Stress + moe != lachbui

Ik ben totaal gestresseerd. Ik ben moe. Ik heb veel te veel uren gewerkt deze week en toch ben ik nog steeds niet tevreden over wat ik bereikt heb en wat ik op mijn volgende werkdag aan mijn baas moet laten zien. Ik probeer het los te laten, want ik kan er nu toch niet veel aan doen. Ik ben niet goed in loslaten zoals jullie al weten.

Ik wil lachen. Ik weet dat een keer goed lachen mij zou helpen, maar ik vind geen reden om te lachen. Door mijn stress is de spanning hier om te snijden en ik huil.

Er zijn wel genoeg redenen om gelukkig te zijn. Ik zou ze hier allemaal kunnen opsommen, maar daar heb ik geen zin in. Het enige dat ik wil is een goede gemeende lachbui. Maar met een gefrustreerde kip als mijzelf en een vermoeide Ifemi zal dat er blijkbaar niet van komen.

Dit waren eerlijke zinnetjes en ik durf zelfs niet op “Publish” duwen. In ieder geval heb ik het al eens uitgeschreven en zal ik nadien wel oordelen of ik het effectief zo publiceer of niet.

nacht

Een dagje later. Ifemi en ik deden heel wat samen vandaag. We aten samen ontbijt, gingen samen winkelen, haalden de allerlaatste spulletjes uit ons vorige appartementje en genoten gewoon van deze koude, maar toch zeer zonnige zaterdag. Ik voel me goed. Ifemi kijkt naar Bad Boys II. Hij geniet. Ik hier ook. De tekst van gisteren laat ik staan. Het is ok. Gisteren kon ik daar écht niet over oordelen. Het loslaten is gelukt. Ik heb weer een lang weekend dat goed volgepland is. Er staan nog verschillende leuke en minderleuke dingen op het programma. Ik relativeer.

(orig fig)

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

Gouden Geschenk

Zalige Rust. Ik heb mij in weken niet zo kalm gevoeld als vandaag. Na een zéér volle stressweek en het mij druk maken in dingen die binnen vijf jaar waarschijnlijk niet meer belangrijk zijn, geniet ik van het niets doen. Het is te zeggen, van het niets te moeten doen. Ik doe een hoop dingen die ik al een tijdje heb uitgesteld en naar voor had geschoven. En vandaag heb ik er tijd voor gemaakt. Ik doe leuke dingen. Ik doe nuttige dingen. Ik speel met foto’s. Ik ga op zoek naar een cadeautje. Ik schrijf. Ik lees. Ik geniet van het zonnetje. Ik fiets. Ik geniet van Ifemi‘s aanwezigheid alhoewel we vandaag enkel samen hebben ontbeten – een ontbijtje dat trouwens niet uitdraaide zoals verwacht – en verder ieders zijn eigen ding deed. Gisterenavond hebben we wel nog goed wat gepraat en zelfs een gezellig spelletje gespeeld bij kaarslicht.

Volgend weekend nemen we dan een verlengd familieweekendje waar we verder met volle teugen van gaan genieten. Dat het zonnetje maar zo mooi mag schijnen als vandaag. Ik kijk er naar uit.

new day

 (orig fig)

Snelheidstrein

Het leven raast in sneltempo voorbij. En toch heb ik het gevoel dat deze periode snel voorbij mag zijn. Eigenlijk nemen we momenteel te weinig tijd om te genieten van het moment zelf.

Wij willen een leuk huisje voor ons twee, maar dat presenteert zich niet vanzelf.

Ik wil een nieuwe missie dichterbij op mijn consultancy job. Ook dit komt niet zelf aangelopen.

Een leuke lange vakantie zou nu ook welgekomen zijn.

steunentoeverlaatGelukkig komt er al een leuke korte op het einde van de maand. Er zijn ook een heleboel dingen waardoor ik vandaag toch weer enorm gelukkig ben. Ik heb de afgelopen dagen een vriendin kunnen helpen die zichzelf had buitengesloten; Ik heb mijn leerlinge Nederlands weer vooruit geholpen en gesteund. Dat werd allebei enorm geapprecieerd. Ifemi is een supertof vriendje én mijn steun en toeverlaat. Ik ben actief geweest. Zowel op sport- als op thuis-vlak. Nu nog even zorgen voor wat oefening op intellectueel vlak zodat ik woensdag of donderdag mijn examen kan afleggen. En dan weer mijn bed in om klaar te zijn voor een nieuwe werkweek.

(orig fig)

Snel Schrijfje

Ik wil graag even kort voor ik ga slapen twee dingen meedelen:

  1. Mijn hoofd zit overvol. Maandag had ik een verlofdag en dat zou me goed moeten doen en toch heb ik alweer het gevoel dat ik er een zware werkweek op heb zitten. Ik heb echter nog eens twee dagen te gaan.
  2. Ik wou maandag twee postjes schrijven aangezien ze toevallig samenvielen: Het Spirituele Stukje want het is een mooi stukje deze week, dus dat gaat met vertraging nog aankomen én natuurlijk ook nog de Prioriteiten Planning die op de 25e zou moeten komen. Ook deze krijgen jullie met vertraging… vermoedelijk pas in het weekend.

Geniet nog van deze week. Ik probeer hetzelfde te doen.

Slaapwel.

Warme wervelstorm

Het zonnetje schijnt buiten. Binnenin is er een wervelstorm bezig. Op het ene moment voel ik me super gelukkig en enorm fortuinlijk. Het andere moment keer ik naar binnen en zie ik bijna niets positief. Op die momenten zie ik enkel de problemen en de dingen die misgaan. Op de goede momenten ben ik dan weer enorm blij met alle goede dingen die ik heb en waar ik nog naartoe kan groeien.

VandaagBenIkAliceDeze twee stemmingen kunnen elkaar vrij snel afwisselen. Op een dag enkele keren. Dat op zich is al vermoeiend. Het is ook niet bevorderend voor onze relatie, want volgens mij is het zwaar voor Ifemi. Ondertussen lees ik ook over Alice die nog veel meer en grelligere stemmingswisselingen heeft. Eigenlijk zou ik nog eens naar mijn psycholoog willen gaan, maar daar heb ik doordeweeks echt geen tijd voor. Psychologen werken spijtig genoeg niet op zaterdag of zondag. Waarom hebben wij trouwens niet standaard een vijfdagen-week waarbij je je twee dagen per week mag kiezen als weekend. Zou dat het fileprobleem trouwens ook niet een beetje oplossen? Kantoren zouden ook niet meer speciaal ‘s avonds moeten open zijn, want mensen kunnen zich altijd wel eens vrijmaken op een andere dag. Of zie ik het hier weer te simplistisch of naïef?

Momenteel gaat het weer even goed. Ik ben tevreden dat ik al een groot deel van de was heb opgevouwen, dat onze living aan de kant is en dat ik een nieuwe wekelijkse afspraak heb om wat te bewegen en te babbelen met een vriendin. Ook start ik weer met wekelijks Nederlandse les te geven aan een vrouw die het hard nodig heeft. En zelf start ik met een avond cursus om eindelijk Scrum Master te worden. Dat is iets dat ik al twee jaar wil, maar dat vorig jaar vrij moeilijk te behalen was vanwege mijn zware operatie.

Ik zoek mijn weg. Ik vind meestal wel een weg. Ik ben realistisch en dat helpt. Gelukkig heb ik ook Ifemi die enorm veel van mij houdt en die mij steunt. Dat alleen al doet enorm veel.

Spiritueel Stukje : Vergeving

801roosjeTussen twee lange weekends zit er toch een volle werkweek. Hiervan is de eerste dag toch al voorbij, maar ik wil jullie toch het nieuwe hoofdstuk van mijn agenda meegeven:

Laat je voeden door liefde.

Doe goed,
gun en
Vergeef

Je hoofd hoeft alleen maar te buigen voor je hart. Doe goed, gun, vergeef en zoek je geluk in alledaagse menselijke goedheid. Behandel anderen, zoals je zelf ook behandeld wilt worden.

Dit laatste leeft bij mij al lang.

Het roosje dat bij op de bladzijde staat in mijn agenda en het roosje hier doen me trouwens denken aan het leuke roosje dat ik van mijn petekindje kreeg voor mijn verjaardag.

(orig fig)

Vernieuwde Verbinding

Een tijdje geleden kwam ik deze foto tegen bij eventjeswicht en ik vond het geweldig:

wifi

Na een mislukte poging om gisteren in de natuur te wandelen, dankzij een onverwachte supertoffe winter-bbq uitnodiging, deden wij vandaag een nieuwe poging. We trokken naar het Peerdsbos om daar te wandelen. Ik ben er als kind wel dikwijls geweest, maar de laatste jaren helemaal niet meer. Ifemi had er nog niet geweest. We genoten van het bos. We zagen enorm veel wandelaars. Vele mensen lieten hun hondje uit of lieten hun kinderen wat rondlopen. Er hing een aangename gezellige sfeer. En toch hebben we een aantal paadjes genomen waar we ons écht alleen in het bos waanden. We hoorden enkel de vogeltjes en het ritselen van de bladeren. En zo, voelden we ons weer meer verbonden met elkaar en is dit vast en zeker voor regelmatige herhaling vatbaar.

Tips voor toffe boswandelingen zijn hier altijd welkom.

Zalige Zomer ?

Het is warm. Extreem warm. Ik klaag niet graag over het weer. We nemen het zoals het komt, maar dit warme weer gaat er toch een klein beetje over.

Ik wil eigenlijk allemaal korte stukjes informatie lekken en ik ga dat dus ook gewoon doen zoals ik er nu zin in heb.

Mijn verkoudheid die eergisteren serieus opspeelde en mij met een geïrriteerde keel achterliet, is nu bijna helemaal weg. Toch heb ik de ziektedagen die de dokter heeft voorgeschreven gehouden omdat ik het gevoel heb dat mijn fysieke uitputting en verkoudheid een uiting zijn van mijn innerlijke onrust. Ik kan bijna niet wachten tot Ifemi en ik aan onze grote vakantie kunnen beginnen. Het is ondertussen weer enkele jaren geleden dat ik er met de tent tussenuit trok voor een aantal weken. De voorbije zomers bestonden meer uit verre reizen (Canada, Nigeria) of een operatie. Voor Ifemi zal het de eerste lange reis zijn met de tent! Ik hoop dat hij er even veel zal van genieten dan ik. Ik heb er nood aan.

Vanaf dat ik nog maar een beetje moe ben, merk ik zelfs van mezelf dat ik vrij lastig wordt. Ik heb dan ook het gevoel dat niemand begrijpt wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Ik reageer verkeerd op anderen en merk dat pas wanneer ik wat uitgerust ben. Ik verwacht dat anderen weten hoe het met mij gaat zonder dat ik het ze vertel. Ik lach en antwoord meestal positief als mensen vragen hoe het met me gaat.

Mijn Spirituele Stukjes worden op zomerpauze gezet. Het wordt een taak die ik niet meer met plezier uitvoer. Ook het versturen van kaartjes via postcrossing is op een laag pitje gezet. Er zijn andere dringendere of leukere zaken om te doen.

Ik hoop me vanavond goed te kunnen afleiden op Linkerwoofer en ik heb vernomen dat het dit jaar de laatste editie is, wat wel spijtig is. Morgenavond zal ik afgeleid worden op een trouwfeest van vrienden om dan op zondagavond te genieten van een bbq in de tuin van weer andere vrienden. Zo’n leuke activiteiten alleen al zouden me op dit moment blij moeten maken…

Spiritueel Stukje : Relatietips

liefde is een toekomst met elkaarDit is de geweldige start van een nieuwe week. De zon schijnt. Ik heb een dagje verlof. Ik heb wel wat dingen te doen, maar ik heb natuurlijk ook tijd om mij te ontspannen. En met de relatietips uit mijn agenda Mind & Spirit van deze week, kan de week toch zeker niet mislopen zeker.

10 krachtige tips om je relatie op Topniveau te krijgen en te houden

  1. Informeer naar haar/zijn interessegebieden. Wat ga je doen vandaag?
  2. Behoud een eigen vriendenkring. Je haalt niet alles bij je partner.
  3. Praat met je partner: Zeg wanneer je een probleem hebt.
  4. Haal bij ruzies geen oude koeien uit de sloot en beledig de ander niet persoonlijk.
  5. Blijf jezelf goed verzorgen.
  6. Verdeel de taken in het huishouden.
  7. Houd je aan je beloften en spreek de waarheid.
  8. Ga niet van huis zonder een kus. Knuffel regelmatig.
  9. Laat je partner niet wachten bij een afspraak.
  10. Verras je partner af en toe. Bedenk iets nieuws of koop eens een leuk cadeau.

1,2,3,5,7,8 en 10 lijken me eenvoudig. De andere drie zijn wel geweten, maar daar kunnen we nog wel eens op falen. Hoe zit dat in jullie relaties?

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake