moeilijk weekend. Ons zoontje had een goeie verkoudheid vast. Het werd erger en erger naarmate het weekend vorderde.Normaal gaat hij met Ifemi op zondag mee naar de kerk, maar deze keer bleef hij thuis bij mij. We wilden hem tijd en rust gunnen en bovendien de andere kindjes niet gaan aansteken. Ik maakte met hem dus maar een grote wandeling in het Rivierenhof. Tijd voor een frisse neus voor hem en een actieve wandeling voor mij.
Het werd er voor hem echter niet beter op. Zondagnacht hadden wij bijna geen nachtrust, maar dat was voor mij eigenlijk niet het ergste. Ik vond het veel erger dat ons zoontje wakker werd van het hoesten, daarbij zijn tut verloor en het dan maar op een wenen zette, dat dan eigenlijk ook nog eens pijn deed. En als hij niet wakker werd van het hoesten, dan was het wel omdat zijn neusje half dicht zat met snottebellen.
Afin. Maandag was de eerste keer dat ik sociaal verlof opnam (of is het familiaal verlof?). Ook ging ons zoontje niet naar de creche en namen we dus nog een respijt-dag op. Ik nam hem mee naar de dokter, want ondertussen had hij er ook een beetje koorts bij gekregen… Volgens de dokteres waren we goed bezig met de verzorging. En weer zorgde ik voor goede verse groentjes en verse fruitpapjes met de hoop dat ook die zouden bijdragen tot zijn herstel.
Maandagnacht was het dan toch iets beter. Met de nadruk op iets. Ik bracht ons zoontje dus met een klein hartje naar mijn ouders, ook al zag hij er op dinsdagmorgen toch al wel wat beter uit.
En daar had hij dan een super dag: hij speelde leuk, hij deed een goed middagdutje, … hij was daar blijkbaar een engeltje. We lieten hem daar dan ook nog eens slapen en ook dat verliep zonder problemen. Hij sliep de nacht door. Ongelofelijk! Is het ok als ik nu een beetje jaloers ben? Ja, ik ben ook wel blij voor mijn ouders en dan zeker voor ons zoontje dat aan de beterhand is… maar komaan! Ik hoop maar dat het vanavond bij ons dus even goed gaat.

Onmogelijke Opvangmogelijkheden

Zo weinig schreef ik hier nog nooit. Het café is leeg. Mijn leven staat volledig op zijn kop. Ik geniet met volle teugen, maar op dezelfde moment heb ik ook nog nooit zoveel slaaptekort ervaren. De lachjes van onze zoon maken ALLES goed. Zeker nu die lachjes meer gericht worden. Ik zit nu al twee maanden thuis en ik geniet van deze kleine momentjes met even wat tijd voor mezelf. Ze zijn zeldzaam.

Toch kan ik ook al weer aftellen naar de start van mijn werk. Gelukkig zal dat wel stap voor stap starten, want ik heb de laatste twee weken van mijn moederschapsrust opgesplitst over vijf weken. Toch weet ik dat ik niet in Brussel wil/zal blijven werken. En ook daar wordt aan gewerkt.

Het enige kritieke zorgpunt momenteel is de opvang voor ons zoontje wanneer ik weer begin te werken. Voltijdse opvang zou bij ons namelijk geldverspilling zijn. Ifemi heeft geen vaste job. Hij werkt zoveel hij kan via interims, hij solliciteert en hij gaat naar jobdagen en job-events. De interim belt hem wel slechts 1 dag op voorhand, of zelfs ‘s morgens om in de namiddag te komen werken. De opvang moet je zeker een maand op voorhand verwittigen welke dagen het kind zou komen. Tot hiertoe hebben wij dus geen opvang gevonden die hiermee rekening kan houden. Het begint te korten. Er zijn enkele backup-plannen, waardoor ik me niet té veel zorgen maak. En toch, vraag ik mij af hoe dat zit. Wij zijn toch zéker niet het enige koppel in deze situatie. Wanneer ik zelfs de online aanvraag deed via de stad Antwerpen, werd ik verplicht om vier voor- of namiddagen aan te duiden dat onze kleine naar de opvang zal gaan. Ook al staat dat bij ons niet vast, duidde ik er toch 4 aan. Om vervolgens de mededeling te krijgen dat vermits één van de ouders werkloos is, we geen opvang in de namiddag kunnen krijgen.

U merkt het. Daar zit heel wat frustratie. Alle tips in verband met opvang zijn dus welkom.

Vrouwen Voorop

Het is er al zéér lang tijd voor. Een post van mijn prioriteitenlijstje. En om toch de kiezer hier te laten spreken, gaan we voor die post met de meeste stemmen. Zoals al eerder gezegd, heb ik deze posts al lang uitgesteld en wist ik van sommige zelfs niet meer wat er in de drafts staat. Ook deze draft over vrouwen en werk bevatte enkel een link naar een artikel dat al geschreven werd in maart 2013! Ja, u leest het goed. 2013. Dat is dus al bijna twee jaar dat ik dit hier heb klaarstaan. En nee, ik heb nog geen idee wat ik hierachter ga schrijven. Stap voor stap.

Ik heb net wat rondgesurfd over dit onderwerp. Toch is er geen enkel artikel waar ik zo direct naar zou willen linken. Juridisch hebben mannen en vrouwen dezelfde rechten en zouden ze voor hetzelfde werk hetzelfde loon moeten krijgen. Dit is nog niet zo in de realiteit. Verder hebben we de “nieuwe man”, wat al lang geen nieuw concept meer is natuurlijk, die meer in het huishouden doet, zodat de vrouw zich beter kan richten op haar carrière. Maar wordt dit overal al zo verdeeld?

Bij het grote deel van de koppels die ik ken, is het toch voornamelijk de man die de meeste centjes binnenbrengt en de vrouw die zorgt voor het huishouden en de kids. In deze tijd is er een keuze. Je moet als vrouw niet binnenblijven en kiezen voor een man en kinderen. Je kan ook kiezen voor een carrière. Je kan zelfs ook kiezen voor een carrière en een gezin. De moderne vrouw kan alles, nietwaar?

Ik praat niet graag over stereotypes zoals in de vorige alinea’s. Ik stel me er dan vragen bij. Zit er bij een vrouw misschien iets meer gevoel om voor kinderen te zorgen? Zit er bij een man een grotere competiviteit om zo in hogere lonen terecht te komen? Moeten er wetten zijn om te bepalen dat zoveel procent van een bedrijf vrouwen moeten zijn? Moeten vrouwen extra gemotiveerd worden om zo in het bedrijfsleven hogerop te komen? Als korte eenvoudige antwoorden, geef ik voor voornoemde vragen respectievelijk volgende antwoorden: misschien wel, in het algemeen wel, nee, ja. Maar, zonder die wetten zouden er misschien niet zoveel vrouwen al zo hoog zijn gekomen?

Ik weet het niet. Ik heb niet alle antwoorden. Ik denk dat iederen – als koppel – zijn eigen weg moet vinden in deze tijden. Je spreekt als koppel af wie er voor de kinderen zorgt, wie welk deel van het huishouden doet. Of je vangt elkaar op wanneer dat nodig is en je kan beide alles. Zolang je als koppel goed communiceert, is alles mogelijk volgens mij.

Trouwens, nog een extra noot: Ik heb ook gelezen dat er studies zijn waarbij zelfs het overgrote deel van de vrouwen nog steeds liever een mannelijke baas wil. Is dat dan niet een beetje contradictorisch? Op zich maakt het mij niet uit of mijn baas een man of een vrouw is. Wat ik wel weet, is dat ik liever in een team mannen werk, dan in een team van vrouwen. Ook dat lijkt me dan op zich niet vrouwvriendelijk. Hoe moet dat dus?

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake