Een update na weer een mini vakantietje

Er gebeurt enorm veel. Er is zelfs al wat vooruitgang in het bewerken van foto’s van Nigeria. Het zijn er énorm veel. Ik denk dat ik in totaal rond de 1400 foto’s heb. Persoonlijke foto’s krijgt u hier op deze blog niet te zien, maar hopelijk wel enkele algemene foto’s met persoonlijke verhalen of vragen. Dat is mijn plan toch.

Thuis staat er nog altijd één kastje van Ikea klaar, maar daar moet ik de schabben nog steeds insteken en het ander kastje is zelfs nog niet uit de doos gehaald. 

Met de was is het weer even erg gesteld als toen met mijn vorige post. We zijn namelijk het voorbije weekend met de familie naar een Landal park geweest aan zee. Het was zalig. Het was zonnig. We hebben goed gelachen, gespeeld, gewandeld, op café gezeten, in de speeltuin en in het zand op het strand gespeeld, een zandberg gemaakt, in het huisje veel rummikub gespeeld en wat scrabble, …  Er werd ook gitaar gespeeld, in de sauna gegaan, genoten in het zonnetje, gefietst, gekookt, met de lego gespeeld, torentjes gebouwd, … 

Het zoontje vind ik trouwens geweldig. Hij durft toch al enkele stapjes alleen te nemen en hij stapt enorm graag met één of twee handjes van iemand anders vast te houden. Hij wil altijd zo snel zijn dat hij bijna omvalt. Hij wordt zo gelukkig van dat rondlopen. Ook in dat weekendhuisje zocht hij telkens een handje van iemand om mee te kunnen rondwandelen. Ook de handjes van de nichtjes waren ok. Thuis – en op het voorbije weekend – slaapt hij wel terug mooi in zijn eigen bedje en de meeste nachten slaapt hij zelfs lekker door. Deze morgen was hij zelfs nog niet wakker toen ik naar mijn werk vertrok. 

Drukte na Nigeria

Na de vakantie komt het leven weer op gang. Zo is er de full-time job en de avond-activiteiten in de week. Er staat nog steeds veel was van na het verlof, want in Nigeria was het zomer, dus was alles daar zéér droog en zijn de kleren – vooral van het zoontje – enorm zanderig en vuil en die kunnen dus dikwijls wel meerdere wasbeurten gebruiken. 
Ook zijn we vorige zaterdag nog naar Ikea geweest omdat we nog een bon hadden van onze kerstboom en die moesten we dus in februari nog opgebruiken. We kochten daarmee twee kastjes die ik ook na mijn werk-uren nog probeer in elkaar te zetten. 
Het zoontje heeft natuurlijk ook de nodige aandacht nodig, want in Nigeria sliep hij tussen ons in omdat dat in Nigeria de gewoonte is. Kinderbedjes zijn daar nog niet echt voorhanden of gebruikelijk.
Zo komt het dat er spijtig genoeg nog zaken zijn waar ik momenteel nog geen tijd voor heb kunnen maken, zoals hier verhalen vertellen of mijn foto’s zelf eens bekijken en bewerken.

Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Benieuwd naar Bezoekers

Ik ben echt énorm benieuwd wie nu mijn eerste bezoeker zal zijn. Ik doe mijn best om er verder eigenlijk niets over te zeggen. Moest jij die eerste bezoeker terug zijn, laat dan zeker een reactie achter!

Ons leventje is sinds het begin van dit jaar enorm veranderd. Ons ukje is ondertussen 8 maanden oud. Hij kruipt rond, is enorm curieus, lacht veel en gaat niet graag alleen slapen. Aan dat laatste wordt gewerkt. In ons kort vakantietje de voorbije week is dat er natuurlijk niet beter op geworden.

Ifemi – voor zij die dit niet meer weten is dit het Yoruba woord voor “my love” en daarmee doel ik dus op mijn vriend, huisgenoot en papa van ons zoontje. Yoruba is zijn moedertaal. – en ik genieten verder van onze zoon. Wij zijn er enorm trots op en zo hoort dat ook, denk ik dan. We zitten sinds zijn geboorte continu met veel vragen maar we proberen daar telkens stap voor stap een antwoord op te vinden.

Het laatstnieuwe dat we eigenlijk aan het uitproberen zijn, zijn herbruikbare pampers. We hadden dit origineel ook op onze geboortelijst gezet, maar vermits niemand het gekocht had, hadden we het zelf ook laten vallen. Toen vorige week in het nieuws weer gemeld werd hoe groot de afvalberg is van luiers alleen, wilden we toch een nieuwe poging wagen. We kochten er twee om te beginnen. Ik vind ze op zich leuk. Alleen zijn ze al elks volledig overgelopen toen ons zoontje ze voor het eerst aan had, met een hele tenue-verandering als gevolg. In de vakantie lieten we ze dus thuis en nu zouden we nog eens een poging moeten doen. Mogelijke oplossingen die ik las zou het verstellen van grootte zijn, het bepalen van de – mmm hoe zeg je dat – de grootte van de rand (broeksriemplek), het niet te lang aanhouden… Andere tips zijn ook nog welkom.

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

Snelheidstrein

Het leven raast in sneltempo voorbij. En toch heb ik het gevoel dat deze periode snel voorbij mag zijn. Eigenlijk nemen we momenteel te weinig tijd om te genieten van het moment zelf.

Wij willen een leuk huisje voor ons twee, maar dat presenteert zich niet vanzelf.

Ik wil een nieuwe missie dichterbij op mijn consultancy job. Ook dit komt niet zelf aangelopen.

Een leuke lange vakantie zou nu ook welgekomen zijn.

steunentoeverlaatGelukkig komt er al een leuke korte op het einde van de maand. Er zijn ook een heleboel dingen waardoor ik vandaag toch weer enorm gelukkig ben. Ik heb de afgelopen dagen een vriendin kunnen helpen die zichzelf had buitengesloten; Ik heb mijn leerlinge Nederlands weer vooruit geholpen en gesteund. Dat werd allebei enorm geapprecieerd. Ifemi is een supertof vriendje én mijn steun en toeverlaat. Ik ben actief geweest. Zowel op sport- als op thuis-vlak. Nu nog even zorgen voor wat oefening op intellectueel vlak zodat ik woensdag of donderdag mijn examen kan afleggen. En dan weer mijn bed in om klaar te zijn voor een nieuwe werkweek.

(orig fig)

Hoofd vol Herrie

Het is vakantie voor mij deze week. Verplicht deze keer. Mijn bedrijf doet de deuren dicht. Ik ben dit niet gewoon. Normaal werk ik tussen kerst en nieuwjaar. Ik geniet dan van de vrolijke sfeer die er op andere momenten van het jaar niet is. Nu zit ik thuis. Eerst had ik enkele dagen nodig om volledig te kunnen ontspannen. Nu heb ik het gevoel, sinds gisteren, dat de spanning al volledig terug is. Lastig. Ik wil ze loslaten om zo nog ten volle drie dagen te kunnen genieten van mijn vakantie in de plaats van al te denken aan donderdag en vrijdag.

bard van Asterix en ObelixMijn hoofd blijft maar herhalen wat ik nog allemaal wil doen voordat die eerste werkdag zich alweer aandient. Dat geeft geen rust. Ik doe dus mijn best om actief bezig te zijn aan de dingen die ik wou/moet doen. Stap voor stap komen we er wel. Deze namiddag is er ook nog een feestje voor een jarig prinsesje dat me waarschijnlijk ook wel weer extra zal doen ontspannen.

Ik doe mijn best…

(orig fig)

Spiritueel Stukje: Vertrouwen

Mijn eerste volle werkweek na ons groot verlof is van start gegaan. En wat een start. Het weekend was leuk, druk, rustig, productief en relax. En dat zijn woorden die ik een jaar geleden niet zo samen in een zin gezet zou hebben.

Mijn bureautje thuis is helemaal opgefrist. Onze living is zeer leefbaar en zelfs ook veel kleurrijker geworden. Zo kreeg ik leuke lichtjes van mijn ouders én kreeg ik ook gekleurde bollen – wat ook lichtjes zijn – van vrienden. Ik denk dat de mensen rond mij wel weten dat ik van kleurtjes hou.

En voor deze post nog veel verder afdwaalt… hier het nieuwe hoofdstuk in mijn Spirituele Agenda:

Heb vertrouwen in je gevoel

En dat zit momenteel al wel vrij goed, maar ik geloof ook dat dat nóg beter kan. Les één:

Luister naar de stem van je ziel.
Je ego, je denken, zal je altijd willen waarschuwen en je wijs willen maken dat iets niet kan.
Ergens heel diep van binnen weet je het wel…

purple-flower-paarse-bloem-wanddecoratie

Eigenlijk denk ik altijd dat de ogen de poorten naar de ziel zijn. Ik kijk ook altijd naar mensen hun ogen terwijl ze iets zeggen. Zelfs al versta je ze niet of spreken ze zelfs een heel andere taal, uit de ogen maak je toch op wat ze voelen. Hoe moet ik nu luisteren naar mijn eigen ziel? Heeft mijn ziel wel een stem? Of is het gewoon luisteren naar mijn hart? Ik vertrouw erop.

(orig fig)

A Antwerpen

Na een vakantie in een ander land valt het me altijd op hoe licht ons landje is. Dus is het nu de perfecte moment om een foto die ik al klaar had staan te tonen van Antwerpen uit de ruimte. De lichtjes van de Schelde? Er zijn lichtjes genoeg, dat is duidelijk.

antwerpen-s-nachts-gezien-vanuit-de-ruimte

Waarom kunnen andere landen met minder licht rondkomen? Is dit niet allemaal licht- en geldverspilling?

(orig fig)

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake