Ik heb niet veel te zeggen. Ik heb helemaal niets belangrijks te zeggen. Het leven vliegt voorbij. Het vliegt soms zelfs mij voorbij. Wanneer ik door de sneeuw wandel of door de ruiten van de tram naar buiten staar in de ochtenddrukte. Ik neem een rust moment. Ik zou nog even actief moeten zijn. Ik zou nog dit en dat, maar ik mag er niet aan denken. Ik wil niet boos zijn op mezelf. Dus neem ik dit momentje van rust om jullie te laten weten dat alles goed met me gaat. Ik probeer ervan te genieten. Op mijn oude pc met zoveel kot-herrinneringen, zoals de muziek die ik toen veel speelde en waar ik nu naar luister. Zalig.

Inspiratie en vermoeidheid leiden tot helemaal niets. Bij deze laat ik jullie gewoon even weten dat ik voor een paar dagen van het internet verdwijn. Ik hoop dat het allemaal snel terug in orde zal zijn, maar dat zal volledig afhangen van de tijd die ik eraan besteed. Later vertel ik jullie meer hierover. Nu doe ik enkel nog wat afrondingswerk en mijn bankzaken. Verder wens ik jullie allemaal een goede nachtrust.

Voor ik jullie kan beginnen vertellen over mijn supergeweldige vakantieverhalen, schotel ik jullie deze tekstjes nog voor. Ik schreef ze op de laatste werkdag voor mijn vakantie.

————

Ik ben een stresskip. Om onnozel van te worden. Ik zie alleen nog maar witte vlekken. Woorden die geen zinnen vormen. Code die geen geheel vormt. Loshangende takken zonder booom. Druppels zonder water. Het wordt me teveel. De emmer loopt over. De code ook. Sneller dan ik wil. Sneller dan ik aankan. Een trein volgt deze waanzin. Mijn gedachten ook. Ik laat niet los. Ik volg. Gevaarlijk. Botsend op en neer. Mijn hoofd ontploft.

————

In Keulen dondert het. In Antwerpen is het nacht.
Een zware leegte vervult mijn hart.
De tranen wellen op, de angst wordt groter.
Deze korte tijd lijkt wel een eeuwigheid.
Groot is de zorg. Klein de actie. Zwart wint over wit.
Spanning over helder water.
Alles komt samen. Alles spant samen. Allemaal in zwart en wit.
Geen kleuren of geuren die me herrinneren aan de zon.
Geen woorden zoals Bloem of vlinder die de wereld mooier kleuren.
Geen lach of knipoog.
Niets.
Alleen die langdurige tijd.
Een tijd zonder begin en zonder einde.

————

Speciaal omdat iemand vond dat er meer nerdy onderwerpen op deze blog zouden moeten verschijnen, deze illustratie:

Een beetje zelfspot moet toch kunnen hé!!

(origineel)

Alles gaat vooruit. Alles gaat snel voorbij. Ik wil iets schrijven, maar momenteel mis ik eigenlijk wat inspiratie. Ik heb een hoopje ideeën klaar staan, maar geeneen spreekt me momenteel aan. Dus doe ik maar wat ik graag doe: even mijn hart luchten en de inspiratie laten komen terwijl ik dit schrijf. Over mijn hart gesproken, gisteren had ik controle in UZA en alles was in orde. Ik moet pas volgend jaar terug op controle komen.

En toen was de zin in schrijven al voorbij.

Een perfecte bezigheid voor een zaterdag, vind je niet? Misschien doe ik daar zelf vandaag ook wat aan.

En omdat ik niet kon kiezen, krijgen jullie van mij twee toepasselijke quotes:

They say that time changes things, but you actually have to change them yourself.

Andy Warhol

En daar ben ik dus deze week volop mee bezig. En de volgende is eerder filosofisch van aard:

How we spend our days is, of course, how we spend our lives.

 Annie Dillard

Na de reacties op mijn tikkende klok breng ik eerst een spreukje die Elsje al wist en die ook in mijn boek terug te vinden is:

Zo als het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

Verklaring: De vertrouwelijkheid van het huis waar men opgegroeid is, vindt men in geen enkel ander huis ooit weer terug. Spreuk uit Ghetto van Heijermans.t

En omdat ik ook zelf nog iets wil toevoegen, krijgt u deze er gratis bij:

Die maar één klok hoort, weet niet of ‘t voor ‘nen dienst of voor ‘nen dode is. 

Verklaring: Vlaamse spreuk; Luister naar beide partijen.

De klok in mijn living. Ze hangt aan de schouw. Toen lag ze in de gang. Ze tikte té hard voor mijn hoogstaand bezoek die in de zetel bleef slapen. Ze had gelijk. De klok tikt te hard. Dus ze bleef een tijd in de gang. Tot ik de klok aan mijn schouw toch teveel miste. Wie mij dus een mooie niet-tikkende duidelijke analoge klok bezorgt, zal ik heel dankbaar zijn.

Zoveel te vertellen, zoveel te doen, alles gaat snel, alles gaat vlug, zelfs een dag verlof, het loopt, het springt, het gaat verbazend vlug vooruit, het blijft maar doorgaan, …

En nu ga ik naar de pingpong voor wat sport en hopelijk kan ik daarna nog even tijd vinden om hier wat te vertellen.