Alles komt goed

Klein kort berichtje. De gezondheid laat nog steeds te wensen over. De vermoeidheid klopt ook weer aan. De stress zit er in. Zowel voor zaken op het werk als voor de reis. En in mijn hoofd herhaal ik steeds: “alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, ….”

Vergeten…

Wat lastig… moe zijn… weten dat je iets aan de pc moest doen… en eens die pc opgestart is, niet meer weten wat.

Zo meteen verdwijnt onze kerstboom zoals die hier heeft gestaan, want morgen gaat die buiten. Gedaan met de kerstlichtjes waar ik eigenlijk wel van geniet.

Lekker Druk

Het was een vol weekend. Het was vermoeiend. En ik heb ongelooflijk goed genoten. Alles in het teken van ons nu 1-jarig zoontje. We zagen familie, we ruimden ons appartement deftig op, we zagen vrienden terug, ons zoontje kreeg énorm veel cadeautjes, er waren feestjes thuis, er was een feestje in de kerk, zoontje at taart, 2 keer zelfs, we lachtten, we praatten, we dansten, … Het was genieten. En ook het zoontje genoot er met volle teugen van. Hij gaat zo snel vooruit en wát een verschil met een jaar geleden.

Te laat

Gisteren was het dus niet beter hier. Ik dacht van ‘s avonds nog eens naar m’n blogje zelf te zien en dan iets te posten. Ook wou ik me voorbereiden op m’n Nederlandse les die ik terug ben beginnen geven aan een vrouw die te weinig Nederlandstalige vrienden heeft om de taal goed onder de knie te krijgen.
Ik heb blijkbaar nog moeite met een volle werkweek. Ook al is ze na vandaag alweer gedaan. De vermoeidheid speelt me parten. De migraine blijft er maar tussenkomen. Gelukkig doen de pilletjes hun werk en kom ik wel de dag door. Alleen moet ik hier dus ‘s avonds soms kiezen voor slaap ipv voor dingen die ik zou willen of moeten doen. We waren vanmorgen al blij dat het zoontje eens besloten heeft om te slapen van 22u tot 6u30. Meestal gaat hij om 20u naar bed en is hij midden in de nacht nog even wakker omdat hij zich gewoon wakker hoest.
Ik hoop dat hij nog enkele nachten zoals dit doet. Dat helpt voor mijn vermoeidheid ook.
En aangezien dit de post was voor gisteren, hoop ik straks nog een leuker en positiever tekstje hier te kunnen plaatsen.

Drie woorden

Vermoeidheid, weinig inspiratie. Toch zeker drie woorden om hier kwijt te spelen… Morgen beter? 

Tevreden over Tijdsverdeling

Zoals je ziet, is het super lang geleden dat ik hier iets schreef. Toch wil ik mijn best doen om hier stelselmatig terug wat meer te schrijven. Daarom ga ik ervoor zorgen dat ik niet zozeer lange verklarende stukken schrijf, maar soms gewoon stukjes over iets waar ik aan dacht of wat ik voel of … wie weet. Het moet niet altijd lang zijn om goed te zijn.

Een eerste ding wil ik al vertellen. Toch een beetje verklarend. De eerste maanden met een baby zijn zwaar. Daar kan je blijkbaar niet omheen. Zo Zwaar. Zo Uitputtend. En ZO HARD DE MOEITE!!! Telkens je die baby ziet lachen of als er pretoogjes verschijnen, vergeet je al die troubles. En dat blijft voorlopig zo. Ondertussen is onze baby al vijf maanden oud geworden. We zijn énorm blij met hem. En we kunnen onze tijd al iets beter verdelen dan in het begin. Zo werd er vandaag al samen naar de bank gegaan, werd er naar de winkel gegaan, voor ons zoontje gezorgd, de was gedaan en opgehangen, eten gekookt, gebeld met familie en trekken we sebiet nog naar de Antwerpse Reuzen om daarna het zoontje nog in bad te doen en eten te geven. Zo’n dag had ik mij drie maanden geleden nog niet kunnen voorstellen. Daar geniet ik nu al wel van.

Onmogelijke Opvangmogelijkheden

Zo weinig schreef ik hier nog nooit. Het café is leeg. Mijn leven staat volledig op zijn kop. Ik geniet met volle teugen, maar op dezelfde moment heb ik ook nog nooit zoveel slaaptekort ervaren. De lachjes van onze zoon maken ALLES goed. Zeker nu die lachjes meer gericht worden. Ik zit nu al twee maanden thuis en ik geniet van deze kleine momentjes met even wat tijd voor mezelf. Ze zijn zeldzaam.

Toch kan ik ook al weer aftellen naar de start van mijn werk. Gelukkig zal dat wel stap voor stap starten, want ik heb de laatste twee weken van mijn moederschapsrust opgesplitst over vijf weken. Toch weet ik dat ik niet in Brussel wil/zal blijven werken. En ook daar wordt aan gewerkt.

Het enige kritieke zorgpunt momenteel is de opvang voor ons zoontje wanneer ik weer begin te werken. Voltijdse opvang zou bij ons namelijk geldverspilling zijn. Ifemi heeft geen vaste job. Hij werkt zoveel hij kan via interims, hij solliciteert en hij gaat naar jobdagen en job-events. De interim belt hem wel slechts 1 dag op voorhand, of zelfs ‘s morgens om in de namiddag te komen werken. De opvang moet je zeker een maand op voorhand verwittigen welke dagen het kind zou komen. Tot hiertoe hebben wij dus geen opvang gevonden die hiermee rekening kan houden. Het begint te korten. Er zijn enkele backup-plannen, waardoor ik me niet té veel zorgen maak. En toch, vraag ik mij af hoe dat zit. Wij zijn toch zéker niet het enige koppel in deze situatie. Wanneer ik zelfs de online aanvraag deed via de stad Antwerpen, werd ik verplicht om vier voor- of namiddagen aan te duiden dat onze kleine naar de opvang zal gaan. Ook al staat dat bij ons niet vast, duidde ik er toch 4 aan. Om vervolgens de mededeling te krijgen dat vermits één van de ouders werkloos is, we geen opvang in de namiddag kunnen krijgen.

U merkt het. Daar zit heel wat frustratie. Alle tips in verband met opvang zijn dus welkom.

Baby Boy

Een baby vraagt veel tijd. Het is supertof en supervermoeiend. Al een week wil ik hier iets schrijven, maar ik maak er geen tijd voor, want er zijn zoveel andere dingen die ik eerst wil doen… het zal er nog wel eens van komen zekers…

Amusant Afwachten

Het is bijna zover. De voorziene bevallingsdatum is zéér dichtbij. De échte bevalling… wie weet? Dat is nog even afwachten. Ik zit thuis. Stap voor stap breng ik verbeteringen aan: Nog wat uitpakken, nog wat opruimen, nog wat zaken regelen, eindelijk fotoboekjes maken, … Maar het is écht stap voor stap, want na twee stappen ben ik moe en moet ik me dus zetten. Als ik me te lang concentreer op iets, wordt ook denken te vermoeiend en staar ik dus wat naar de tv. Toch was het vandaag al een productieve voormiddag. Daar ben ik blij om.

Op momenten dat ik dan zit, geniet ik nog van de bewegingen van ons zoontje in mijn buik. Tot hij natuurlijk weer eens te hard in mijn linkse zij trapt. Toch vind ik het leuk om die bewegingen te zien en te voelen.

Ik ben écht verbaasd dat die negen maanden er zo goed als opzitten en dat die zo vlot zijn verlopen. Om te starten met een hoog-risico zwangerschap en nu te eindigen op een normale manier, dat vind ik echt fantastisch. Ook na alle horrorverhalen van collega’s en vrienden over zwangere vrouwen die per sé iets bepaald wilden eten of drinken en waarvoor de man dan in allerijl de baan op ging om dat te zoeken, kreeg ik daar wel schrik voor. Zoiets wou ik Ifemi niet aandoen. Die drang is er bij mij uiteindelijk dus ook helemaal niet geweest. Wat is er wel geweest waarvoor gewaarschuwd werd? Stemmingswisselingen. Gelukkig had ik ze nooit op het werk, maar hier thuis kreeg Ifemi soms wel de volle lading. Naarmate de zwangerschap vorderde zijn we er ook samen in gegroeid. Het is leuk om elkaar bij te staan.

tomcartoon_Mega Mindy-bevalling
 

Nu is het dus enkel nog afwachten voor de effectieve bevalling. Daar heb ik nog wel vragen rond, maar toch maak ik me niet echt ongerust. Die vragen zijn er gewoon en het zal allemaal wel loslopen. Hoe zal de bevalling zich aankondigen? Hoe ga ik dan in het ziekenhuis geraken? Zal ik normaal kunnen bevallen of zal het uiteindelijk toch een keizersnede worden? Zal Ifemi alles goed aankunnen? Hoe lang zal de bevalling duren? Zal mijn hartje het volhouden tot op het einde? Zal ik de pijn kunnen verdragen of zal ik snel kiezen voor een epidurale? Zal ik alles direct vergeten als dat zoontje lekker op mij komt te liggen? De vraag of ik en ons zoontje er gezond doorkomen, stel ik me eigenlijk niet. Daar ga ik vanuit.

(orig fig)

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake