Alles komt goed

Klein kort berichtje. De gezondheid laat nog steeds te wensen over. De vermoeidheid klopt ook weer aan. De stress zit er in. Zowel voor zaken op het werk als voor de reis. En in mijn hoofd herhaal ik steeds: “alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, ….”

Stress + moe != lachbui

Ik ben totaal gestresseerd. Ik ben moe. Ik heb veel te veel uren gewerkt deze week en toch ben ik nog steeds niet tevreden over wat ik bereikt heb en wat ik op mijn volgende werkdag aan mijn baas moet laten zien. Ik probeer het los te laten, want ik kan er nu toch niet veel aan doen. Ik ben niet goed in loslaten zoals jullie al weten.

Ik wil lachen. Ik weet dat een keer goed lachen mij zou helpen, maar ik vind geen reden om te lachen. Door mijn stress is de spanning hier om te snijden en ik huil.

Er zijn wel genoeg redenen om gelukkig te zijn. Ik zou ze hier allemaal kunnen opsommen, maar daar heb ik geen zin in. Het enige dat ik wil is een goede gemeende lachbui. Maar met een gefrustreerde kip als mijzelf en een vermoeide Ifemi zal dat er blijkbaar niet van komen.

Dit waren eerlijke zinnetjes en ik durf zelfs niet op “Publish” duwen. In ieder geval heb ik het al eens uitgeschreven en zal ik nadien wel oordelen of ik het effectief zo publiceer of niet.

nacht

Een dagje later. Ifemi en ik deden heel wat samen vandaag. We aten samen ontbijt, gingen samen winkelen, haalden de allerlaatste spulletjes uit ons vorige appartementje en genoten gewoon van deze koude, maar toch zeer zonnige zaterdag. Ik voel me goed. Ifemi kijkt naar Bad Boys II. Hij geniet. Ik hier ook. De tekst van gisteren laat ik staan. Het is ok. Gisteren kon ik daar ├ęcht niet over oordelen. Het loslaten is gelukt. Ik heb weer een lang weekend dat goed volgepland is. Er staan nog verschillende leuke en minderleuke dingen op het programma. Ik relativeer.

(orig fig)

Gouden Geschenk

Zalige Rust. Ik heb mij in weken niet zo kalm gevoeld als vandaag. Na een z├ę├ęr volle stressweek en het mij druk maken in dingen die binnen vijf jaar waarschijnlijk niet meer belangrijk zijn, geniet ik van het niets doen. Het is te zeggen, van het niets te moeten doen. Ik doe een hoop dingen die ik al een tijdje heb uitgesteld en naar voor had geschoven. En vandaag heb ik er tijd voor gemaakt. Ik doe leuke dingen. Ik doe nuttige dingen. Ik speel met foto’s. Ik ga op zoek naar een cadeautje. Ik schrijf. Ik lees. Ik geniet van het zonnetje. Ik fiets. Ik geniet van Ifemi‘s aanwezigheid alhoewel we vandaag enkel samen hebben ontbeten – een ontbijtje dat trouwens niet uitdraaide zoals verwacht – en verder ieders zijn eigen ding deed. Gisterenavond hebben we wel nog goed wat gepraat en zelfs een gezellig spelletje gespeeld bij kaarslicht.

Volgend weekend nemen we dan een verlengd familieweekendje waar we verder met volle teugen van gaan genieten. Dat het zonnetje maar zo mooi mag schijnen als vandaag. Ik kijk er naar uit.

new day

 (orig fig)

Allerlei Aspecten

Een tijd lang was het enorm druk in mijn hoofd. Ik kon maar geen rust vinden. Ik zag overal werk dat nog moest gebeuren. Alles kwam samen. Niets werd deftig uitgevoerd wegens geen tijd. Weinig werd ├ęcht uitgevoerd wegens overrompeld. Er kwamen zelfs enkele ziektedagen aan te pas. Ik had trouwens ook geen fut om te gaan werken. Vervolgens kwam er toch licht aan het eind van de tunnel. Ifemi was zoals gewoonlijk mijn rots in de branding. Hij bracht rust. Ik begon zowaar uit te kijken naar onze vakantie in de plaats van me er zorgen over te maken.

En nu we dit weekend ons samen verder gingen voorbereiden voor onze vakantie, sta ik er spijtig genoeg alleen voor en zorg ik voor de verandering eens voor Ifemi. Gelukkig is het niet al te erg en kan hij toch nog een paar dagen gaan werken en dan verder herstellen tijdens onze vakantie. Ik heb er zin in. In die vakantie natuurlijk.

Vandaag vind ik energie die ik precies al zeer lang niet meer aangetapt heb. Vanwaar ze komt, zou ik graag willen weten. Ik had tegen 11u al meer gedaan dan dat ik normaal op een volledige zondag presteer. En toch is nog maar de helft van wat ik vandaag nog wil doen.

Straks zit er ook nog een fietstochtje van een tiental kilometer bij. Als ik nu naar de steeds donker wordende wolken kijk, krijg ik schrik. Laat het maar gauw regenen zodat ik straks in het zonnetje kan fietsen en ervan kan genieten.

Grote Gevoelens

De week is weer gedaan en het weekend biedt zich aan. Een vrij zonnig weekend nog wel. De voorbije week was druk en was er een met ups & downs. Dinsdag had ik de pech om zo’n veertig minuten te moeten wachten in het station in Brussel op mijn volgende trein.

800px-Bruxelles-Midi_0005Daardoor zag ik het die avond even niet meer zitten om altijd zo’n lange afstand te doen. Ik zie me dit ook geen jaren doen. Het project zelf en het team zijn echter enorm leuk en interessant, wat het voor nu toch de moeite waard maakt. Ik heb vervolgens nagedacht over hoe ik mijn dagindeling beter kan maken. Ik besloot om iets vroeger de trein te nemen en ook ‘s avonds zonder schuldgevoel op tijd te stoppen met werken, zodat ik toch nog een leuk avondje heb met Ifemi, die nog steeds met de vroege staat.

Ik heb zelfs ineens een programmatje ge├»nstalleerd dat mijn computer volledig afsluit om half tien ‘s avonds van zondagavond tot donderdagavond. Dat is laat genoeg om te computeren als je om 6u wil opstaan. Anders zou ik hier veel te veel zitten. Dus, woensdag voelde ik me beter om dan donderdagavond te merken dat ik toch laat thuis was en nog veel te veel wou doen. Dat ging natuurlijk niet. Gelukkig was Ifemi weer daar om mij op te vangen en zie ik het nu toch weer zitten. Voor zover de ups & downs. Gisteren kreeg ik trouwens op het werk ook nog eens zeer positieve feedback. Teamleader is enorm tevreden met mij. Alleen mijn kennis van UML zou wat bijgeschaafd mogen worden. En dat is ook de bedoeling binnenkort.

Verder had ik gisteren een lunch meeting met mijn business manager. Zij zorgt dat ik een tevreden consultant blijf en dat de klant natuurlijk tevreden blijft. Ze ging dus eens polsen achter de trainingen waar ik naar gevraagd had en ze gaat ervoor zorgen dat papieren die ik moet tekenen in het Nederlands zijn. Ik kreeg ze gisteren weer in het Frans voorgeschoteld en ik heb gezegd dat ik dat niet teken. Blijkbaar is het trouwens in Belgi├ź niet verplicht om in Vlaanderen Franse papieren te geven aan een Franstalige werknemer en in Walloni├ź moet men geen Nederlandstalige papieren geven aan een Nederlandstalige werknemer. In de regio van Brussel is dat blijkbaar w├ęl verplicht bij aanvraag. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren.

Ik had deze week weer verschillende ideetjes voor mijn blog en die ga ik nu in drafts transformeren zodat ik jullie op de 25e weer een mooie voorstelling kan voorleggen. Ik hoop dat jullie blijven komen ook al is het nu wat rustiger op mijn blogje.

(orig fig)

Genante Gegevens

Naar aanleiding van mijn vraag om Reacties te Roepen in augustus had ik nog altijd deze post klaarstaan. Het is een reactie op wat Upje er suggereerde om kleine weetjes over mezelf prijs te geven. Ik heb nu dan ook eens mijn best gedaan en als je nog meer gekke dingen wil weten, dan vraag je het maar.

Ik prul nog steeds aan mijn lippen als ik mij verveel of als ik zenuwachtig ben. Ik probeer op mijn gewicht te letten, maar ik kan ook enorm genieten van lui in de zetel te liggen met een groot pak paprika chips. Ik drink thuis soms zomaar van de fles frisdrank, tenzij ik weet dat er bezoek gaat komen. Ik wil vanalles gedaan krijgen, maar ik speel eigenlijk net iets te veel spelletjes op facebook. Ik heb een online todo lijst waarmee ik mezelf toch probeer te organiseren. Ik doe heel graag persoonlijkheidstestjes of andere testjes online. Ik lach wanneer ik een kind zie lopen of spelen. Ik geniet bij het reuken van pas afgedaan gras. Wenen bij een emotionele serie of film is meer de regel dan de uitzondering. Ik geniet ervan om met anderen te shoppen die mij eens een andere kledingstijl kunnen opleggen. Ik luister namelijk niet gemakkelijk naar anderen hun kledingadvies. Het moet vooral goed zitten. Ook schoenen moeten in de eerste plaats comfortabel zijn. Toch pas ik natuurlijk geen lelijke schoenen. Ik kijk graag binnen in andere mensen hun garage. Niet in hun living, maar wel in openstaande garages. In een stad weet je nooit wat er zich achter een garagepoort bevind. Ik ga graag onverwacht bij mensen langs. Ik mis het dat anderen dat niet bij mij doen. Ik wil meer leuke armbandjes en kettingkjes maar als ik ze in de winkel zie hangen vind ik ze nooit mooi genoeg om te kopen. Ik kan mij in de auto in de file bezig houden met het bekijken van andere mensen en eens naar ze lachen. Spijtig genoeg lachen er niet veel mensen terug. Ik snoep vrij veel in de file. De fles water naast me helpt wel, maar als je lang in de file zit, brengt dat een ander probleem met zich mee. Ik denk altijd. Ik denk te veel. Ik maak me teveel zorgen over vanallesennogwat, maar ik leer om los te laten, om te ontspannen. Ik wil al lang met yoga beginnen, maar ik moet toegeven dat dat er nog steeds niet van gekomen is. Oorbellen gaan snel verloren, daarom koop ik ook altijd goedkope prullen. Ik ben lastig als ik enorm moe ben. Ik ben snel geïrriteerd wanneer ik migraine heb. Soms wil ik gewoon eens heel hard roepen, maar ik durf dat niet. In het algemeen ben ik enorm gelukkig en prijs ik me ook gelukkig.

Verschillende Verhalen

De voorbije week was eens anders dan die daarvoor. Na een eerste interview, waar nadien van bleek dat ik de job niet kreeg omdat er geschiktere kandidaten waren, zeiden ze me dat het voornamelijk aan mij lag dat ik die job niet had binnengehaald. Ik voelde me dus onzeker, maar maakte me toch weer klaar voor de volgende interviews. Dankzij de nodige stress en de peptalk die ik kreeg van Ifemi, was ik er toch helemaal klaar voor. Op donderdag doorkruiste ik het land en legde zo ongeveer een kleine 200 km af. Het was een super interessante dag. Leerrijk, productief, vermoeiend. Zo mogen er meer dagen zijn. Ik kreeg verschillende opportuniteiten voor mezelf en wist zelfs te zorgen dat er misschien een opportuniteit voor Ifemi bijkomt. Natuurlijk moeten we dit allemaal nog afwachten. Ik ben ├ęcht benieuwd waar ik terecht ga komen.

Vrijdag hield ik thuis een lekker lui dagje. Even zalig niets doen. Tv kijken wanneer je daar zin in hebt. Spelletjes spelen. Volledige rust. Even met de fiets een paar winkeltjes doen in de Statiestraat en wat bezoek ontvangen. Een zeer gezellige dag die afgesloten werd met een drukke avond. De schoonbroer van mijn broer trouwde namelijk vrijdag en ik ging zowel de kinderen van mijn broer als die van zijn schoonbroer opvangen. Vier lieve jonge kindjes die natuurlijk liever bij de mama en de papa bleven. Ik ging hen halen aan de trouwzaal. Met veel geschreeuw vertrokken we richting het huis van mijn broer. Het wenen ging al snel over en ik kreeg kinderverhaaltjes over de trouwdag. En over de wensen van de meisjes. Zo zat ik daar met een toekomstig zangeresje en twee toekomstige ballerinatjes. Thuisgekomen werd er nog even goed geschreeuwd, maar uiteindelijk kreeg ik de vier schattige kindjes in hun pyama en in bed. Ik las nog twee elfenverhaaltjes voor en ze vielen nadien als een blok in slaap.

Gisteren trokken Ifemi en ik dan maar even naar Etten-Leur voor een ruil van een bongo-bon. Een verwachte wijnproeverij werd een bezoek aan een wijngaard en aan aspergevelden. En de wijproeverij werd vervangen door een likeurproeverij. Ook al hadden we daarvoor een lekker droog glaasje witte wijn op. We proefden van verschillende soorten likeur: framboos, bessen, braambes, aardbei, asperge, walnoten, … Santspuy is z├ęker aan te raden, maar misschien is het toch wel beter wanneer het warmer weer is. Het was in ieder geval zeker en vast een interessante middag. Daarna trokken we nog even naar het centrum van Etten-Leur waar we beiden in het leuke winkelcentrum toch wat kleren op de kop konden tikken. Een geslaagde dag weeral.

En zo komt het dat ik zelfs nog niet heb gepost wie het actiefste was in februari, ook al heb ik er al wel een screenshotje van genomen op vrijdag. Het komt er dus nog wel aan… later vandaag… Eerst ga ik nog zorgen dat we inkt kunnen bestellen voor het goede doel, dat mijn betalingen in orde zijn, dat de was klaarstaat, dat ik ga lesgeven, dan de broodjes oppikken en de was doen en daarna is er weer rust gepland. Tot dan.

Halverwege Harmonie

Het leven is hier drastisch veranderd. Het is nog geen gewoonte. We hadden eindelijk een manier gevonden om in harmonie samen continu thuis te zijn. Ieder ging wel eens naar de een of ander activiteit, maar dat was het dan ook. Deze week zijn we beiden effectief gestart met werken. We werken dan ook nog eens op verschillende uren, waardoor we elkaar bijna niet meer zien. Nu is het zoeken naar een nieuwe harmonie. Het is uitdagend en vermoeiend.

Verder wil ik nog kort even iets vertellen over stress. Vroeger voelde ik nooit dat ik gestresseerd was. Ik heb ook nooit gedacht dat ik de persoon was die kon stressen over iets. Uiteindelijk zal ik wel stress gehad hebben, want meestal kreeg ik dan een goede migraine aanval, waarmee mijn lichaam me vertelde dat ik het rustiger aan moest doen. Nu, na de operatie en na de revalidatie, gaat het anders. Ik voel de stress aan mijn hart. Op het werk komt het nu al voor en ik ben nog geen volle week bezig. Het is echter voor mij het moeilijkste moment: gesprekken aanknopen met andere mensen die ik moet leren kennen en me in een bestaande groep kenbaar maken. Wanneer ik nu de stress voel, dan weet ik dat ik het even rustig aan moet doen. Ik zet me dan achter mijn computerscherm, zet een webpagina open met veel tekst en doe alsof ik geconcentreerd aan het lezen ben. Eigenlijk ben ik gewoon aan het staren in het niets en aan het kalmeren. Het helpt. Hopelijk helpt het voldoende om zo toch mijn migraine aanvallen te verminderen.

Overrompeling

Het gaat hier de laatste tijd niet van een leie dakje. Ifemi, mijn lieftallige huisgenoot, zoekt nog steeds naar een job. Ik blaas kleine problemen op. Muggen worden enorme grote olifanten. De computer wou niet meewerken en ook nu vertrouw ik hem nog niet, maar dat komt hopelijk wel. Ik wil actiever zijn. Ik wil in het algemeen gelukkiger zijn. Ik wil minder geïrriteerd, gefrustreerd en gestresseerd zijn. Ik wil mij minder zorgen maken, of anders gezegd: ik wil mij minder druk maken over alle zorgen. Zoals je merkt wil ik weer veel.

Verder probeer ik ook samen met Ifemi dingen voor ons appartementje te regelen. Zo zijn onze jaloezie├źn al een tijdje kapot, maar nu is onze huisbaas toch akkoord gegaan met het aanschaffen ├ęn plaatsen van nieuwe jaloezie├źn, die wij dan in ruil zelf in de Ikea in Breda zijn gaan halen. Volgens mij gaan ze hier enorm mooi staan. Normaal komt er vanavond iemand voor langs, maar ook dat vertrouw ik niet. Dat wordt afwachten.

Ook probeer ik mijn actieve leven weer op orde te krijgen. Ik heb nu toch al een vrijwilligerswerkje van een uurtje in de week. Ik heb deze week ook een afspraak op mijn werk om daar mijn nieuwe start te gaan bespreken en ineens ook mijn eco-cheques te ontvangen die daar blijkbaar al een paar maanden liggen, maar waarvan niemand mij op de hoogte had gebracht tot vorige week.

Stilletjesaan heb ik de indruk dat alle puzzelstukjes op hun plaats komen liggen. Ook de hartzeer van de voorbije weken mindert in aantal voorvallen. Ik heb een aantal onderzoeken extra gehad en daarop bleek alles in orde te zijn, wat natuurlijk een enorme geruststelling is. De conclusie is dus dat mijn hartzeer voortkomt uit stress en daarom werk ik samen met de psychologe van de revalidatie om dat onder controle te houden. Misschien dat hiermee ook mijn migraine meer gaat wegblijven. Maar ook die dingen vallen af te wachten.

Onlangs kreeg ik een postkaartje met de tekst:

Het leven is soms net een schilderij, de tijd verstrijkt er steeds een kleurtje bij.

(Uit Schilderij, Guus Meeuwis)

Het kaartje hangt nog op naast een leuke kerstboom en wat sneeuwwitte huisjes en daken. Gezellig.

Ook maakte ik voor mezelf een nieuwe mantra vandaag:

—–

Ik ben actief, ik sta emotioneel sterk en ik kan alles relativeren.

—–

Dit zinnetje hangt nu onderaan mijn computerscherm zodat ik daar regelmatig aan herrinnerd word.

Puur Praktisch

Voor de verandering schrijf ik eerst de titel en dan de onverwachte, onbepaalde tekst.

Ik wachtte een lange tijd om te weten of ik halftime kon gaan werken. Dit mocht van het team van dokters en kinesisten en … in het ziekenhuis. Het werd echter niet aanvaard op mijn werk. Me hierbij neerleggen, was enorm moeilijk. Uiteindelijk heb ik dat toch bereikt… (denk ik).

Ik zocht een eenvoudige vrijwilligerstaak voor af en toe en tijdelijk. Iets dat ik niet ├ęcht officieel moet aangeven, want dan moet het weer langs de arbeidsgeneesheer van de ziekenkas met een aanvraag en papierrommel. Ik probeerde, maar faalde. Geen vrijwilligerswerk ook niet dus. Mij hierbij neerleggen is ook weer niet eenvoudig, maar ik probeer.

Ik probeer zoveel mogelijk in het nu te leven en dus niet stil te staan bij dingen die fout gelopen zijn in het verleden. Om meer in het nu te leven zou ik al wel met yoga willen beginnen, maar gisterenmiddag had ik blijkbaar het foute uur gekozen om naar de yoga studio te gaan. Morgenmiddag zal ik nog wel eens gaan proberen.

Mijn computer speelt de laatste maanden en weken meer en meer met mijn voeten. Na gemiddeld vijf keer aan en uitzetten tijdens het opstarten is hij eindelijk warmgelopen en start hij Windows op. Dit weekend wordt dat volledig opgelost. Tot dan neem ik backups.

De laatste week heb ik meer hartzeer bij stress-toestanden. Ik voel me ook gemakkelijker gestresseerd. Ik ben dus onderzocht op maandag, maar vermits er ook geen probleem is bij het sporten, zit het duidelijk allemaal in mijn kopje. Het wordt opgevolgd. Morgen is er toevallig een informatie sessie over stress en binnenkort kan ik ook weer naar de psychologe. Ik ben benieuwd hoe interessant morgen gaat zijn.

In het weekend zijn er enorm veel leuke dingen gepland, dus ik kijk er naar uit.

Op het einde van het jaar is mijn revalidatietraining afgelopen. Ook daar kijk ik naar uit. Vanaf dan zal ik wel iets anders moeten vinden als cardio-training. Yoga alleen is niet actief genoeg maar wel heel goed om leniger en rustiger van te worden. Vermits zwemmen zeer gezond is, zal ik dat wel een aantal keer gaan doen. Ik ben na mijn operatie trouwens nog steeds niet gaan zwemmen.

Ik prijs mij enorm gelukkig met Ifemi. Het wordt tijd dat we samen op zoek kunnen gaan naar een huisje en het wordt tijd om samen een nieuw mini-mensje te maken. Beiden zullen spijtig genoeg nog even moeten wachten.

Willen jullie nog iets puur praktisch weten? Stel je vragen dan maar.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake