Er zijn grenzen aan wat kan en wat niet kan. En wat volgens mij helemaal niet kan zijn chips op kantoor! Zelfs niet als ze mooi op een bordje liggen. We zitten allemaal achter een laptop of vaste computer. Iedereen werkt dus met een keyboard. Daar is absoluut geen plaats voor chips!

Een beter plaats voor het eten van chips is thuis bij een filmpje, in de cinema, op een feestje, … en ga zo maar verder.

(orig fig)

En direct nadat ik zoiets schrijf over hoe ik mij op die moment voel, rationaliseer ik alles. Ik draai met alles en geef het een twist. Hoe kan ik nu ongelukkig zijn met zoveel mensen rond mij die om me geven? Hoe kan ik ongelukkig zijn als ik het geluk heb om zo’n toffe familie te hebben: ouders die zeker en vast om me geven; een broer en schoonzus met ongelofelijk schattige kindjes, een gezin dat ik absoluut niet meer kan wegdenken uit mijn leven; een gekke hollandse familie waar ik dol op ben en waarvan ik weet dat dat ook wederzijds is; en ga zo maar verder… Hoe kan ik ongelukkig zijn als er altijd vrienden klaar staan om mij op te vangen?

Mijn leven loopt op rolletjes. Ik doe mijn werk graag. Ik heb de mogelijkheid om gelukkig alleen te wonen en te genieten van het leven. Ik heb zelfs verschillende super toffe vakanties in het vooruitzicht.

En hoe meer ik hier schrijf, hoe meer ik deze keer het gevoel krijg dat ik mezelf aan het overtuigen ben dat ik gelukkig moet zijn. Misschien ben ik in het algemeen wel gelukkig, maar nu even niet. Nu laat ik het even zo.

Recent ben ik op het werk overgeschakeld van een laptop met Windows naar een prachtige iMac. Eerst was ik er niet zo tevreden mee, omdat ik mijn laptop dus heb moeten afgeven. Ondertussen vind ik het werken op de iMac al wel prettig. Het gaat vlotjes. Ik heb een mooi groot glinsterend scherm waar tenminste alles oppast. Het scherm staat ook hoger dan een laptop scherm waardoor ik weer beter zit (rug en nek in de goede houding). De muis is ook wel leuk. Ze is plat, heeft geen zichtbare knoppen en geen zichtbare scroll, maar je kan er wel op klikken en in twee richtingen mee scrollen (zowel links-rechts als omlaag-omhoog) .

Het is de eerste keer dat ik echt op een mac werk. De overgang heeft een paar dagen geduurd en vooral het overzetten van mijn mail was een grote ergernis. Een andere ergernis is het gebruik van short-cuts, die ik in Eclipse wel regelmatig gebruik. Zo zijn de meeste short-cuts met ctrl nu met de command knop en een aantal andere zijn compleet verschillend. Ik zal ze dus opnieuw moeten leren, maar het is met plezier. Het is een nieuwe leuke uitdaging om met de iMac te werken.

De werkdag loopt op zijn einde. Mensen zoeken hun spullen bijeen en pakken in. Ze gooien hun laatste rommeltjes in de vuilbak en zetten hun glas in de afwasmachine. Ze nemen hun jas en wandelen richting uitgang. Hier en daar wordt er nog wat gebabbeld. Het geroezemoes neemt toe.

Vandaag blijf ik langer. Overslapen heeft zo zijn gevolgen.

Op het uur van vertrek van de andere collega’s is het moeilijk om geconcentreerd verder te werken. En daarom schrijf ik dit korte tekstje. Nog dik een uur te gaan.

Een tijdje geleden schreef ik komend stukje, maar het is weer waar. Het is regelmatig waar.

——————-

Soms voel ik me te min. Op mijn werk. Onder vrienden. Alsof ik niet goed genoeg ben voor hen. Alsof ik beter zou moeten zijn. Het gevoel haalt me neer. En dat gevoel zorgt er waarschijnlijk eveneens voor dat ik niet meer zo goed luister als dat ik zou moeten luisteren, of dat ik niet meer zo sociaal ben bij mijn vrienden. Hierdoor voel ik me dan weer slechter. Te min.
Nu, jullie kennende, gaan jullie hier allemaal zeggen dat dat nergens voor nodig is en dat ik niet te min ben en dat ik alles kan zijn wat ik wil zijn. Wel ja, dat is allemaal waar. Ik weet dat. Maar tussen weten en voelen ligt nog een hele kloof. Het gevoel volgt niet altijd wat het verstand zegt. Het verstand houdt ook niet altijd rekening met wat het gevoel zegt. De twee samenbrengen zou de oplossing zijn. Het beste nemen uit twee werelden. Zorgen dat ik altijd gelukkig ben en dat ik me nooit te min voel, want ik weet dat ik niet te min ben.

Soms wou ik dat ik weer tien jaar jonger was. Het moment waarbij je uitkijkt naar je nieuwe leven, je studentenleven. Alles ligt nog voor je. Je hebt doelen die je wil bereiken en je denkt dat je de wereld kan veranderen. Ok, dat laatste dacht ik niet echt, maar nu denk ik eraan terug als een fantastische tijd. Ik ging voor mijn diploma en ik had er veel voor over. Ik had meer vrienden dan ik ooit op de lagere of middelbare school heb gehad. Ik genoot van het leven.

Nu, tien jaar na het begin van de studietijd en drie jaar werkende, ben ik alleen. Geen vriendje in het vooruitzicht, geen kinderen, geen doelen. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig futloos ben of geen zin meer heb. Ik vrees dat ook de moeilijkheden bij het opstaan hiermee te maken hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook regelmatig gelukkig. Ik ben regelmatig omringd door veel goede vrienden en ik heb een leuke familie achter me. Maar ik mis iets. Een doel. Een richting.

Morgen heb ik eindelijk mijn evaluatiegesprek op het werk. Ik ben benieuwd.

Er zijn maar twee dagen dat ik werk deze week. Vandaag en morgen. En tussen twee leuke gevulde weekends (al dan niet verlengd) is dat eigenlijk wel genoeg. Dit postje gaat echter niet over die weekendjes, maar over het werk zelf. Hier krijgt u een idee wat mensen in IT, zoals ik, creëren op ons werk:

En nee, ik werk niet bij Google of bij Apple.

(bron)

Voor ik jullie kan beginnen vertellen over mijn supergeweldige vakantieverhalen, schotel ik jullie deze tekstjes nog voor. Ik schreef ze op de laatste werkdag voor mijn vakantie.

————

Ik ben een stresskip. Om onnozel van te worden. Ik zie alleen nog maar witte vlekken. Woorden die geen zinnen vormen. Code die geen geheel vormt. Loshangende takken zonder booom. Druppels zonder water. Het wordt me teveel. De emmer loopt over. De code ook. Sneller dan ik wil. Sneller dan ik aankan. Een trein volgt deze waanzin. Mijn gedachten ook. Ik laat niet los. Ik volg. Gevaarlijk. Botsend op en neer. Mijn hoofd ontploft.

————

In Keulen dondert het. In Antwerpen is het nacht.
Een zware leegte vervult mijn hart.
De tranen wellen op, de angst wordt groter.
Deze korte tijd lijkt wel een eeuwigheid.
Groot is de zorg. Klein de actie. Zwart wint over wit.
Spanning over helder water.
Alles komt samen. Alles spant samen. Allemaal in zwart en wit.
Geen kleuren of geuren die me herrinneren aan de zon.
Geen woorden zoals Bloem of vlinder die de wereld mooier kleuren.
Geen lach of knipoog.
Niets.
Alleen die langdurige tijd.
Een tijd zonder begin en zonder einde.

————

Vermits het mij duidelijk ’s avonds of in het weekend niet meer lukt om hier nog eens iets te schrijven, offer ik er vandaag een deel van mijn middagpauze voor op. Schandalig dat dit rommeltje mijn eerste post van juli zal zijn.

De reden van het zolang niet schrijven? Het goede weer, genieten van de zon, genieten van de zomer, lachen, spelen, blij zijn, … De laatste week is dan weer volledig gespendeerd aan het Schotense volksdansfestival, alwaar mijn ouders steeds gastgezin zijn. Gisterenavond wou ik zo eens een avondje overslaan en lekker rustig thuis blijven, maar dat gaat me dus niet af. Weten dat het festival bezig is en dan thuis zitten. Dat gaat gewoon niet samen. Ook de volgende twee avonden zal ik dus te vinden zijn in het park van Schoten.

Verder komt mijn vakantie akelig dichtbij. Ik zou nog heel wat voorbereidingen moeten treffen en alles is weer uitgesteld naar de laatste moment. Maar, praktisch gezien, zal het wel weer allemaal in orde komen. Vanavond eens een lijstje maken van wat er allemaal nog moet gebeuren en dan heb ik een week om dat lijstje af te werken. Dat is allemaal nog wel haalbaar. Alles komt altijd goed, weet je nog?

Wist je trouwens dat ik altijd eerst mijn post schrijf en nadien pas een titeltje verzin om bovenaan te zetten?

Ik had een vermoeiende dag. Niet omdat ik slecht geslapen had. Niet omdat het superdruk was op het werk. Niet omdat ik 20 km gefietst heb. Helemaal niets van dat alles. Gewoon moe. Al heel de dag. En het verandert maar niet. Ik blijf moe.

Spijtig dat het net wanneer ik naar huis fietste van mijn kinesist aan het regenen was. Anders was ik nog wat gaan rondfietsen. Dat had misschien een beetje geholpen. Ik zou zeggen morgen beter, maar dan voorspellen ze ook al weer regen.

Oh, en ik fietste daarstraks toevallig langs mijn auto. Stond er nu toch wel een verbodsbord ‘verboden te parkeren vanaf hier‘ juist voorbij mijn auto. Hij mag dus rustig blijven staan. Handig toch.

En nu heb ik al genoeg gezeverd. Ik ga jullie nog een mooie bedenking meegeven en mij vervolgens op mijn zeteltje leggen.