Deze avond zat ik gezellig in een zetel met een babytje op mijn arm. Zo fijn. Zo klein. Zo schattig. Stil. Rustig. Hongerig. Wenend. En weer kalm. Hij bleef schattig. Ik bleef gelukkig.

(orig fig)

Vrijdag begon ik actief met een Zumba les in de fitness. Vervolgens vertrok ik met de fiets voor een eerste avondje op de Bollekesfeesten. Mijn papa kwam met zijn fiets om de groep Kandoris te zien. Ik kende ze niet, maar ik heb er enorm van genoten, net als van de Blonde bollekes. Na deze feesten, nam hij me nog mee naar Café Beveren. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Ga zelf maar eens een kijkje nemen. Na nog een nachtelijk frietje bij de Nr. 1 en een mandarijnenjenevertje in de Vagant was het tijd om naar huis te fietsen.

Zaterdagmorgen was het dan tijd om Telenet lastig te vallen en mijn digibox te gaan halen. Ook nog even stoppen bij de bakker zodat ik iets als middageten had, om dan weer op de fiets te stappen om te gaan shoppen op de Meir met mijn ouders. Nadat we voor iedereen wel iets gekocht hadden, gingen we nog gezellig samen eten. En na het eten trok ik naar de MuseumNacht en mijn ouders naar de Bollekesfeesten.

Mijn vriendin en ik bezochten het Diamantmuseum, het Rockoxhuis alwaar we onder andere een filmpje zagen van Antwerpen in de 16e eeuw. Het diamantmuseum had ik al eens eerder gezien en liet dus nu helemaal geen diepe indruk meer achter, maar het rockoxhuis vond ik wel mooi. Er was ook een muziekgroepje die oude Spaanse muziek speelden. Dat bracht een speciale sfeer met zich mee voor dat museum. Het was aangenaam. Leuk binnentuintje waar ze speelden trouwens. In het filmpje zagen we beelden van de binnentuin van het Plantijn - Moretus museum en dus zijn we daar maar als laatste naartoe gegaan. Prachtige bibliotheek ruimten. Prachtige binnentuin. Prachtig gebouw. Ik was enorm onder de indruk. Meer van de architectuur van het museum zelf dan wat het museum ten toon stelde, alhoewel dat dat ook al interessant was.

Zondagmorgen genoot ik van lang in bed liggen met mijn boekje. Vervolgens was het dan tijd om mijn digitale tv te installeren en nog wat klusjes in huis te doen, maar eigenlijk kwam er van dat laatste niet veel. Ik maakte me klaar om toch nog de verjaardag van mijn ex te gaan vieren op de Bollekesfeesten en Antwerpen Proeft. Daarna zijn we dan nog even een frietje gaan eten. En tegen dat ik terug thuis was stond mijn vriendin voor de deur die ik al heel lang niet gezien had en die me onverwacht ’s middags had gebeld of ik ’s avonds geen tijd had. Voor haar wel natuurlijk, alhoewel ik ook nog wel wat moest opruimen. Een volle, maar superleuke avond dus.

Ik sloot mijn weekend af, samen met het prachtige boek dat ik van mama mocht lenen.

Eigenlijk wou ik vorige week al vertellen over wat ik dit weekend allemaal wou uitsteken. Het aanbod in Antwerpen was enorm. Nu kan ik echter vertellen wat er gebeurd is.

Het begon donderdagavond. Even meedoen met de voetbalgekte. Het plan was om dat in Nederland te gaan doen, maar wegens het mankeren van een BOB en een artikel over De Oude Vaart (oftewel Holland House) zakten we dus gewoon af naar het Theaterplein, hier in Antwerpen. Geweldige sfeer. Suppertoffe Hollanders. Geweldige wedstrijd. Toffe avond!

Na vrijdag nog een laatste dagje werken voor het weekend, was het tijd voor het Bierpassie weekend. Samen met wat vrienden ging ik naar de Groenplaats om te genieten van het aanbod aan Belgische Bieren. Zelf ging ik voor de fruitbieren zoals appelbier (die van Lindemans is precies appelsap, die van Timmermans smaakte eigenlijk niet naar appel, maar was wel zoeter dan gewoon bier), aardbeienbier (je hebt precies een aardbeienyoghurtje in je handen) en een Oude Kriek (veel te zuur). Ik proefde echter ook nog andere bieren die de mannen hadden besteld natuurlijk, waaronder wel een aantal lekkere.

Zaterdagmiddag was het dan tijd om in Borgerhout te genieten van Borgerrio, een zuiders festivalletje. We liepen over de ‘braderij’, genoten van een terrasje, de stoet van schaars geklede dames en slechte muziekinstallaties, wandelden langs het poppentheater, bleven staan bij enkele podia waar de mensen werden aangespoord om een soort van Zumba mee te dansen en genoten natuurlijk volop van het goede weer. Op het eind bleven we, net zoals vorig jaar, staan bij het Afrikaanse podium. Eerst zagen we daar Rama Burundi, een geweldige percussiegroep. Zelfs de kleinste van de groep moet zeker en vast niet onderdoen voor de anderen. Vervolgens kwam Anioma Cultural Dance Group, een Nigeriaanse groep, waar ik me natuurlijk nu veel meer door aangetrokken voel doordat mijn vriend Nigeriaan is. Buiten het feit dat er telkens een vrouw door de microfoon kweelde, was het een mooi optreden. Spijtig dat mijn vriend er niet was om ons te vertellen waarover ze zongen. We sloten deze aangename middag af met een lekker Borgerrio Cocktail (zwarte wodka, bosbessensiroop, een beetje bruiswater en een aardbei op je glas).

Zaterdagavond was het dan tijd voor een goed feestje samen met mijn vriend. We trokken naar het Mechelse Plein, waar waarschijnlijk voor de laatste keer de Mechelse Plein Feesten georganiseerd werden. We zagen nog een stukje van El Creme Glace Ques, die ik zelf iets minder geweldig vond. De sfeer zat er echter wel al in en we genoten van een drankje en een babbeltje. Daarna was het tijd om alle remmen los te laten met DJ Axel Daeseleire. Feest gegarandeerd. Hier en daar kwam ik nog wat bekende mensen tegen, wat altijd leuk is. Mijn avond werd afgesloten met een romantisch wandelingetje naar huis.

Zondag. Rust nodig. Warmte. Zon. Zalig. Ik begon de dag met het opzetten van mijn nieuw goedkoop tentje voor Rock Werchter, controleerde dat alles ok was en probeerde het weer op te vouwen. Vervolgens ben ik bij mijn broer in de tuin wat van de zon gaan genieten.

Spijtig genoeg zijn de Ramblas er dus overgeschoten en van het Summer Festival heb ik enkel genoten op tv. Je kan echter niet alles doen hier in Antwerpen en ik had dit weekend absoluut geen klagen. Zo mogen er nog weekendjes volgen!

En soms komen oude categorieën gewoon nog even terug. Gewoon omdat ik er dan toch nog eens zin en tijd voor heb. En bij deze krijgt u een quote die me vooral vandaag nauw aan het hart ligt.

Instead of always harping on a man’s faults, tell him of his virtues. Try to pull him out of his rut of bad habits. Hold up to him his better self, his real self that can dare and do and win out.

 Eleanor Porter

 (via)

Niet meer klagen over anderen, maar ze een pracht van een spiegel geven. Ik ga dit in ieder geval proberen te doen.

Heel de dag heb ik gedacht om hier vanavond een gelukkige en blije post te kunnen neerschrijven. Over het fantastische weekend dat ik had. Over de enorm goede vrienden. Het geluk lachte me toe.

Mijn avond draaide echter helemaal anders uit. Het begon met kleine dingen. Ik zat in de knoop. Eerlijk gezegd zit ik nog steeds in de knoop. Ik weet niet waar het juist door komt of hoe ik het moet oplossen. Wat ik al wel besef is dat ik tijdens deze avond mensen teleurgesteld en gekwetst heb.  Ik hoop dat ze mij dat kunnen vergeven. Ik hoop dat ik mezelf kan vergeven.

Ik zoek zelf nog verder naar de ontknoping van dit verhaal. Misschien dat mijn dromen me wijzer kunnen maken.

Vrienden helpen doe ik met plezier.

Het is weer zover. Een weekje niets geschreven en de drempel om hier iets te zetten dat mij aanspreekt ligt weer hoog. Eigenlijk is er niet veel gebeurd de laatste weken, aangezien ik bijna heel den tijd tegen mijn migraine heb gevochten. Ik heb er gelukkig maar twee werkdagen door gemist, maar ik denk ook wel dat de productiviteit op de andere werkdagen lager was dan normaal. Na het bezoek aan de kinesist vandaag heb ik toch al geen hoofdpijn meer gevoeld, dus daar geniet ik nu enorm van.

Ik ben moe. Ik zoek een beetje rust. Dat zal spijtig genoeg nog moeten wachten tot het weekend. Morgenavond wil ik nog wat gaan sporten, want het is precies weer even geleden dat ik meedeed met de Body Jam. Woensdagavond trek ik na het werk met wat vrienden naar de Groenplaats om Amnesty International te steunen met Recht tegen Onrecht.

Donderdag is dan de start van het eerste kampeerweekendje. Ik zal die dag rustig beginnen met inpakken, weg opzoeken en rustig op mijn gemakje te vertrekken. Ik heb alle tijd en ik ga ook alle tijd nemen want van donderdag tot zondag staat er maar 1 ding op de agenda: Relax! Dat bestaat uit babbeltjes met verschillende familieleden, rustig in een boekje lezen, een serieuze wandeling doen, genieten van het stromend riviertje langs de tent, spelen met de kindjes en meer van dat moois.

… voor de dame die hier elke dag haar kopje eens door het donkere raam van dit cafétje steekt.

 En natuurlijk wil ik de andere dames en heren niet in de kou laten staan. Dus, bij deze steek ik hier weer de lichten aan (niet te veel natuurlijk… het blijft een cafétje), laat ik de pianist weer in gang schieten en geef ik een rondje aan al mijn trouwe klanten!! Geniet ervan!

Mag ik jullie dus bij deze bedanken om hier nog te komen kijken, om een tijdelijke sluiting te aanvaarden en zelfs om elkaar op de hoogte te brengen. Super vind ik dat gewoon.

En direct nadat ik zoiets schrijf over hoe ik mij op die moment voel, rationaliseer ik alles. Ik draai met alles en geef het een twist. Hoe kan ik nu ongelukkig zijn met zoveel mensen rond mij die om me geven? Hoe kan ik ongelukkig zijn als ik het geluk heb om zo’n toffe familie te hebben: ouders die zeker en vast om me geven; een broer en schoonzus met ongelofelijk schattige kindjes, een gezin dat ik absoluut niet meer kan wegdenken uit mijn leven; een gekke hollandse familie waar ik dol op ben en waarvan ik weet dat dat ook wederzijds is; en ga zo maar verder… Hoe kan ik ongelukkig zijn als er altijd vrienden klaar staan om mij op te vangen?

Mijn leven loopt op rolletjes. Ik doe mijn werk graag. Ik heb de mogelijkheid om gelukkig alleen te wonen en te genieten van het leven. Ik heb zelfs verschillende super toffe vakanties in het vooruitzicht.

En hoe meer ik hier schrijf, hoe meer ik deze keer het gevoel krijg dat ik mezelf aan het overtuigen ben dat ik gelukkig moet zijn. Misschien ben ik in het algemeen wel gelukkig, maar nu even niet. Nu laat ik het even zo.

Ik vind weer geen woorden om uit te drukken waar ik mee zit. Het is moeheid, eenzaamheid, het gebrek aan actie, het gebrek om mijzelf open te stellen. Niet alleen voor hele goede vrienden en familie, maar ook voor anderen. Ik mis spontaniteit in mijn leven. Ik mis actieve mensen dichtbij mij. Ik mis delen van het leven omdat ik niet uit mijn wereldje durf te stappen. Ik ben alleen. Ik ben ongelukkig.