Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.

Spannende Schokken

Mijn mooie planning kwam deze week in gevaar. De operatie aan mijn aorta en mijn aortaklep moet nu eenmaal gebeuren. Ongeveer een zes weken later, wanneer ik ook al terug zou mogen auto rijden, trouwt een zeer goede vriendin van mij met een goede vriend van mij. Zij zijn al samen sinds dat we naar de universiteit gingen en hebben ook al het geluk van een prachtig zoontje. Een aantal dagen later valt ook mijn verjaardag, die ik waarschijnlijk dit jaar eens niet in het buitenland zal doorbrengen.

Het gevaar was vermomd onder het feit dat de mondhygiëne helemaal in orde moet zijn en de tanden dus ook bacterie-vrij. Ik kreeg mijn eigen tandarts al een tijdje niet te pakken, dus belde ik mijn vriend zijn tandarts waar ik vrijwel meteen terecht kon. Ik heb nu eenmaal vrij slechte en zwakke tanden, dus ik verschoot er niet van dat mijn tanden “gekuisd” moesten worden en dat ik toch één tand had met gaatjes. “Slechts één”, dacht ik bij mezelf. Spijtig genoeg moest deze tand nog eerst ontzenuwd worden. De man die dat doet, heeft normaal een wachtrij van drie weken. Ik kreeg al schrik. Ik zag alles al verlaat worden: de operatie, de revalidatie, … Ik zag het al gebeuren dat ik helemaal niet naar die trouw kon.

Maar ik had geluk! Er had net iemand afgebeld en ik kon dus vrij direct bij hem terecht. Hij behandelde die tand en volgende week wordt er nog een goede vulling in gezet. Spijtig genoeg had hij ook slecht nieuws: een van de andere tanden, die ooit al eens ontzenuwd waren, moet opnieuw gedaan worden. Er waren door een spleetje bacteriën doorgekropen tot in de wortels… Weer ging die schrik door me heen. 

En weer had ik geluk. Hij kan het ook nog in de komende week behandelen. Spijtig genoeg heeft de tandartse geen plaats meer om daar dan nog voor mijn operatie een goede vulling in te steken nadien. En weer kwam de schrik naar boven. Mijn emoties waren precies een botsbal die snel van de ene kant naar de andere kant van de kamer botst.

Volgens het informatieboekje dat ik van de cardiologie had, stond er dat alles in verband met mondhygiëne eigenlijk een week voor de operatie in orde moest zijn. Ik belde dus de cardiologie op en legde mijn gehele geval uit. De vrouw aan de lijn was zeer vriendelijk en controleerde alles voor de zekerheid bij de chirurg. Het was geen probleem. Een pak van mijn hart.

De operatie moet dus niet uitgesteld worden. De revalidatie kan zijn gewone planning behouden. Ik werk toe naar die trouw. Ik was zo blij dat ik naar Ifemi ging met het laatste deel van het verhaal en eens een positieve gelukkige knuffel kwam geven. Het gaf me kracht vandaag! Het deed me goed.

(orig fig)

Duidelijke taal

Relaties. Ik ben er laat aan begonnen. Heel laat. Op mijn negentiende had ik mijn eerste échte lief. We leerden elkaar kennen op de universiteit en bleven samen tijdens die universiteitsjaren. Daarna gingen we samenwonen. Anderhalfjaar hebben we dat volgehouden. Het waren in totaal zeven mooie jaren. Ik heb er absoluut geen spijt van.

Vervolgens bleef ik een aantal jaren alleen. Ik ging alleen wonen. Ik werd zelfstandiger. Ik ging alleen op vakantie. Ik genoot zelfs van het alleen zijn. Alleen spijtig dat ik deze single blog niet eerder leerde kennen.

Nu, iets meer dan een jaar geleden, ontmoette ik mijn huidige vriend op de fitness. Hij was lief, vriendelijk, aangenaam en wijs (als in wijsheid). Ik was meer en meer ontroerd en onze relatie startte al gauw. Dat hij Nigeriaan is, is voor mij geen nadeel maar een interessante en leuke bijkomstigheid. Het brengt natuurlijk wel wat onbekende zaken of onenigheden op sommige vlakken met zich mee, maar dat praten we allemaal wel uit. Hij is realistisch, net als ik, en dat bevalt me wel. Ik zie hem graag. En voor zover ik weet, hij mij ook.

Oproep

Via via kreeg ik een mailtje om mee te doen met een studie over woordassociaties van de KU Leuven. Ik speel graag met woorden, dus even wat woordassociaties uit mijn mouw schudden vind ik wel plezant. Zij hebben echter nog veel meer volk nodig en mag ik jullie daarom allemaal doorverwijzen naar de studie over woordassociaties.

pcJe kan zelfs gewoon anoniem blijven, indien je dat wenst. Ze hebben momenteel al 50449 deelnemers en dat kunnen er nog meer worden! Ga ervoor!

Ik heb zelf mijn emailadres opgeschreven, want ik ben zeker en vast benieuwd naar wat zo’n studie kan opleveren. Ik kijk er al naar uit.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake