Een update na weer een mini vakantietje

Er gebeurt enorm veel. Er is zelfs al wat vooruitgang in het bewerken van foto’s van Nigeria. Het zijn er énorm veel. Ik denk dat ik in totaal rond de 1400 foto’s heb. Persoonlijke foto’s krijgt u hier op deze blog niet te zien, maar hopelijk wel enkele algemene foto’s met persoonlijke verhalen of vragen. Dat is mijn plan toch.

Thuis staat er nog altijd één kastje van Ikea klaar, maar daar moet ik de schabben nog steeds insteken en het ander kastje is zelfs nog niet uit de doos gehaald. 

Met de was is het weer even erg gesteld als toen met mijn vorige post. We zijn namelijk het voorbije weekend met de familie naar een Landal park geweest aan zee. Het was zalig. Het was zonnig. We hebben goed gelachen, gespeeld, gewandeld, op café gezeten, in de speeltuin en in het zand op het strand gespeeld, een zandberg gemaakt, in het huisje veel rummikub gespeeld en wat scrabble, …  Er werd ook gitaar gespeeld, in de sauna gegaan, genoten in het zonnetje, gefietst, gekookt, met de lego gespeeld, torentjes gebouwd, … 

Het zoontje vind ik trouwens geweldig. Hij durft toch al enkele stapjes alleen te nemen en hij stapt enorm graag met één of twee handjes van iemand anders vast te houden. Hij wil altijd zo snel zijn dat hij bijna omvalt. Hij wordt zo gelukkig van dat rondlopen. Ook in dat weekendhuisje zocht hij telkens een handje van iemand om mee te kunnen rondwandelen. Ook de handjes van de nichtjes waren ok. Thuis – en op het voorbije weekend – slaapt hij wel terug mooi in zijn eigen bedje en de meeste nachten slaapt hij zelfs lekker door. Deze morgen was hij zelfs nog niet wakker toen ik naar mijn werk vertrok. 

Drukte na Nigeria

Na de vakantie komt het leven weer op gang. Zo is er de full-time job en de avond-activiteiten in de week. Er staat nog steeds veel was van na het verlof, want in Nigeria was het zomer, dus was alles daar zéér droog en zijn de kleren – vooral van het zoontje – enorm zanderig en vuil en die kunnen dus dikwijls wel meerdere wasbeurten gebruiken. 
Ook zijn we vorige zaterdag nog naar Ikea geweest omdat we nog een bon hadden van onze kerstboom en die moesten we dus in februari nog opgebruiken. We kochten daarmee twee kastjes die ik ook na mijn werk-uren nog probeer in elkaar te zetten. 
Het zoontje heeft natuurlijk ook de nodige aandacht nodig, want in Nigeria sliep hij tussen ons in omdat dat in Nigeria de gewoonte is. Kinderbedjes zijn daar nog niet echt voorhanden of gebruikelijk.
Zo komt het dat er spijtig genoeg nog zaken zijn waar ik momenteel nog geen tijd voor heb kunnen maken, zoals hier verhalen vertellen of mijn foto’s zelf eens bekijken en bewerken.

Home sweet home

En we zijn weer terug. En dat is de enige reden dat ik dit eventjes schrijf. Ik wou in Nigeria wel wat bloggen, maar de tools en het beperkte internet daar werkten niet echt mee. We zijn via de telefoon wel eens online geraakt, maar dan konden we enkel de facebook app laden. De gmail app deed het bijvoorbeeld niet.

In ieder geval : het was een fijne reis en je leest er hier binnenkort meer over.

English part : We are back home, which is the only reason I am quickly writing here. I wanted to keep you posted from Nigeria, but the limited internet and the tools didn’t really work with us. When we did get online on the phone, not all applications would load : facebook loaded, but gmail for example did not.

In any case : it was a nice journey again and you will soon read more about it here.

Laatste avondje

Dat had hier toch nog wat werk nodig… dat inpakken. Maar het is gelukt. Niet alles dat we wilden meenemen naar Nigeria past in onze valiezen, dus een deel zal later verstuurd worden. Toch zijn we behoorlijk gepakt en gezakt. Het komt allemaal goed. Morgevroeg – heel vroeg – vertrekken we. Tegen de avond zouden we in Nigeria moeten zijn…

There was still a bit of packing work on this last evening. Tomorrow morning we leave very early. By the evening time we should arrive in Nigeria. I’m curious. A flight with a baby…

Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Holiday

English at the bottom…
Na een 5-tal jaar, gaan we weer naar Nigeria. Het werd tijd. Vooral voor Ifemi die stiekem toch wel zijn familie mist. Mijn internationaal paspoort is al in orde, ons internationaal rijbewijs ook. De zoon willen we de dubbele nationaliteit geven en dus moet er wat geregeld worden in de Nigeriaanse ambassade in Brussel. Dat is nog niet in orde. Voor Ifemi zelf is er ook nog iets niet in orde dat in de ambassade geregeld moet worden, maar daar wordt aan gewerkt. Net als aan mijn Visum voor Nigeria.
Ik wil hier op mijn blogje een overzicht bijhouden voor ons vertrek én ook voor als we daar zijn. Zo kan iedereen onze vakantie volgen.
Omdat ik ook wil dat Ifemi zijn familie wat kan volgen, ga ik proberen ook wat gerelateerde informatie in het Engels te schrijven ook. Verwacht echter geen directe vertaling, want dat zal het niet zijn. Als je Engels kent, zal je dus af en toe extra informatie krijgen…
English part:
We live in Belgium and we will soon go for a trip to Nigeria again to visit Ifemi’s family for our holiday. Ifemi is my partner and the father of our son. The reason I am now writing English on this Dutch blog is that I want his family to be able to follow here. I will not exactly write in English what I wrote in Dutch above, but the topics will be related. In short, the Dutch part will serve mostly as information for my family and this English part is mostly for his family.
It has been five years that Ifemi saw his family. It will be nice to see all of them again. We both already have our International driving license and I have my international passport. I still need a visa for Nigeria though. Since we want to give our son the double nationality, we still have some work to do at the Nigerian embassy in Brussels.

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Zalige Zomer ?

Het is warm. Extreem warm. Ik klaag niet graag over het weer. We nemen het zoals het komt, maar dit warme weer gaat er toch een klein beetje over.

Ik wil eigenlijk allemaal korte stukjes informatie lekken en ik ga dat dus ook gewoon doen zoals ik er nu zin in heb.

Mijn verkoudheid die eergisteren serieus opspeelde en mij met een geïrriteerde keel achterliet, is nu bijna helemaal weg. Toch heb ik de ziektedagen die de dokter heeft voorgeschreven gehouden omdat ik het gevoel heb dat mijn fysieke uitputting en verkoudheid een uiting zijn van mijn innerlijke onrust. Ik kan bijna niet wachten tot Ifemi en ik aan onze grote vakantie kunnen beginnen. Het is ondertussen weer enkele jaren geleden dat ik er met de tent tussenuit trok voor een aantal weken. De voorbije zomers bestonden meer uit verre reizen (Canada, Nigeria) of een operatie. Voor Ifemi zal het de eerste lange reis zijn met de tent! Ik hoop dat hij er even veel zal van genieten dan ik. Ik heb er nood aan.

Vanaf dat ik nog maar een beetje moe ben, merk ik zelfs van mezelf dat ik vrij lastig wordt. Ik heb dan ook het gevoel dat niemand begrijpt wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Ik reageer verkeerd op anderen en merk dat pas wanneer ik wat uitgerust ben. Ik verwacht dat anderen weten hoe het met mij gaat zonder dat ik het ze vertel. Ik lach en antwoord meestal positief als mensen vragen hoe het met me gaat.

Mijn Spirituele Stukjes worden op zomerpauze gezet. Het wordt een taak die ik niet meer met plezier uitvoer. Ook het versturen van kaartjes via postcrossing is op een laag pitje gezet. Er zijn andere dringendere of leukere zaken om te doen.

Ik hoop me vanavond goed te kunnen afleiden op Linkerwoofer en ik heb vernomen dat het dit jaar de laatste editie is, wat wel spijtig is. Morgenavond zal ik afgeleid worden op een trouwfeest van vrienden om dan op zondagavond te genieten van een bbq in de tuin van weer andere vrienden. Zo’n leuke activiteiten alleen al zouden me op dit moment blij moeten maken…

Toet Toet Toet

Tijdens mijn vakantie in Nigeria vorig jaar was ik enorm verbaasd over het gedrag op de baan. Ik vond het stukken erger dan bij de Italianen. Aan een rond punt verleend er niemand iemand anders voorrang. Iedereen duwt maar waar er plaats is. Als er op de autostrade normaal twee auto’s naast elkaar rijden, kunnen er in een file gerust vier naast elkaar. Als er maar plaats is. Geduld kennen de Nigeriaanse chauffeurs niet. Let op de autostrades trouwens wel op voor overstekende mensen, versleten stilstaande auto’s, verkopers (te voet), brommers, moto’s, fietsers (deze laatste drie in beide richtingen), … Ik was geschokt bij elke rit in Nigeria en ik was eigenlijk enorm verbaasd dat ik er niet meer auto-accidenten heb gezien.

En blijkbaar ben ik niet alleen. Bij Jide Salu’s Diary las ik hetvolgende: “So when next you are in Lagos, the guy on the street does not necessary have to be naked to be considered loppy. You have to look at the majority of drivers on Lagos roads that do not need to be certified mad, but we all know are. What about those guys that constantly hoot the car horn without any reasons? How about the brain-dead Okada riders (commercial motorcyclists)? These guys, I can confidently say are mad. They just are.

Een okada is trouwens iets tussen een brommer en een moto dat dient als taxi. Je hebt de chauffeur en dan ga je gewoon achterop zitten. Ifemi en ik hebben dat ook één keer gedaan (zie Okada Girl). Met drie op zo’n okada is daar de normaalste zaak van de wereld. Slalommen tussen de auto’s en de voetgangers op zandwegen met putten ook.

Maar, zoals ik eerder al zei, ik was verbaasd over het minimale aantal auto-accidenten als je het vergelijkt met het rijgedrag in het algemeen. Hier heb je in het algemeen rustigere chauffeurs, maar toch slagen we er in om tijdens elke spits enkele auto-ongelukken te veroorzaken. Wat is dan het beste? Al het gecontroleerde wegenverkeer of gewoon zomaar rijden waar je wil zoals in Nigeria? Heb ik trouwens al vermeld dat ik er vrij zeker van ben dat je in Nigeria beter af bent met een auto zonder remmen dan met een auto zonder toeter? Als je daar toetert, dan weet de rest dat je je voorrang neemt. Hoe luider en hoe langer je toetert, hoe meer voorrang je verdient. Een stille drukke straat bestaat daar dus niet.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake