Iets nieuws

Ik zag vandaag een leuke advent kalender. En ik wou daar hier iets mee doen… maar ik ben te moe. Misschien morgen. Anders de dag erna… of daarna… 

Afsluiting?

Ik twijfel. Ik neem niet veel tijd om te schrijven. Ik wil geen hosting meer.

Moet ik deze blog nog wel houden?

Start ik een nieuwe waarbij iedereen gewoon kan weten wie ik ben en wat ik doe?

Verzet ik deze naar een gratis plek?

Wil ik er wel tijd insteken?

Wil ik mijn oude dingen wel verliezen?

Ga ik voldoende tijd vrijmaken om op een nieuwe te schrijven?

Zou ik dan in het Nederlands of in het Engels schrijven? Of beiden?

Veel te veel vragen en veel te weinig antwoorden…

Voetjes omhoog

Ik kom hier niet meer veel. Is dat een reden om alleen spam berichten te krijgen? Misschien wel. Die reacties waren wel de trigger om hier nog eens iets te schrijven. We kijken naar Scandal dat regelmatig overdreven is, maar toch blijven we kijken. Ik schrijf hier via de smartphone vanuit mijn zetel met mijn voeten omhoog.  Handig toch? Dus waarom schrijf ik niet meer zo veel? Die vraag stel ik mezelf, maar laat dat jullie niet tegenhouden om ook je ideeën te geven.

Fun fun fun

Weer iets nieuws:Bloggen via smartphone… later meer.

Home sweet home

En we zijn weer terug. En dat is de enige reden dat ik dit eventjes schrijf. Ik wou in Nigeria wel wat bloggen, maar de tools en het beperkte internet daar werkten niet echt mee. We zijn via de telefoon wel eens online geraakt, maar dan konden we enkel de facebook app laden. De gmail app deed het bijvoorbeeld niet.

In ieder geval : het was een fijne reis en je leest er hier binnenkort meer over.

English part : We are back home, which is the only reason I am quickly writing here. I wanted to keep you posted from Nigeria, but the limited internet and the tools didn’t really work with us. When we did get online on the phone, not all applications would load : facebook loaded, but gmail for example did not.

In any case : it was a nice journey again and you will soon read more about it here.

Meestal Mama

Ik heb het een beetje moeilijk hier. Ik wil wel schrijven, maar ik wou er tot hiertoe geen mama-blog van maken. Mijn leven is meer dan dat. Althans dat dacht ik.       Ik ben er nu niet meer zeker van.      Bijna alles dat ik doe staat in het teken van dat nieuwe leventje in ons huis. Ok, ik ga nog fulltime werken, maar mijn start- en einduur hangen af van de opvang voor het zoontje. Ok, ik ga weer 1 uurtje in de week lesgeven, maar ook de moment waarop dat gebeurt hangt af van het zoontje. De weekends staan ook meer in het teken van dat kindje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat wel ok. Ik ben énorm blij met ons zoontje én met hoe ons leven het laatste jaar geëvolueerd is. Zaaalig vind ik dat zelfs. 
Maar mij erbij neerleggen dat ik hier dus ook meer schrijf als mama, dat blijkt moeilijker te zijn. 
Ondertussen heb je al gemerkt dat ik niet meer elke dag hier iets post, maar ik hoop wel het op deze manier regelmatig vol te houden. Ik vind het leuk. Ik schrijf graag. En ik lees graag de reacties die hierop komen. Dat vind ik fijn. Statistieken van mijn blog bekijk ik niet meer, want wat heb ik eraan dat 20 mensen of 200 mensen mijn post lezen? Zolang ze niets gezegd hebben, heeft dat voor mij geen waarde.
Binnenkort deel ik met jullie waarschijnlijk een leuke mama-tag die ik bij Ups & Downs weer zag verschijnen. En hopelijk kan ik binnenkort ook nog eens tijd vrijmaken om te testen hoe ik urls via email kan zetten, en hoe ik figuurtjes aan mijn post kan toevoegen, enzovoorts…

Nadeel

Het nadeel van je vastleggen om élke dag hier iets te schrijven, is hetvolgende:

Ik heb er geen zin in vandaag. Geen enkel onderwerp valt me goed genoeg. Zeggen jullie het maar eens.

Te laat

Gisteren was het dus niet beter hier. Ik dacht van ‘s avonds nog eens naar m’n blogje zelf te zien en dan iets te posten. Ook wou ik me voorbereiden op m’n Nederlandse les die ik terug ben beginnen geven aan een vrouw die te weinig Nederlandstalige vrienden heeft om de taal goed onder de knie te krijgen.
Ik heb blijkbaar nog moeite met een volle werkweek. Ook al is ze na vandaag alweer gedaan. De vermoeidheid speelt me parten. De migraine blijft er maar tussenkomen. Gelukkig doen de pilletjes hun werk en kom ik wel de dag door. Alleen moet ik hier dus ‘s avonds soms kiezen voor slaap ipv voor dingen die ik zou willen of moeten doen. We waren vanmorgen al blij dat het zoontje eens besloten heeft om te slapen van 22u tot 6u30. Meestal gaat hij om 20u naar bed en is hij midden in de nacht nog even wakker omdat hij zich gewoon wakker hoest.
Ik hoop dat hij nog enkele nachten zoals dit doet. Dat helpt voor mijn vermoeidheid ook.
En aangezien dit de post was voor gisteren, hoop ik straks nog een leuker en positiever tekstje hier te kunnen plaatsen.

Drie woorden

Vermoeidheid, weinig inspiratie. Toch zeker drie woorden om hier kwijt te spelen… Morgen beter? 

Gezonde wens

December was geen goede maand voor mij. Ook niet voor ons zoontje. Verkoudheden kwamen in allerlei maten en gewichten. Koorst kwam ook af en toe opzetten. Een vreselijk pijnlijke keel stuurde me op nieuwjaarsdag – ja technisch gezien was dat al januari – naar de dokter van wacht. Migraine-aanvallen en vermoeidheid hielden me dikwijls in bed. Daardoor stond het huis op zijn kop, ook al deed Ifemi meer dan hij zou moeten doen.

Als zieke mens wil je dan maar één ding: gezond zijn. En nu ik weer gezond ben, ben ik wél enorm blij dat ik eindelijk weer wat kan doen. En als gezonde mens, wil je véééél meer:

  • het huishouden
  • papperassen op orde brengen
  • hier wat schrijven
  • terug met postcrossing beginnen…
  • een deftige brief naar m’n plan-kindje schrijven
  • wandelen
  • lezen
  • dozen uitladen
  • en nog zoveel meer

Gelukkig is bij deze één itemke van de lijst alweer gedaan.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake