Nieuw jaar – nieuwe start

Ik zit er eigenlijk al een tijdje in mijn maag… Dat ik hier meer wil schrijven, regelmatiger, … En dat het hier zolang weer stil geweest is. En hoe langer het stil is, hoe moeilijker het ook wordt om nog iets nieuws te schrijven. Nu had ik wel een aantal redenen om in december niet te schrijven, maar dat is weer een ander verhaal.
Ook nu heb ik weer veel bedenkingen, maar uiteindelijk weinig tijd om te schrijven, dus wordt het iets kort.
Ik was nog eens wat aan het lezen in mijn blog lijstje en daar werd ik verwezen naar de vernieuwde blog van Met Ups en Downs. (Ik hoop trouwens dat deze link via mail ook deftig op mijn blog terecht komt… Dat ga ik morgen zeker verifiëren.)
Maar ik vond haar post wél interessant. Zeker haar uitdaging om élke dag iets te posten, ook al zijn het dan misschien maar 3 woorden. En ik ga haar voorbeeld volgen. Dat heb ik bij deze beslist. Voor de komende periode ga ik élke dag iets online zetten, al zijn het maar 3 woorden.
Dus bij deze: een goede avond én tot morgen.
UPDATE : De link stond er dus niet goed op, maar bij deze is dat rechtgezet.

Kleine ergernissen…

… van dit cafétje waar voorlopig toch niets aan zal veranderen:

  • Als je een reactie wil toevoegen onderaan zit er soms een enorme open ruimte dankij de plugin ‘commentluv’.
  • Als ik via een email post, dan is het lettertype nogal vreemd.
  • Gmail groepeert ook mails die je nog niet gelezen hebt… en daardoor heb ik blijkbaar enkele reacties van hier niet direct gezien :-/
  • De lijst met blogs is niet meer up to date.
  • Mijn eigen tekstje (links) is niet meer up to date.

… en – als keerzijde – enkele dingen waar ik blij van wordt:

  • Er wordt weer gelezen wat ik schrijf.
  • Ik kan reacties lezen.
  • Ik kan via email posten en reacties lezen.
  • Dat maakt mijn tijd hier in’t café in’t weekend ook korter en zelfs minder noodzakelijk.
  • Andere mama-blogs lezen is eigenlijk wel leuk.

Ik geniet van het leven en die kleine ergernissen in dit cafétje zijn ook niet meer dan dat. Tot devolgende. Geniet van de nieuwe week.

Schrijfsels

Ik vind het toch grappig dat het zo kan lopen. Nu heb ik de kans en de mogelijkheid om zo direct iets op mijn blog te schrijven via email en dan kan ik even niets bedenken. Misschien ben ik te snel?
Ik weet dat ik nog een hele hoop post-ideeën heb klaar staan in de admin-sectie van mijn blog, maar ja, dat bekijk ik nu niet. En nu bedenk ik mij of ik misschien een afsluiterzinnetje zou moeten toevoegen als een post vanop email gemaakt is of niet. Ik had zo’n afsluiterzinnetje voor posts die ik op voorhand schreef en dat vond ik zelf wel tof. Maar… hebben jullie nood aan die kennis eigenlijk? Maakt het voor jullie uit of een post direct op mijn blog geschreven is of via een emailtje?
Misschien moet ik me er ook maar bij neerleggen dat ik niet veel tijd meer heb om mooie afgewerkte posts te maken.

Tweede post

En hier een tweede post om te zien of het deze keer van de juiste schrijver én met tags is… (zonder dat ik het editeer op mijn blog achteraf).

Zenuwslopend Zwijgen

Man, wat is dat moeilijk! Zwijgen. Dag in, dag uit. Praten doet pijn. Deze morgen hield ik het niet meer en besloot ik om toch maar naar een dokter van wacht te gaan vandaag. Het verdict: Ontstoken Stembanden. Remedie: Zwijgen en Brufens slikken tegen de pijn. En dat zwijgen… dat wordt nog moeilijk vandaag. Ik ga de verjaardag van mijn nichtje vieren. Ok, ze zal wel blij zijn dat Ifemi en ons zoontje er ook zullen zijn, maar ik zal weinig kunnen/mogen zeggen. Ik zal maar pen en papier meenemen. Dat gaat toch net iets sneller dan het op een gsmmetje in te tikken.

Wat heb ik tot hiertoe al gemerkt:

  • Een baby in slaap zingen gaat niet als de stembanden ontstoken zijn.
  • Als ik stil ben heel de tijd, is onze baby eigenlijk ook iets stiller in het algemeen.
  • Frustratie omdat ik heel veel wil vertellen. Vooral aan Ifemi. En dan moet ik maar op mijn tanden bijten en het voornaamste opschrijven of uitbeelden. Uitbeelden blijkt ook moeilijk te zijn.
  • Het gehoor is precies verscherpt.
  • Ik mis spreken. Zelfs al na een dag.
  • Het kan tot 4 à 5 dagen duren…

En dan wil ik nog een leuke anekdote van de dokter delen: Blijkbaar wordt een gemiddelde mens veel ziek tussen de 0 en 6 jaar. Dan heeft die de meeste kinderziektes gehad. Vervolgens komt er een “ziekte”-periode tussen 25 en 35 omdat je dan de ziektes van je kind overkrijgt. Ja, ook dit komt van ons zoontje. Hij had vorige week een droog keelhoestje dat nog aan het genezen is. Vervolgens komt er nog een periode waarin de gemiddelde mens veel ziek is en dat is rond 50 à 60, wanneer de kleinkindjes er zijn.

Tevreden over Tijdsverdeling

Zoals je ziet, is het super lang geleden dat ik hier iets schreef. Toch wil ik mijn best doen om hier stelselmatig terug wat meer te schrijven. Daarom ga ik ervoor zorgen dat ik niet zozeer lange verklarende stukken schrijf, maar soms gewoon stukjes over iets waar ik aan dacht of wat ik voel of … wie weet. Het moet niet altijd lang zijn om goed te zijn.

Een eerste ding wil ik al vertellen. Toch een beetje verklarend. De eerste maanden met een baby zijn zwaar. Daar kan je blijkbaar niet omheen. Zo Zwaar. Zo Uitputtend. En ZO HARD DE MOEITE!!! Telkens je die baby ziet lachen of als er pretoogjes verschijnen, vergeet je al die troubles. En dat blijft voorlopig zo. Ondertussen is onze baby al vijf maanden oud geworden. We zijn énorm blij met hem. En we kunnen onze tijd al iets beter verdelen dan in het begin. Zo werd er vandaag al samen naar de bank gegaan, werd er naar de winkel gegaan, voor ons zoontje gezorgd, de was gedaan en opgehangen, eten gekookt, gebeld met familie en trekken we sebiet nog naar de Antwerpse Reuzen om daarna het zoontje nog in bad te doen en eten te geven. Zo’n dag had ik mij drie maanden geleden nog niet kunnen voorstellen. Daar geniet ik nu al wel van.

Resterende Rust

Niet normaal. Buiten schijnt de zon en hier sneeuwde het nog steeds. De verandering in ons leven is groot. De prioriteiten liggen anders. Deze blog is voorlopig minder belangrijk. Momenteel slaapt ons zoontje en daardoor kan ik hier nog eens iets zeggen. Iets. Eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om hier veel te schrijven nu. Mogelijke latere onderwerpen zijn het vervolg van het creche verhaal, vertelsels uit het Rivierenhof, mijn emoties die af en toe tilt slaan, combinatie werk-baby-opvang, een avondje uit met mijn ventje – Ifemi -, vrienden die je blijven steunen, … maar zoals ik al zei, dat is niet voor nu.

Nu geniet ik even van de rust.

Onmogelijke Opvangmogelijkheden

Zo weinig schreef ik hier nog nooit. Het café is leeg. Mijn leven staat volledig op zijn kop. Ik geniet met volle teugen, maar op dezelfde moment heb ik ook nog nooit zoveel slaaptekort ervaren. De lachjes van onze zoon maken ALLES goed. Zeker nu die lachjes meer gericht worden. Ik zit nu al twee maanden thuis en ik geniet van deze kleine momentjes met even wat tijd voor mezelf. Ze zijn zeldzaam.

Toch kan ik ook al weer aftellen naar de start van mijn werk. Gelukkig zal dat wel stap voor stap starten, want ik heb de laatste twee weken van mijn moederschapsrust opgesplitst over vijf weken. Toch weet ik dat ik niet in Brussel wil/zal blijven werken. En ook daar wordt aan gewerkt.

Het enige kritieke zorgpunt momenteel is de opvang voor ons zoontje wanneer ik weer begin te werken. Voltijdse opvang zou bij ons namelijk geldverspilling zijn. Ifemi heeft geen vaste job. Hij werkt zoveel hij kan via interims, hij solliciteert en hij gaat naar jobdagen en job-events. De interim belt hem wel slechts 1 dag op voorhand, of zelfs ‘s morgens om in de namiddag te komen werken. De opvang moet je zeker een maand op voorhand verwittigen welke dagen het kind zou komen. Tot hiertoe hebben wij dus geen opvang gevonden die hiermee rekening kan houden. Het begint te korten. Er zijn enkele backup-plannen, waardoor ik me niet té veel zorgen maak. En toch, vraag ik mij af hoe dat zit. Wij zijn toch zéker niet het enige koppel in deze situatie. Wanneer ik zelfs de online aanvraag deed via de stad Antwerpen, werd ik verplicht om vier voor- of namiddagen aan te duiden dat onze kleine naar de opvang zal gaan. Ook al staat dat bij ons niet vast, duidde ik er toch 4 aan. Om vervolgens de mededeling te krijgen dat vermits één van de ouders werkloos is, we geen opvang in de namiddag kunnen krijgen.

U merkt het. Daar zit heel wat frustratie. Alle tips in verband met opvang zijn dus welkom.

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Kleine Kriebels

schrijven2Het kriebelt al sinds maandag. Mijn blogje hier werd zwaar verwaarloosd. Ik voelde terug de zin om iets te schrijven. En toch… toch is er elke avond een reden om niet te schrijven. Er zijn meestal wel betere dingen te doen. Of ik ben gewoon na mijn werk te vermoeid. En toch… soms vind ik ineens een pakje met extra energie en kan ik er ineens weer tegenaan. Vanavond is niet zo’n avond. Eigenlijk ga ik al een paar avonden te laat slapen voor het uur dat ik opsta. Vanavond kruip ik dus lekker vroeg in mijn bedje.

En ja, ik weet het, dit is een postje met weinig inhoud, maar het komt zoals het komt. Echt. Ik wilde het deze keer gewoon niet weer uitstellen.

Ik wil trouwens iedereen bedanken die hier toch nog is komen reageren. Die reacties verschijnen in mijn mailbox en dat vond ik toch telkens leuk om te lezen. Het is zéér leuk om te weten dat je niet vergeten bent.

Aangezien mijn oogjes bijna toevallen, ga ik het hier vandaag niet te lang trekken. Wel hoop ik dat er tussen dit postje en hetvolgende niet zoveel tijd zal zitten als tussen dit en het vorige.

Ik ben echt te moe. Ik wou er een leuk prentje bij met een kadertje, maar blijkbaar is wordpress ondertussen geupdate en krijg ik dat dus niet meer op 1-2-3 voor elkaar. Geen kadertje dus. Stom.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake