Volle dag

Een volle dag. Een beetje actief. Een beetje ontspannend. Wat ruimte gecreëerd, zowel in huis als in mijn hoofd. Enkele dingen op een rijtje gezet, ook zowel in huis als in mijn hoofd. Ik voel me momenteel vrij goed, buiten dat ik fysiek voel dat ik ben bezig geweest vandaag. Dat mag.

Ik heb zelfs zowaar nog eens iets aan postcrossing gedaan. Enkele kaartjes gescand en enkele adressen opgevraagd. Die kaartjes moet ik nog wel zoeken én schrijven én versturen. Eerst dit, dan dat.

En hopelijk kruip ik vanavond eens in bed zonder jeuk aan mijn enkels. Dat is nu al enkele dagen zo en blijkbaar zou dat zijn van de kou. Maar gisteren had ik het helemaal niet kou toen de jeuk begon. Ik vind het maar verdacht.

Ik wens iedereen nog een fijne zondagavond en een super week.

Weer Wakker

Het is avond… Tijd om in mijn bed te kruipen. Waarom krijg ik dan nu energie? Waarom zit een mens zo gek in elkaar?

Vroeger kon ik gewoon verder opblijven en dan weten dat ik op zaterdagmorgen toch lekker kon uitslapen. Nu weet ik dat er om 6 a 7u een klein ventje zal uitkijken naar mijn komst in zijn kamertje. Hij geeft me dan een gigantische glimlach en een dikke vette slaapknuffel en zo weet ik weer waarom ik op tijd ging slapen…

Wat is er namelijk beter dan dat?

Slaapwel.

Stiekem lees ik dan nog wel eerst een beetje in mijn bed. Geen boekje over loslaten meer, want dat was eigenlijk om eerlijk te zijn een hoop zwevend gezwets met af en toe een handige tip. Deze keer een rustig romannetje over twee zussen.

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Quote van de week : Tijd

Lang geleden. Een quote. Het was een productieve dag vandaag. Zowel hier thuis als op het nieuwe appartement. Iedereen is moe maar tevreden. Zometeen kruip ik weer in mijn bedje om dan toch weer twee en halve dagen te kunnen werken. En volgende week moet ik ook maar weer drie dagjes werken. De verhuis komt dichter. Spannend!

Maar dus… de quote :

Waste your money and you’re only out of money,

but waste your time and you’ve lost part of your life.

Michael LeBoeuf

Vandaag heb ik gelukkig niet het gevoel dat ik een deel van mijn leven verloren heb. Integendeel. Ik ga zo meteen moe maar tevreden naar bed. Slaapwel.

Kleine Kriebels

schrijven2Het kriebelt al sinds maandag. Mijn blogje hier werd zwaar verwaarloosd. Ik voelde terug de zin om iets te schrijven. En toch… toch is er elke avond een reden om niet te schrijven. Er zijn meestal wel betere dingen te doen. Of ik ben gewoon na mijn werk te vermoeid. En toch… soms vind ik ineens een pakje met extra energie en kan ik er ineens weer tegenaan. Vanavond is niet zo’n avond. Eigenlijk ga ik al een paar avonden te laat slapen voor het uur dat ik opsta. Vanavond kruip ik dus lekker vroeg in mijn bedje.

En ja, ik weet het, dit is een postje met weinig inhoud, maar het komt zoals het komt. Echt. Ik wilde het deze keer gewoon niet weer uitstellen.

Ik wil trouwens iedereen bedanken die hier toch nog is komen reageren. Die reacties verschijnen in mijn mailbox en dat vond ik toch telkens leuk om te lezen. Het is zéér leuk om te weten dat je niet vergeten bent.

Aangezien mijn oogjes bijna toevallen, ga ik het hier vandaag niet te lang trekken. Wel hoop ik dat er tussen dit postje en hetvolgende niet zoveel tijd zal zitten als tussen dit en het vorige.

Ik ben echt te moe. Ik wou er een leuk prentje bij met een kadertje, maar blijkbaar is wordpress ondertussen geupdate en krijg ik dat dus niet meer op 1-2-3 voor elkaar. Geen kadertje dus. Stom.

Zonder Zorgen?

Wat is dat toch? Een nieuw werkjaar moest mij nieuwe energie brengen. Spijtig genoeg is dat weer niet het geval. Ik merk wel dat ik te lang op voorhand denk: “Oh, binnen een uur moet ik al gaan slapen.” of ik denk : “Ik wil nog dit en dat en zus en zo gedaan krijgen.” of iets anders in deze aard. En ik denk dat deze gedachten mij gewoon op voorhand al moe maken of ze nemen mij het plezier van de avond af waardoor ik eigenlijk minder gedaan krijg dan ik zou willen. Hebben jullie tips om dit niet meer te doen? Want tussen ‘weten dat het niet goed’ is en het ‘effectief niet doen’ is blijkbaar voor mij nog een enorm groot verschil.

Zometeen bereid ik mij weer voor op morgen. Mijn avondroutine start dan al.

Slaapwel.

Welke Werkweek?

De fulltime werkweek eist zijn tol. Elke werkdag opnieuw. Aangezien Ifemi nog steeds met de vroege werkt, heb ik nu mijn werkuren ook een beetje vroeger gezet. Ik vertrek nu thuis rond halfzeven. Hierdoor kom ik tegen 8u normaal op mijn werk aan. Ik zou me dan ook niet schuldig moeten voelen als ik om 17u op mijn werk weer vertrek. Dit maakt dat ik normaal rond halfzeven weer thuis aankom. Met een beetje geluk heb ik de dag tevoren mijn avondeten al voorzien en deels klaargemaakt of zorgt Ifemi ervoor.

Bandits-groep-1344854009Ik gun mezelf wat tijd tijdens het eten. Vervolgens wil ik eigenlijk veel te veel doen. En zelfs na een volledige dag op de computer bezig te zijn, maak ik ‘s avonds graag nog wat tijd voor de computer. Soms wil ik nog wel bloggen, maar heb ik er in de week de energie niet meer voor. Gelukkig krijg ik jullie reacties nu al wel via mijn email te zien, dus dat is altijd wel leuk tussen het werken door. Ik bekijk meestal mijn persoonlijke emails, check mijn facebook, speel nog een spelletje, … Om 21u30 gaat de computer kei hard uit! Automatisch! Een andere mogelijkheid is dat ik de computer zelfs niet meer opzet. Dan probeer ik tussen 21u en 21u30 ook te stoppen met tv kijken. Ik hou me nog een halfuurtje bezig met de voorbereidingen voor de volgende dag of met het huishouden. Vervolgens kruip ik in mijn bed. Mijn avonden zijn steeds goed gevuld en snel voorbij.

Dit geldt eigenlijk ook voor de weekends. Voor je het weet is het weer zaterdagavond en schiet er nog maar één dag over van je twee-dagen-lange weekend. Gelukkig zijn we die gisteren goed gestart met een fantastische Nekka Nacht in het Sportpaleis. We hebben er énorm van genoten. En vermits we ook te weten kwamen dat het volgend jaar op 25 april Nekka Nacht zal zijn met het allerlaatste optreden van De Nieuwe Snaar, zijn wij volgend jaar ook al zeker van de partij. En morgen supporter ik voor mijn broer op de 10 miles van Antwerpen. Hopelijk werkt de zon even goed mee als vandaag.

En nu genieten wij hier van een rustig avondje. Na gezellig samen de tweede aflevering van Alias – Ik zag de serie al tijdens mijn studententijd, voor Ifemi is ze nieuw. – te zien, staat er nu een muziekje op van Yevgueni en zit ik hier te schrijven terwijl Ifemi in de zetel een boekje leest.

(orig fig)

Extra Effect

Het is dinsdagavond. Ik lig al twee avonden eigenlijk net iets te laat in mijn bedje. Om 6u wil ik er telkens weer uit, zodat ik om 7u17 mijn trein kan halen en tegen 8u30 op het werk kan arriveren, als de treinen meewerken natuurlijk. Deze morgen was de eerste trein heel vriendelijk, want blijkbaar kwam ik aan toen de deuren al dicht gingen, maar dankzij een knik naar de conducteur en een spurtje op hoge hakken van mijnentwege, zat ik toch nog in de trein. Daartegenover stond dan de service van de tweede trein die om te beginnen al ongeveer een kwartier te laat aankwam in Brussel en vervolgens nog eens een kwartier langer deed over de rit.

Maar dus, wat ik hier eigenlijk wou komen zeggen is dat ik die reacties op mijn nieuwe idee allemaal super vind!! Ook is het leuk om te weten wat jullie als interesse hebben en waarom jullie voor een bepaalde titel of onderwerp kiezen. Soms is het zelfs grappig wanneer ik weet dat het onderwerp helemaal niet zal zijn wat je verwacht. Maar, daarvoor zullen jullie de komende maand moeten afwachten…

Situatie Schetsen

Het wordt, zoals te verwachten, weer moeilijker om hier regelmatig iets te schrijven. Gelukkig zet ik in het weekend meestal mijn post voor maandag klaar, dus daar kan je wel op rekenen elke maandag.

Verder heb ik eigenlijk zoveel te vertellen, zowel hier als aan Ifemi, dat ik voor geen van beiden goed weet waar te beginnen. Ik ga toch een poging doen. Momenteel ben ik al gewoon gelukkig omdat op dit eigenste moment de jaloezieën verandert worden. Het verandert van simpele grijze, naar mooie ikea bruine. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

Op het werk was het in het begin saai. Ik werk als consultant. Dat houdt in dat als een project of missie gedaan is, er vanuit het bedrijf weer een nieuwe gezocht wordt voor jou. Je solliciteert dus in feite opnieuw bij andere bedrijven, terwijl je toch vast werkt bij je consultancy bedrijf. Dat niet in een missie zitten, wordt “op de bench zitten” genoemd. Een jaar en een paar maanden geleden had ik dat ook al. Er is nu echter een hele hoop verandert op de bench op mijn bedrijf. In de positieve zin. Er wordt meer samengewerkt. Je merkt dat ze hun best doen voor jou. Er wordt ook regelmatig hulp gevraagd aan ons, zodat we toch nuttig bezig zijn.

Degene die zorgen voor onze sollicitaties zeiden in het begin van januari dat januari een stille periode is. Het is precies of iedereen moet opnieuw opstarten na kerst en nieuwjaar. De voorbije week kwam daar echter verandering in. Ik heb momenteel kans op twee jobs. Beiden gaan nog eens via een andere consultancy firma, om het eenvoudig te houden. Beide jobs klinken interessant, maar van de ene weet ik nog niet waar of bij welke klant het is en de andere job zou een job zijn in Maastricht. Ik ben benieuwd voor beiden.

Thuis is het leven ook niet zo simpel. Vermits Ifemi shift werk heeft, en hij de voorbije week de late had, hebben wij elkaar zo goed als niet gezien tijdens de week. Eigenlijk enkel in bed. Als hij komt slapen, zat ik al in diepe slaap natuurlijk. En als ik opsta, zit hij in diepe slaap. De weinige zinnetjes die gewisseld worden, bleken niet voldoende te zijn. We hebben elkaar gemist. Wel heeft een vriendin me al gezegd dat dat went. Ik hoop het.

Raar Ritme

Ik wil al een paar dagen een leuke lange post schrijven met mijn vorderingen en veranderingen. Het komt er blijkbaar weer even niet van wegens de drukke volle dagen én wegens mijn raar ritme.

Ik heb het gevoel dat ik veel te veel slaap. Volgens mijn vriend Ifemi is dat wel niet zo, maar ik heb net een hele avond op de zetel geslapen – écht geslapen – en ik vind het raar. Ik slaap tegenwoordig ‘s nachts ook enorm goed, waar ik natuurlijk wel blij voor ben. Ik vind het wel vreemd, maar op zich is het positief dat ik vaster slaap. Ik word ‘s morgens uitgerust en tevreden wakker en ik kan gewoon niet anders dan opstaan. Daartegenover staat dan dat ik toch na het eten ‘s avonds mij zo moe voel dat ik dus écht kan slapen. Het verwart mij allemaal een beetje.

Het beangstigt mij een beetje wanneer ik denk aan fulltime werken volgende week. Ben ik daar wel klaar voor? Zonder een periode van part time werken, is dat toch zeer moeilijk in te schatten.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake