Verloren Kerst

kerstmutsNormaal stuur ik mijn familie en mijn vrienden kerstkaartjes. Echte. Zo van die kaartjes die nog via de post in je brievenbus terechtkomen. Ik ben daar zeker niet altijd op tijd mee… Maar dit jaar… het kerstgevoel was er niet. Ik had absoluuuuut geen zin in het schrijven van kerstkaartjes. Ik heb me dit jaar dan ook beperkt tot wat familie en tot een aantal vrienden. Enorm beperkt. En ik had me voorgenomen om van iedereen dat ik een kaartje krijg, een kaartje terug te sturen.

Maar, natuurlijk was ik ook nog eens mijn adressenboekje kwijt. Ja, ook mijn adressen zijn (nog) niet digitaal maar zijn gewoon terug te vinden in een boekje. Als dat boekje niet verloren is natuurlijk.

En mensen hebben blijkbaar niet meer de gewoonte om hun eigen adres aan de achterkant van de envelop te schrijven… dus spijtig genoeg hebben enkele vrienden ook geen kaartje terug gekregen. Ik dacht vervolgens om dan een email te sturen met een kaartje Ć©n mijn excuses, maar ook dat is er niet van gekomen…

Nu heb ik daarjuist – bij de grote opkuis – mijn adressenboekje teruggevonden! Joepie! Nu kan ik het toch nog rechtzetten… Of zijn het nu vijgen na Pasen?

Kleine rechtzetting

Het enige dat ik eigenlijk net even heb rechtgezet op de posts die ik mail, zijn de tags. Een aantal van die tags worden blijkbaar met een komma opgeslaan. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Verder vind ik dat email systeem best wel tof. Het andere kleine nadeel dat ik nu merk, is dat ik dus iets trager reageer op reacties van jullie. Ik lees ze wel vlak nadat jullie ze geschreven hebben, maar het duurt even tot ik even Ć©cht op mijn blog kom… zoals nu.

Kinderen & Kaartjes

Het is een rustig weekendje. Na een volle drukke week mag dat weer wel. Tijdens de voorbije week van de mobiliteit had ik het genoegen om drie keer in een station te moeten wachten omdat er treinen afgeschaft werden en heb ik toch zƩker twee uur langer in de treinen gezeten door vertragingen. Verder weigerde mijn fiets dan ook nog een keer dienst te doen. En toch had ik een fijne werkweek. Leuk, maar vermoeiend.

Ik wil jullie bij deze weer gewoon wat weetjes vertellen:

Ik stuur nog altijd regelmatig een kaartje naar Awa, mijn Plan-kind. Verder steun ik Plan voor zover ik dat kan. Zowel met Plan-ouder te zijn, vertalingen te doen en af en toe online wat informatie te delen met jullie. En omdat ik de werking van Plan Belgiƫ zo belangrijk vindt, doe ik dat allemaal met plezier. Wil uzelf ook iets doen? Ga dan zeker en vast eens kijken hoe u Plan Belgiƫ kan steunen.

1350053363-illustratie-meisje-9-jaar-onderwijs---hello-mei-2012---web

Verder hou ik me toch ook nog bezig met Postcrossing. Kaartjes krijgen over de hele wereld is leuk. Kaartjes krijgen van vrienden op vakantie zou nog veel leuker zijn, maar spijtig genoeg kan je je vrienden daar niet toe verplichten. Vandaar: postcrossing. Eigenlijk heb ik de laatste maanden weinig kaartjes verstuurd/ontvangen, maar ik ben weer in actie geschoten. Ik heb me zelfs voorgenomen om er telkens een dagelijks persoonlijk weetje op te schrijven. Dit idee kwam tot bij mij door PostSecret, alhoewel ik zo’n geheimen eigenlijk niet heb. En moest ik ze hebben zou ik ze ook niet delen. Ik vind dat de mensen met zo’n geheimen beter hun leven zouden aanpassen in de plaats van een kaartje met hun geheim te versturen.

Het lesgeven voor Auxilia was tijdens de zomer even gestopt, maar start binnenkort misschien opnieuw. Ik weet alleen nog niet zeker of ik er wel weer klaar voor ben.

Zalige Zomer ?

Het is warm. Extreem warm. Ik klaag niet graag over het weer. We nemen het zoals het komt, maar dit warme weer gaat er toch een klein beetje over.

Ik wil eigenlijk allemaal korte stukjes informatie lekken en ik ga dat dus ook gewoon doen zoals ik er nu zin in heb.

Mijn verkoudheid die eergisteren serieus opspeelde en mij met een geĆÆrriteerde keel achterliet, is nu bijna helemaal weg. Toch heb ik de ziektedagen die de dokter heeft voorgeschreven gehouden omdat ik het gevoel heb dat mijn fysieke uitputting en verkoudheid een uiting zijn van mijn innerlijke onrust. Ik kan bijna niet wachten tot Ifemi en ik aan onze grote vakantie kunnen beginnen. Het is ondertussen weer enkele jaren geleden dat ik er met de tent tussenuit trok voor een aantal weken. De voorbije zomers bestonden meer uit verre reizen (Canada, Nigeria) of een operatie. Voor Ifemi zal het de eerste lange reis zijn met de tent! Ik hoop dat hij er even veel zal van genieten dan ik. Ik heb er nood aan.

Vanaf dat ik nog maar een beetje moe ben, merk ik zelfs van mezelf dat ik vrij lastig wordt. Ik heb dan ook het gevoel dat niemand begrijpt wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Ik reageer verkeerd op anderen en merk dat pas wanneer ik wat uitgerust ben. Ik verwacht dat anderen weten hoe het met mij gaat zonder dat ik het ze vertel. Ik lach en antwoord meestal positief als mensen vragen hoe het met me gaat.

Mijn Spirituele Stukjes worden op zomerpauze gezet. Het wordt een taak die ik niet meer met plezier uitvoer. Ook het versturen van kaartjes via postcrossing is op een laag pitje gezet. Er zijn andere dringendere of leukere zaken om te doen.

Ik hoop me vanavond goed te kunnen afleiden op Linkerwoofer en ik heb vernomen dat het dit jaar de laatste editie is, wat wel spijtig is. Morgenavond zal ik afgeleid worden op een trouwfeest van vrienden om dan op zondagavond te genieten van een bbq in de tuin van weer andere vrienden. Zo’n leuke activiteiten alleen al zouden me op dit moment blij moeten maken…

Overrompeling

Het gaat hier de laatste tijd niet van een leie dakje. Ifemi, mijn lieftallige huisgenoot, zoekt nog steeds naar een job. Ik blaas kleine problemen op. Muggen worden enorme grote olifanten. De computer wou niet meewerken en ook nu vertrouw ik hem nog niet, maar dat komt hopelijk wel. Ik wil actiever zijn. Ik wil in het algemeen gelukkiger zijn. Ik wil minder geĆÆrriteerd, gefrustreerd en gestresseerd zijn. Ik wil mij minder zorgen maken, of anders gezegd: ik wil mij minder druk maken over alle zorgen. Zoals je merkt wil ik weer veel.

Verder probeer ik ook samen met Ifemi dingen voor ons appartementje te regelen. Zo zijn onze jaloezieƫn al een tijdje kapot, maar nu is onze huisbaas toch akkoord gegaan met het aanschaffen Ʃn plaatsen van nieuwe jaloezieƫn, die wij dan in ruil zelf in de Ikea in Breda zijn gaan halen. Volgens mij gaan ze hier enorm mooi staan. Normaal komt er vanavond iemand voor langs, maar ook dat vertrouw ik niet. Dat wordt afwachten.

Ook probeer ik mijn actieve leven weer op orde te krijgen. Ik heb nu toch al een vrijwilligerswerkje van een uurtje in de week. Ik heb deze week ook een afspraak op mijn werk om daar mijn nieuwe start te gaan bespreken en ineens ook mijn eco-cheques te ontvangen die daar blijkbaar al een paar maanden liggen, maar waarvan niemand mij op de hoogte had gebracht tot vorige week.

Stilletjesaan heb ik de indruk dat alle puzzelstukjes op hun plaats komen liggen. Ook de hartzeer van de voorbije weken mindert in aantal voorvallen. Ik heb een aantal onderzoeken extra gehad en daarop bleek alles in orde te zijn, wat natuurlijk een enorme geruststelling is. De conclusie is dus dat mijn hartzeer voortkomt uit stress en daarom werk ik samen met de psychologe van de revalidatie om dat onder controle te houden. Misschien dat hiermee ook mijn migraine meer gaat wegblijven. Maar ook die dingen vallen af te wachten.

Onlangs kreeg ik een postkaartje met de tekst:

Het leven is soms net een schilderij, de tijd verstrijkt er steeds een kleurtje bij.

(Uit Schilderij, Guus Meeuwis)

Het kaartje hangt nog op naast een leuke kerstboom en wat sneeuwwitte huisjes en daken. Gezellig.

Ook maakte ik voor mezelf een nieuwe mantra vandaag:

—–

Ik ben actief, ik sta emotioneel sterk en ik kan alles relativeren.

—–

Dit zinnetje hangt nu onderaan mijn computerscherm zodat ik daar regelmatig aan herrinnerd word.

Warrige Weetjes

Belofte maakt schuld natuurlijk en die schuld kom ik nu aflossen. Eigenlijk heb ik niet veel zin om te schrijven. Om eerlijk te zijn, heb ik momenteel niet veel zin in iets om te doen. Alles is precies te veel. Het enige wat ik momenteel zou willen is een zakje paprika chips en een stuk chocolade. Of gewoon een ijsje met chocolade rond. Die dingen zijn echter niet in huis, wegens niet gezond.

Mijn revalidatie trainingen zijn begonnen en zijn zeer vermoeiend. Aangenaam vermoeiend, dat wel.

Ik ontvang met regelmaat een postkaartje uit de wereld en dat maakt me blij.

Morgen en overmorgen trek ik er samen met Ifemi even tussenuit. We hebben dat beide eigenlijk wel nodig. Het zal ons goed doen om zo even naar het buitenland te trekken. Dat probeer ik toch elk jaar te doen met mijn verjaardag. Lekker genieten.

Met al dat thuis zitten, mis ik toch een stukje leven. Spijtig genoeg kan ik ook nog niet al te veel aan. Vanmiddag wandelde ik gewoon een blokje rond en ik heb me voor de deur toch weer even op de vensterbank gezet vooraleer ik mijn trappen beklom. Gelukkig is dat een plekje waar je lekker in de zon zit en zicht hebt op een kruispunt met veel verkeersfouten. Er gebeurt dus altijd wel iets hier.

Na het vermoeiende weekend en de trainingen in het UZA had ik echt nood aan een rustdag zoals vandaag.

Prettige Postkaartjes

Het sturen van postkaartjes is nog steeds leuk. Het ontvangen van die postkaartjes is natuurlijk nog veel leuker. Zeker nu ik niet veel anders te doen heb. Het aantal landen waar ik nu al een kaartje mee heb uitgewisseld is al serieus vermeerderd. Vandaag stuurde ik weer een kaartje richting Nederland en toevallig zat er beneden in mijn brievenbus een heel mooi kaartje uit Israƫl.

Momenteel ziet mijn geƫvolueerde taartdiagram er dus als volgt uit:

Als je dat vergelijkt met de gegevens van postcrossing over de gebruikers van de website zelf, dan is het normaal dat de helft van mijn kaartjes met Nederland, Duitsland en Rusland worden uitgewisseld. Landen als TsjechiĆ«, Ierland, IsraĆ«l, Letland en Litouwen zijn al veel uitzonderlijker, aangezien daar ook minder gebruikers van zijn. Zelf stuur ik blijkbaar ook kaartjes vanuit een land, BelgiĆ«, dat behoort tot de ‘andere 27%’ van de wereld.

(orig fig)

Plezante Post

Dankzij de fantastische blog van lie kwam ik terecht op postcrossing. Een site om naar wildvreemden in de wereld een kaartje te sturen. Je krijgt natuurlijk ook van wildvreemden een kaartje terug. Het maakt je post zoveel leuker als er plots een fleurig kaartje van Wenen in zit of een vogeltje uit Almere.

Ik ben er nog maar een klein maandje mee bezig en ik vind het zeer amusant. Ik kreeg al kaartjes uit Oostenrijk, Polen, Nederland, Duitsland en Rusland. Zelf zond ik al kaartjes naar Duitsland, Nederland, Amerika, Finland, Rusland, Wit-Rusland en China. Een aantal kaartjes zijn nog onderweg. Op de site kan je alles leuk in het oog houden. Ik hou ook mijn brievenbus meer in het oog.

… Op voorhand bedacht en geschreven.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake