Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Bezoek krijgt uitdaging

Na deze uiteenzetting, kan ik beginnen vertellen over ons bezoek – die verandering van het moment.

Mijn vriend – ik zou nog een leuk koosnaampje voor hem willen om hem te benoemen op deze blog – is de enige van zijn familie in België. Zijn familie woont voornamelijk nog in Nigeria. Nu was er onlangs sprake van dat zijn nonkel met zijn gezin (vrouw en vier kinderen) eens op bezoek zouden komen naar België. Om een visum te verkrijgen om naar hier te mogen komen, hebben zij een officiële uitnodiging van iemand – mijn vriend dus – nodig. Ook moeten er verschillende andere papieren voorgelegd worden en moet er een hele administratie aan vooraf gaan.

Sinds een aantal weken hebben ze eindelijk hun visum dat nu geldig is in de komende zes maanden. De dochter van het gezin – nicht van mijn vriend dus – begint in juli aan een verplicht jeugdkamp-achtig iets van een jaar – meer hierover waarschijnlijk later – waardoor ze dus vorige dinsdag al alleen naar België kwam.

Zij – die nicht die ook wel een koosnaampje kan gebruiken – logeert dus nu drie weken bij ons. Dinsdag is ze hier geland op een enorm regenachtige dag. Woensdag trokken we een beetje rond in Antwerpen. Donderdag vertrokken we voor het lange weekend in de Ardennen. Kamperen. Een nieuwe uitdaging voor zowel mijn vriend als voor zijn nicht.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake