Het is weer zover. Een weekje niets geschreven en de drempel om hier iets te zetten dat mij aanspreekt ligt weer hoog. Eigenlijk is er niet veel gebeurd de laatste weken, aangezien ik bijna heel den tijd tegen mijn migraine heb gevochten. Ik heb er gelukkig maar twee werkdagen door gemist, maar ik denk ook wel dat de productiviteit op de andere werkdagen lager was dan normaal. Na het bezoek aan de kinesist vandaag heb ik toch al geen hoofdpijn meer gevoeld, dus daar geniet ik nu enorm van.

Ik ben moe. Ik zoek een beetje rust. Dat zal spijtig genoeg nog moeten wachten tot het weekend. Morgenavond wil ik nog wat gaan sporten, want het is precies weer even geleden dat ik meedeed met de Body Jam. Woensdagavond trek ik na het werk met wat vrienden naar de Groenplaats om Amnesty International te steunen met Recht tegen Onrecht.

Donderdag is dan de start van het eerste kampeerweekendje. Ik zal die dag rustig beginnen met inpakken, weg opzoeken en rustig op mijn gemakje te vertrekken. Ik heb alle tijd en ik ga ook alle tijd nemen want van donderdag tot zondag staat er maar 1 ding op de agenda: Relax! Dat bestaat uit babbeltjes met verschillende familieleden, rustig in een boekje lezen, een serieuze wandeling doen, genieten van het stromend riviertje langs de tent, spelen met de kindjes en meer van dat moois.

Ik voelde de warmte van zijn handen,
zijn arm om mij heen.
Ik legde mijn hoofd neer en hoorde zijn hartslag.
Ik voelde me veilig, warm en geborgen.
Ik genoot van dit gevoel dat ik al zo lang had gemist.
Ik kwam volledig tot rust.

En net zoals ik jullie het laat weten als ik ongelukkig ben, wil ik jullie ook laten weten dat ik nu op dit moment oprecht gelukkig ben. Er staat al heel de avond een gelukzalige rustige glimlach op mijn gezicht.

Na de vermoeide werkweek waar ik niet echt tevreden van ben, heb ik thuis mijn broodje gegeten en ben ik naar de Zumba les gegaan. Verder heb ik een avondje rustig aan mijzelf besteed. Een beetje computeren, een filmpje kijken, genieten. Rust, relax. Ik had het nodig. Ik ben gelukkig.

Geniet allemaal van jullie weekend!

Ik heb niet veel te zeggen. Ik heb helemaal niets belangrijks te zeggen. Het leven vliegt voorbij. Het vliegt soms zelfs mij voorbij. Wanneer ik door de sneeuw wandel of door de ruiten van de tram naar buiten staar in de ochtenddrukte. Ik neem een rust moment. Ik zou nog even actief moeten zijn. Ik zou nog dit en dat, maar ik mag er niet aan denken. Ik wil niet boos zijn op mezelf. Dus neem ik dit momentje van rust om jullie te laten weten dat alles goed met me gaat. Ik probeer ervan te genieten. Op mijn oude pc met zoveel kot-herrinneringen, zoals de muziek die ik toen veel speelde en waar ik nu naar luister. Zalig.

Een reisdag onderweg begint natuurlijk met het opruimen van de tent en opnieuw de wagen in te laden om verder te kunnen. Nog even de ijselementen voor de frigobox ophalen en ik kon weer vertrekken.

Warm. Heel warm in de auto. Daarom zoek ik nu even rust en verkoeling in de schaduw. Hier is het zalig eigenlijk. Ik ben nog steeds Clermont-Ferrand niet voorbij maar ik ben er bijn. Oja, deze parking zou een panorama zicht moeten geven op een paar bergen die aan de horizon te zien zijn. Achja, ik heb ze in de auto al gezien. Nu geniet ik gewoon van de frisheid van de schaduw en shcrijf ik om iets om handen te hebben. Misschien moet ik gewoon wat lezen. Of zelfs even niets doen.

Ik ben uiteindelijk daar toch even het bergje opgeklommen om te kijken naar het uitzicht. Spijtig genoeg lag mijn fototoestel toen in de auto. Het was een mooi zicht. De foto’s die ik hiertussen heb gezet, zijn wel van diezelfde dag, maar van een stopplaats langs de weg. Ik hou trouwens wel van een zacht glooiend landschap. Het heeft iets mysterieus.

Compleet uitgeput. Tevreden over het weekend. Verloren door andere zaken.

Stilte omhult me.

Maar eigenlijk zou ik niet stil mogen staan bij de dingen die niet lopen zoals ik ze graag zou willen. Eigenlijk moet ik énorm tevreden zijn met de mensen die mij omringen, die mij graag zien en die het beste met me voorhebben. Zij zorgen ervoor dat ik gelukkig ben. Zij zorgen voor de zin in mijn leven. Ik zou niet weten wat ik moet doen zonder hen.

Misschien moet ik alles nu maar laten voor wat het is en de rust in mijzelf gaan zoeken. Slaapwel

Zonet een opruimwoede gehad en even mijn salon/living helemaal opgeruimd en gestofzuigd. Het ziet er nu stukken beter uit! Ik ben tevreden.

En omdat mijn rug en ikzelf nu even moeten uitrusten, trek ik met mijn opruimwoede naar deze blog. Er zijn namelijk nog zoveel dingen waarover ik wil schrijven en het blijft in mijn achterhoofd zitten. En hoe langer ik wacht, hoe minder interessant dat deze posts zouden worden. Dus, bij deze krijgt u ze hier allemaal in één. Kort én bondig.

• Nekka Nacht 2009 was geweldig. Ik ben dit jaar met mijn beide ouders gegaan. Dit wilde zeggen dat we zitplaatsen namen in plaats van staanplaatsen zoals gewoonlijk. En ik moet zeggen, het is een heel andere ervaring. Je kan écht meer genieten van de lichtshow van op een zitplaats. Het nadeel is dan weer dat je niet in het midden van de ambiance staat. Maar dus, het eerste deel, met Yevgueni en gasten, was voor mij geweldig. Goede groepen. Goede keuzes. Leuke liedjes. Geweldige sfeer. Het tweede deel, met Zjef Vanuytsel en gasten, was dan weer beter geschikt voor mijn mama. Zij genoot van alle oude liedjes die ik blijkbaar toch niet allemaal kende. Mijn persoonlijke favorieten van deze avond waren Sarah Bettens, Yevgueni, Luc De Vos en Boudewijn de Groot.
• Het laatste toneelstuk van Osea, Doodskopvlinder, was ongelooflijk goed. Ik vind er zelfs de goede woorden niet voor. Ik heb er van genoten. Het was volgens mij hun beste stuk tot hiertoe! Een pracht van een prestatie. Fantastisch stuk en nóg betere acteurs. Osea, doe zeker zo verder! Ik kom in ieder geval ook naar de volgende toneelstukken.
• Het laatste toneelstuk van Atg, dat ik in hetzelfde weekend zag, was dan weer totaal het tegenovergestelde. Een stuk met té veel acteurs, weinig afwerking en slechte grappen. Spijtig voor die paar acteurs die wel een degelijk karakter op toneel hebben gezet.
• De opening van het ei in Park Spoor Noord was maar flauw. Maar het is een mooi park en het was gisteren een zalige dag om even in het park te vertoeven.

Voila, het is toch een beetje langer geworden dan verwacht, terwijl het minder punten zijn dan ik dacht. Maar nu moet ik er in ieder geval niet meer over piekeren.

Een halfuur geleden bestond het uit een mooie blauwe lucht en een vliegtuig dat een witte streep trok door mijn beeld. Het was duidelijk te zien dat het vliegtuig nog in het zonlicht vloog dat hier al verdwenen was. En het enige dat ik kon denken was dat ik wel in dat vliegtuig had willen zitten. Lekker boven alles heen, een mooi zicht, geen zorgen, een verre bestemming, … wat heb je nog meer nodig?

Nu heeft de mooie blauwe lucht plaats gemaakt voor een zachte donkerblauwe lucht en donkerblauwe wolken. Was het al maar Hemelvaart wanneer ik nog eens lekker buiten zal genieten van de rust en de buitenlucht…

Deze week werd het woord gekozen door Martin, die bijna in slaap viel bij een poging tot het studeren voor zijn examen morgen.

De slaap der rechtvaardigen slapen.

Verklaring: rustig slapen, zoals iemand die zich van geen kwaad bewust is. Op vele plaatsen in de Bijbel wordt het lot van de rechtvaardige geprezen.

Ik hoop dat ik zo meteen de slaap der rechtvaardigen mag slapen… Het is lang geleden.

Eigenlijk helemaal geen zin in, maar ik zit dus weer thuis. Ik ben vandaag al naar dokter geweest vermits ik vanmorgen weer ben opgestaan met veel rugpijn. Buiten het nemen van pijnstillers en spierontspanners kan ik blijkbaar niet veel doen. Ja, wandelen, liggen, rusten… dus dat zullen we de komende vier dagen maar doen zekers.

Ja, zoals u merkt, ben ik er zeker niet blij mee. Hopelijk voel ik me straks wat beter.