Winterse Weekends

Gisteren was een super leuke dag. Nadat ik Ifemi had afgezet ging ik naar een koppel vrienden met twee jonge kindjes. Ik genoot van de aandacht en de gegeven vriendschappen. Ik genoot van het vasthouden van de jongste. Ik genoot van het praten. Zalig. Toen de eigenlijke starttijd van de uitnodiging er was, kwamen er nog verschillende vrienden binnen. Op vijf minuten tijd zaten we plots met een erg vol salon en een spelende zoon en papa in het midden. Ook de auto op afstandsbediening deed zijn best om de treinsporen te saboteren. Amusement alom.

Al moet ik wel toegeven dat het voor mij te druk werd. Aandacht verdelen tussen zoveel mensen is blijkbaar vermoeiender dan ik dacht. Ik bleef een uurtje en genoot wel van het vele volk rond mij, ook al was het niet eenvoudig. Daarna ging ik terug weg en samen met Ifemi vierden we de verjaardag van twee jonge meisjes. Ook daar was veel volk, maar die kende ik allemaal niet zo goed. Toch nam ik op een gegeven moment een kindje van vier maanden over. Zo schattig. Zo kon de vader praten met andere mannen en kon de moeder doen waar ze goed in was: zorgen dat er niemand iets mankeerde. Ook Ifemi werd regelmatig weggeroepen voor een privé babbeltje met iemand, dus ik was blij met het jonge kind op mijn schoot. Rustig, relax, aangenaam. Ik genoot. Weeral.

Eergisteren had ik trouwens ook een leuke middag. We gingen even kijken naar een paar snowboard jumps op de Big Air aan de kaaien van Antwerpen. Daarna trokken we naar het magazijn van de Antwerpse bibliotheken om wat leuke boeken op de kop te tikken. Al dit deden we met de fiets en we hadden enorm veel geluk want we hebben geen enkele keer in de regen gefietst, terwijl het toch een grijze regenachtige dag was. De terugrit naar huis was voor mij enorm vermoeiend. Eigenlijk zat ik over mijn limiet, maar thuis geraken moet je toch. We namen een lekker rustig tempo aan en deden er gewoon langer over dan normaal.

Al bij al was het dus een geslaagd weekend in en rond de eigen stad. Volgend weekend proberen we dat in Frankrijk ook te bereiken.

More about Arewa’s Family

U herrinnert zich nog het bezoek van Ifemi’s familie? Hier is het vervolg.

On wednesday the family made it to the Zoo of Antwerp. The children were really happy about that and had a lot of pictures to show. They didn’t know all the animals and saw a lot of new things. I only went by in the evening to see how we would spend the next day.

We decided to go to Bokrijk. This is a place where you can visit Belgium 100 years ago. The boys were really interested about everything. The oldest one stood for a long time at the smith who even started to explain everything that he did in English for him. In the mean time, the youngest boy did some kind of knitting work. What he made together with hundreds of other children will be displayed at the end of August normally. I just emailed about this, and it will be displayed this weekend, so the pictures will arive after that. The boys also tested a lot of bikes, walking on sticks and some old Belgian games. They ran through a small maze looking for Jommeke and saw how life was 100 years ago: The children of back then, the teacher, the police agent and even the priest. At the end of this big museum park, we still went to the playground where te boys could still play a lot. The rain put a stop to that. We walked back to the car and we were in a heavy storm during the ride. I even had to pull over and stop. Yes, it was the same storm that went over Pukkelpop!

On friday we went to Bobbejaanland and saturday was a shopping day.

On sunday morning they left back for Nigeria and in a few weeks, I will see them again.

Fijn Familieweekend

Jaarlijks doen we een familieweekendje. We trekken dan met z’n allen naar een locatie die mijn ouders bepalen. Ergens een huisje. Dit jaar werd dat het Roekenbosch. Vermits ik dit jaar eens een vriend meenam, kreeg ik deze keer een eigen kamer en moest ik het niet meer stellen met de zetel. Ook de kindjes van mijn broer kregen een eigen kamer.

Vrijdagavond bestond gewoon uit gezellig samen eten (= eten van de mama) en spelletjes spelen. Perfect voor mij dus.

Zaterdag begonnen we de dag met zwemmen in het zwembadje met z’n allen. Heel gezellig. Heel leuk. Speels. Mijn hoofdpijn belemmerde het plezier na het zwemmen een beetje, dus besloot ik om mijn papa te vergezellen op zijn fietstocht. Deze tocht diende om de wandeltocht van de namiddag voor te bereiden. Het was droog, gezellig en winderig genoeg om mijn hoofdpijn weg te blazen. Spijtig genoeg was de uiteindelijke wandeling volledig in de regen. Vermits mijn jongste nichtje heel de tijd in de buggy had geslapen, kroop ze in het café op mijn schoot om daar lekker op te warmen. Zo schattig!

En zo besloten we dus om weer lekker binnen te blijven die avond nadat we van mijn schoonzus haar lekkere spirelli schotel hadden genoten. Toen de kindjes naar bed waren, begonnen we aan Buzz-It. Een geweldig spel met buzzer en een Buzz-Master die altijd gelijk heeft. Wat me het meeste is bijgebleven is dat mijn papa een lijk zou verbergen of laten verdwijnen door het te schilderen in dezelfde kleuren als de achtergrond. Het was lang geleden dat we met z’n allen zoveel keer de slappe lach kregen. Het was ook te merken dat mijn broer de creatiefste van ons allen was. Geweldige verklaringen elke keer.

Ook de laatste dag werd er eerst gezwommen. Vermits het nog steeds regenweer was, legden we voor die namiddag een bowlingbaan vast. Beiden waren natuurlijk zeer aangenaam en ontspannend. Spijtig genoeg had ik weer hoofdpijn die het plezier een beetje belemmerde. We aten ‘s avonds nog lekker samen frietjes en toen was het tijd om in te pakken en te vertrekken. Zo bleven mijn ouders nog als laatste over om rustig te genieten van hun laatste dag daar.

Het was dus al bij al weer een super fijn weekend. Tijd voor hetvolgende?

Kerst Cadeau’s

Op oudejaarsavond hebben wij het spelletje Buzz-it, dat ik kreeg van mijn nicht haar vriend om te spelen op de avondjes in de Ardennen binnenkort, al eens uitgetest. We hebben er énorm mee gelachen. De Buzz-Master heeft gewoon alle macht.

Het schattige lampje dat ik ook van hem kreeg, – hij had mij getrokken in de familie vandaar – wist ik eerst geen plaats te geven. Nu staat het echter klaar op de tafel waar ik depuzzel van de Spaanse Trappen in Rome – eveneens van hem – wil op maken. Ik kan al niet wachten eigenlijk. De tafel was wel net iets te smal bevonden met de meter dat ik van mijn ouders kreeg, maar dat wordt al opgelost door een bredere plank op die tafel te leggen.

Verder kreeg ik ook nog een bij elkaar passend keukenmes en taartenschepper van mijn mama. Héél mooi. En dan nog zo’n sleuteltje voor de lucht uit de verwarming te laten aan een sleutelhanger die mijn papa vroeger heeft gekregen. Onze voornamen beginnen met dezelfde letter. Het heeft dan uiteindelijk toch een voordeel.

Maar, wat is er natuurlijk belangrijker dan cadeau’s krijgen? Cadeau’s geven! Elk jaar opnieuw trekken we namen zodat je je zou kunnen beperken tot één persoon. Ik bak daar echter niets van en kocht dit jaar weer voor iedereen iets leuks. Een toepasselijke quote in een kader. De persoon die ik trok, mijn vriendje, kreeg natuurlijk wel andere dingen zoals een chocolade fiets en een kilometric voor later op zijn échte fiets. Ook mijn nichtjes vallen bij mij steeds in de prijzen. Dit jaar – zoals gevraagd – met enorm veel knutsel toestanden.

En daarmee zijn alle kerst cadeau’s die ik gaf of ontvangen heb even opgesomd.

(orig fig)

Dag 11: Mijn Broer

Een aantal dagen niet of weinig schrijven, geeft eigenlijk al direct een verschil in het schrijven zelf. Ik ben deze post al zes keer met een nieuwe zin begonnen en zes keer vond ik het niet goed. Deze aanpak zal het dus moeten doen. Ik ga mijn challenge gewoon verder zetten en niet proberen in te halen.

Over mijn broer heb ik zelfs al een aantal keer geschreven – over mijn grote, bezorgde broer, over mijn kinderwens, … Eigenlijk hebben wij al een vrij goede broer – zus relatie sinds we klein zijn. Hij is anderhalf jaar ouder als mij en is er dus bij mijn weten altijd geweest. We speelden vroeger veel samen vermits we natuurlijk geen andere broers of zussen hadden. En natuurlijk waren er wel verschillen. Zo ging hij liever buiten met vriendjes spelen en zat ik graag binnen te spelen. Hij was populair op school en ik niet. Ik herrinner mij dus ook nog vele jaren op school waar hij mij niet wou kennen. Maar o wee degene die mij lastigviel, want die kreeg wel van mijn broer op zijn donder. En eigenlijk hebben wij thuis toch veel samen gespeeld.

Na de middelbare school is ons leven eigenlijk helemaal gesplitst. Ik ging verder studeren terwijl hij ging werken. Hij startte een gezinnetje terwijl ik nog steeds studeerde en op kot zat. En toch was ik altijd welkom bij hem thuis en dat zal zo nog wel even blijven. Zelfs toen mijn relatie op de klippen liep en ik regelmatig bij hen binnen sprong, heb ik nooit het gevoel gehad dat ik daar té veel was. Super gewoon.

Mijn broer is eigenlijk gewoon een heel tof persoon. Hij kan het geweldig goed uitleggen, waar ik regelmatig jaloers op ben. Hij kan stoer doen tegenover zijn vrienden maar eigenlijk weten wij allemaal dat hij maar een klein hartje heeft. Hij is een geweldige papa en ik ben er zeker van dat hij later ook een geweldige nonkel zal zijn voor mijn kindjes. Hij heeft het verantwoordelijkheidsgevoel meegekregen zoals een oudste kind dat altijd meekrijgt. Hij is gefascineerd door auto’s en droomt van zijn toekomstige Porsche. En hij kan geweldig lekkere kip maken, zoals hij vorige donderdag bewezen heeft.

Het komt er eigenlijk allemaal op neer dat ik mij geen betere broer zou kunnen voorstellen.

Moeilijk delen

Ik maak het mezelf weer veel te moeilijk. Ik denk teveel na over de dingen die ik hier wel zetten. Wil ik wel dat iedereen ze weet? Ben ik daar wel zeker van? Er zijn niet alleen voor mij onbekende mensen die hier komen lezen, maar ook (en vooral denk ik) een aantal mensen die me goed kennen in het echt leven. En dat vind ik wel leuk. Ik deel sommige dingen wel graag.

Zo deel ik graag mee dat ik het enorm leuk vind om Uno te spelen en omdat ik dat niet genoeg doe in het échte leven naar mijn goesting, vind ik het enorm tof om dat op facebook te spelen met andere mensen die dat ook graag spelen.

Moeilijker vind ik het om mee te delen dat ik in het algemeen zot word van de vraag naar foto’s als je op vakantie gaat of bent geweest. Ook als anderen op vakantie zijn geweest, is het eerste wat ze doen de foto’s delen. Allemaal heel leuk en ik begrijp dat foto’s meer kunnen zeggen dan 1000 woorden en dat het tegenwoordig, met de digitale fotografie, wel heel eenvoudig is. Ik trek ook enorm graag foto’s, maar voor mij zijn ze een leuke herrinnering aan de tijd die ik daar had. Bijvoorbeeld, nu in Canada heb ik op die drie weken meer dan 1000 foto’s genomen. Een heel deel wil ik daar nog uit wegfilteren, want dat zijn er gewoon te veel, dus dat gaat nog even duren voor ik ze deel. Ik heb gewoon de algemene indruk dat foto’s belangrijker geworden zijn dan de verhalen van de mensen zelf. Wil je trouwens snel foto’s zien van Canada, dan verwijs ik je gewoon door naar Google.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake