Verloren Kerst

kerstmutsNormaal stuur ik mijn familie en mijn vrienden kerstkaartjes. Echte. Zo van die kaartjes die nog via de post in je brievenbus terechtkomen. Ik ben daar zeker niet altijd op tijd mee… Maar dit jaar… het kerstgevoel was er niet. Ik had absoluuuuut geen zin in het schrijven van kerstkaartjes. Ik heb me dit jaar dan ook beperkt tot wat familie en tot een aantal vrienden. Enorm beperkt. En ik had me voorgenomen om van iedereen dat ik een kaartje krijg, een kaartje terug te sturen.

Maar, natuurlijk was ik ook nog eens mijn adressenboekje kwijt. Ja, ook mijn adressen zijn (nog) niet digitaal maar zijn gewoon terug te vinden in een boekje. Als dat boekje niet verloren is natuurlijk.

En mensen hebben blijkbaar niet meer de gewoonte om hun eigen adres aan de achterkant van de envelop te schrijven… dus spijtig genoeg hebben enkele vrienden ook geen kaartje terug gekregen. Ik dacht vervolgens om dan een email te sturen met een kaartje én mijn excuses, maar ook dat is er niet van gekomen…

Nu heb ik daarjuist – bij de grote opkuis – mijn adressenboekje teruggevonden! Joepie! Nu kan ik het toch nog rechtzetten… Of zijn het nu vijgen na Pasen?

Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.

Spiritueel Stukje : Schakel

Vriendelijkheid is de

gouden Schakel

die de wereld bijeenhoudt.

(Johann Wolfgang Von Goethe)

schakel

(orig fig)

Spiritueel Stukje : Verbinden

Vermits er naast deze week enkel maar reclame staat voor het boekje zelf zal ik de raadgeving van vorige week hier zetten:

Zoek verbinding met anderen.

Je armen en handen zijn een verlengstuk van je hart.

Je maakt verbinding met anderen door je hart te openen.

Oefen jezelf om te geven en ontvangen.

agendaEr staat nog een hele oefening beschreven om je hart te openen, maar mij lijkt het een “state of mind” die je zou moeten aanpassen om dit te kunnen doen en geen fysieke oefening. Om verbinding met anderen aan te gaan moet je zelf namelijk open staan. Vorige week was ik zelf vrij gesloten en viel het me zelfs op. Ik zocht contact met vrienden. Ik ontving contact van andere vrienden. Toeval?

Door het leven ga je duidelijk niet alleen en ook niet alleen als koppel. Alle mensen in je leven dragen bij tot het geluk in je leven. Soms zie ik dat niet in. Op het moment wel en geniet ik er ook met volle teugen van.

Spiritueel Stukje : Bruggen

normal_BrugIk hou van bruggen. Ik ga akkoord met het spirituele weetje van deze week:

Hoe groter de kloof, hoe mooier de bruggen.

Ik vermoed alleen dat ze het in mijn agenda net iets spiritueler bedoelen dan dat ik het nu even opvat. Ik zie enorm graag bruggen. Van beneden uit, van boven uit, de structuur, de rivier eronder meestal, …

Ze stellen verder nog de vraag:

Met wie zou jij een kloof willen overbruggen?

Met Ifemi wil ik natuurlijk samen nog over vele bruggen gaan, zowel spiritueel als gewoon. Verder vind ik het een moeilijk vraag. Er zijn zeker en vast wel een aantal mensen waar ik dichter zou willen bijstaan, waar er inderdaad misschien wel een kloof tussen ons is ontstaan… Maar dan vraag ik me ook af of ik altijd diegene moet zijn die de kloof moet overbruggen?

En ja, ik weet dat mijn spiritueel stukje normaal in het weekend wordt voorbereid en dus gewoonlijk op maandagmorgen verschijnt, maar ik ben het dit weekend helemaal vergeten. Gelukkig denk ik vandaag nog aan jullie en krijgen jullie het toch nog aan het begin van de week. Succes met jullie kloven en bruggen!

(orig fig)

Spiritueel Stukje : Passie

“Ik leef mijn Passie”

Het leven is bedoeld om het beste uit jezelf te halen. Waar word jij blij van?! Het vraagt moed om het avontuur van jouw droom aan te gaan. Wat inspireert jou? Ook kleine stappen geven beweging.

Tip: Schrijf je affirmatie op “geeltjes” en plak deze overal in huis waar je veel komt

——————-

agenda2013Dat staat er voor mij deze week in mijn Mind & Spirit Agenda. Ik word trouwens blij van simpele dingen. Zo ben ik blij met het gezellige weekend samen met mijn vriend. Zo was ik enorm blij met het toneelstuk Pak de Poen dat we gisteren zagen. Dat is trouwens een aanrader als u nog eens goed wilt lachen. Ik word ook blij als ik sneeuwwitte bomen zie. Ik word blij als ik kindjes zie. Eigenlijk word ik wel van veel dingen blij. Ik ben goed bezig, denk ik dan.

Wat me inspireert, is echter een andere vraag. Momenteel is dat de teamleader waarmee ik werk. Die is enorm boeiend. Die laat me nadenken over bepaalde dingen die ik voor “normaal” heb aangenomen. Ik werk graag met hem samen. De job is misschien ver, maar de taak, de collega’s, de technieken, … het is het helemaal waard.

Ik heb vervolgens geen affirmaties maar wel mijn mantra op een “geeltje” – een post-it dus – hangen aan mijn scherm hier thuis. Het helpt.

En jullie? Waar worden jullie blij van? Wat inspireert jullie?

(orig fig)

… Op voorhand bedacht en geschreven.

Quote van de Week : Vriendschap

Kent u de reeks nog? Ze is hier helemaal niet meer wekelijks, maar af en toe kom ik toch nog een quote tegen die mij enorm aanspreekt.

“True friendship can afford true knowledge. It does not depend on darkness and ignorance.”

Henry David Thoreau

Ik hou wel van eerlijkheid en “true knowledge”. Echte vriendschap moet je daarom ook koesteren. Geniet allemaal van de nieuwe week en wees blij met die echte vrienden.

Bedankt Bezige Bezoekers

Het is zover. Het is toevallig ook net iets voor middernacht wanneer ik hier nu begin te schrijven. Op het eind van februari schrijf ik het gewoon ergens tijdens de dag. Het is maar dat u gewaarschuwd ben.

Wat is dit eigenlijk? Links staan mijn meest actieve bezoekers. Ik vind reacties nog steeds leuk, dus ik beloof mijn bezoekers dat ik hen bedank op het einde van de maand. Wat moet je daarvoor doen? Reacties geven. Hoeveel? Zoveel dat je in de top 3 staat.

Voor deze nieuwe maandelijkse start zijn dat :

201301BezigeBezoekers

Mama, mijn lieve mama, die altijd wel klaar staat voor een positief woordje, heeft de voorbije 30 dagen haar best gedaan met zeven reacties. Het lijkt misschien weinig, maar ik heb dan ook slechts 16 postjes geschreven deze maand. En elke keer is mama daar wel met wijze raad.

Britt, studiegenootje, ex-collega en vooral vriendin, heeft evenveel reacties gegeven als mama en daarom staan zij samen op een gedeelde tweede plaats. Britt zorgt steeds voor een leuke noot, of zoals vandaag voor verduidelijking wanneer ik er niet ben. Ze brengt andere inzichten in mijn leven door haar reacties en dat is positief.

Als actiefste persoon, bedank ik deze maand mijn tante, Tante Loesje. Met 14 reacties – wat bijna evenveel is als het aantal posts dat ik schreef – staat ze aan de top. Zij brengt dan weer een ander soort inzicht met zich mee: de wijze raad tussen die van ouders en die van vriendinnen in.

Ik bedank jullie alledrie voor jullie bijdragen, zowel hier als in het échte leven. Jullie zijn geweldig.

Top Twintig 2012 : Deel 2

Top-20

We gaan deze keer ineens van start met de nummer 18 : Verloren Vrienden. Eigenlijk is het vreemd om dit nu te herlezen. Het begin van dat stuk is precies een raadgeving aan mezelf. Het is me namelijk weer overkomen dat er vrienden verloren gingen en dat vind ik spijtig. Andere vrienden zijn dan weer dichterbij gekomen, wat aangenaam is. En het rare aan het herlezen van die tekst, is dat ik nu zelfs geen idee meer heb over welke vriend of vriendin dat toen ging. Vreemd toch.

Op nummer 17 zie ik dan een post terug waarvan ik het normaal vind dat die in de top 20 staat: de post over mezelf, die via de link aan de linkerzijde beschikbaar was tot oktober 2012 : Ik in Mei 2011. Eigenlijk zijn alleen de ShBam en de BodyJam van die lijst weggevallen en vervangen door gewone sporten die ik niet in de fitness moet uitvoeren.

Volgende keer breng ik u een voor mij onverwachte nummer 16 en 15.

Winterse Weekends

Gisteren was een super leuke dag. Nadat ik Ifemi had afgezet ging ik naar een koppel vrienden met twee jonge kindjes. Ik genoot van de aandacht en de gegeven vriendschappen. Ik genoot van het vasthouden van de jongste. Ik genoot van het praten. Zalig. Toen de eigenlijke starttijd van de uitnodiging er was, kwamen er nog verschillende vrienden binnen. Op vijf minuten tijd zaten we plots met een erg vol salon en een spelende zoon en papa in het midden. Ook de auto op afstandsbediening deed zijn best om de treinsporen te saboteren. Amusement alom.

Al moet ik wel toegeven dat het voor mij te druk werd. Aandacht verdelen tussen zoveel mensen is blijkbaar vermoeiender dan ik dacht. Ik bleef een uurtje en genoot wel van het vele volk rond mij, ook al was het niet eenvoudig. Daarna ging ik terug weg en samen met Ifemi vierden we de verjaardag van twee jonge meisjes. Ook daar was veel volk, maar die kende ik allemaal niet zo goed. Toch nam ik op een gegeven moment een kindje van vier maanden over. Zo schattig. Zo kon de vader praten met andere mannen en kon de moeder doen waar ze goed in was: zorgen dat er niemand iets mankeerde. Ook Ifemi werd regelmatig weggeroepen voor een privé babbeltje met iemand, dus ik was blij met het jonge kind op mijn schoot. Rustig, relax, aangenaam. Ik genoot. Weeral.

Eergisteren had ik trouwens ook een leuke middag. We gingen even kijken naar een paar snowboard jumps op de Big Air aan de kaaien van Antwerpen. Daarna trokken we naar het magazijn van de Antwerpse bibliotheken om wat leuke boeken op de kop te tikken. Al dit deden we met de fiets en we hadden enorm veel geluk want we hebben geen enkele keer in de regen gefietst, terwijl het toch een grijze regenachtige dag was. De terugrit naar huis was voor mij enorm vermoeiend. Eigenlijk zat ik over mijn limiet, maar thuis geraken moet je toch. We namen een lekker rustig tempo aan en deden er gewoon langer over dan normaal.

Al bij al was het dus een geslaagd weekend in en rond de eigen stad. Volgend weekend proberen we dat in Frankrijk ook te bereiken.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake