Almost ready

Nederlands onderaan.

This time I will start writing in English, because my mindset is already in English. There is much to talk and much to arrange between Ifemi and I. We are almost completely packed. We have four big luggages standing in our living room. We still have to pack our hand luggage. Every time I call Lufthansa, I get different responses, so I hope that now we are safe with our four suitcases, three handluggages, my purce, a maxi cosi (counting as car-seat) and a buggy. This last one we still retrieved today, because today Lufthansa said our buggy had to be flat foldable. The previous person I spoke to about a month ago, said that any kind of buggy would go. So, since our home buggy is a big one, we bought a smaller one second-hand today. Long live websites like 2dehands.be.

What I still need to do tomorrow is:

  • making my camera ready
  • charging phone and upload pictures and texts to my pc
  • watering plants
  • packing handluggages
  • printing ticket
  • get money

And tonight, I just have to hang the latest laundry…

And now the Dutch part:

Omdat er veel te bespreken en te regelen valt, spreken Ifemi en ik eigenlijk al meer Engels dan Nederlands. Dat is gewoon eenvoudiger op dagen zoals dit. We zijn bijna klaar om te vertrekken. Er staan vier grote koffers klaar in onze living. De handbagage moet nog ingeladen worden. Ik hoop dat ik momenteel alles goed begrepeen heb van Lufthansa, want elke keer ik naar hen bel voor inlichtingen, krijg ik toch iets andere antwoorden. Wat we nu plannen om mee te nemen zijn die vier grote koffers, drie handbagages, een maxi-cosi als auto-stoel en een buggy die kan plat gevouwen worden. Deze kochten we vandaag nog aan via 2dehands.be omdat onze buggy niet zo klein opvouwt.

Wat ik morgen nog moet doen:

  • camera klaarmaken (foto’s afhalen, opladen, backup foto’s maken, …)
  • gsm opladen (en dingen naar de pc uploaden)
  • plantjes water geven
  • handbagage inpakken
  • ticket printen
  • geld afhalen

En zometeen hang ik nog even de was op die nu in de machine zit.

Te laat

Gisteren was het dus niet beter hier. Ik dacht van ‘s avonds nog eens naar m’n blogje zelf te zien en dan iets te posten. Ook wou ik me voorbereiden op m’n Nederlandse les die ik terug ben beginnen geven aan een vrouw die te weinig Nederlandstalige vrienden heeft om de taal goed onder de knie te krijgen.
Ik heb blijkbaar nog moeite met een volle werkweek. Ook al is ze na vandaag alweer gedaan. De vermoeidheid speelt me parten. De migraine blijft er maar tussenkomen. Gelukkig doen de pilletjes hun werk en kom ik wel de dag door. Alleen moet ik hier dus ‘s avonds soms kiezen voor slaap ipv voor dingen die ik zou willen of moeten doen. We waren vanmorgen al blij dat het zoontje eens besloten heeft om te slapen van 22u tot 6u30. Meestal gaat hij om 20u naar bed en is hij midden in de nacht nog even wakker omdat hij zich gewoon wakker hoest.
Ik hoop dat hij nog enkele nachten zoals dit doet. Dat helpt voor mijn vermoeidheid ook.
En aangezien dit de post was voor gisteren, hoop ik straks nog een leuker en positiever tekstje hier te kunnen plaatsen.

Onze week met drie

Acht maanden. Zolang is het ondertussen dat wij – Ifemi en ik – niet gewoon een koppel zijn, maar samen met ons zoontje een gezin vormen. Een klein gezinnetje, dat wel, maar toch: een gezin.
De zoektocht naar een creche was niet zo simpel zoals ik al eens aanhaalde (volgende keer eens leren/testen hoe ik hier via mail een deftige link naar een andere post kan zetten). Zoals daar vermeld hadden we een aanvraag gedaan via de stad Antwerpen. En we kregen dus tijdig een plek toegekend. Door onze blijkbaar “vreemde” omstandigheden , was het moeilijk om alles geregeld te krijgen toen.
Ik had er best wat stress door. Mijn eerste twee werkweekjes (van 3 werkdagen) waren daardoor enorm zwaar voor mij.
Nu gaat het echter goed. De zoon lijkt best tevreden op de creche, en wij zijn er ook wel tevreden van.
We hebben een systeem waarbij we ‘standaard’ de zoon vier halve dagen (de voormiddag) naar de creche brengen. Eén dag in de week verblijft hij bij mijn ouders, zijn grootouders. 
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s morgens te werken (dat is van 6u tot 14u), dan brengen we op die moment de creche op de hoogte. En die dag breng ik dan voor mijn werk het zoontje naar de creche en mag hij daar blijven tot Ifemi hem oppikt na zijn werk.
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s namiddags te werken (dat is van 14u tot 22u), dan brengen we ook op die moment de creche ervan op de hoogte. Die dag ga ik dan op tijd werken en blijft het zoontje met zijn papa nog lekker lui in bed liggen. Ze genieten dan van een voormiddag samen. Voor zijn werk brengt Ifemi het zoontje dan naar de creche en ik pik hem dan weer op na mijn werk. 
Als Ifemi niet moet werken, vliegt het zoontje toch voor een drie-tal uurtjes naar de creche. Anders zijn we onze respijt-dagen kwijt.
We betalen meestal dus halve dagen, behalve voor die dagen dat Ifemi in de voormiddag werkt. Dat is een voltijdse dag (administratief gezien is een voltijdse dag vanaf dat de zoon langer dan 5u in de creche aanwezig is).
Afin, we zijn dus best tevreden met de huidige regeling. We kunnen zelfs regelen dat Ifemi twee avonden in de week naar zijn Nederlandse les kan en ik ook een van die avonden naar mijn yoga. Voor deze avond springen de grootouders extra in. Ook gaan we dan nog één keer in de week samen naar een salsales, waarbij de nonkel en tante inspringen voor opvang dit semester. 
Het leven is veranderd. Het leven is aangenaam. Ik zie mijn twee ventjes graag.

Lange Lijstjes

Om zijn Nederlands te verbeteren kijkt Ifemi regelmatig naar Nederlandstalige series. Dit kunnen Vlaamse of Nederlandse series zijn. Het hangt af van de programmatie van tv-zenders. Momenteel volgt hij Dokter Deen. En … af en toe kan ik het niet laten om eens mee te kijken. Net zoals deze avond. Het is een ontspannend dramaserietje. En deze avond ging het op een bepaald moment over een bucket list. En ik vertelde Ifemi waarom ik er geen had want er zou te veel opstaan zoals … en toen begon het. Elke twee seconden bedacht ik weer een ander ding, en weer een ander, en nog een ander, … en bij velen komt het erop neer om er gewoon voldoende geld voor te hebben.

dokter-deen

En toen dacht ik aan dit blogje… had ik al niet ooit een bucket-list-achtig-iets geschreven? Ik zoek. En ja hoor. Mijn Duizendste Post. Ik schreef toen dat het mijn inspiratie zou zijn voor de volgende duizend posts. Wel, nu het terug fris in mijn geheugen zit is dat misschien wel waar. Anderzijds… ben ik toch eigenlijk vrij tevreden met het leven dat ik heb en zijn die 280 dingen die ik daar heb opgesomd zelfs niet noodzakelijk.

Ifemi en ik hebben tot hiertoe al een leuk leventje samen opgebouwd en dat kan enkel nog verbeteren in mijn ogen. Met of zonder bucket-list-items. Ik kijk er al naar uit.

(orig fig + leuke recensie over Dokter Deen)

Kinderen & Kaartjes

Het is een rustig weekendje. Na een volle drukke week mag dat weer wel. Tijdens de voorbije week van de mobiliteit had ik het genoegen om drie keer in een station te moeten wachten omdat er treinen afgeschaft werden en heb ik toch zéker twee uur langer in de treinen gezeten door vertragingen. Verder weigerde mijn fiets dan ook nog een keer dienst te doen. En toch had ik een fijne werkweek. Leuk, maar vermoeiend.

Ik wil jullie bij deze weer gewoon wat weetjes vertellen:

Ik stuur nog altijd regelmatig een kaartje naar Awa, mijn Plan-kind. Verder steun ik Plan voor zover ik dat kan. Zowel met Plan-ouder te zijn, vertalingen te doen en af en toe online wat informatie te delen met jullie. En omdat ik de werking van Plan België zo belangrijk vindt, doe ik dat allemaal met plezier. Wil uzelf ook iets doen? Ga dan zeker en vast eens kijken hoe u Plan België kan steunen.

1350053363-illustratie-meisje-9-jaar-onderwijs---hello-mei-2012---web

Verder hou ik me toch ook nog bezig met Postcrossing. Kaartjes krijgen over de hele wereld is leuk. Kaartjes krijgen van vrienden op vakantie zou nog veel leuker zijn, maar spijtig genoeg kan je je vrienden daar niet toe verplichten. Vandaar: postcrossing. Eigenlijk heb ik de laatste maanden weinig kaartjes verstuurd/ontvangen, maar ik ben weer in actie geschoten. Ik heb me zelfs voorgenomen om er telkens een dagelijks persoonlijk weetje op te schrijven. Dit idee kwam tot bij mij door PostSecret, alhoewel ik zo’n geheimen eigenlijk niet heb. En moest ik ze hebben zou ik ze ook niet delen. Ik vind dat de mensen met zo’n geheimen beter hun leven zouden aanpassen in de plaats van een kaartje met hun geheim te versturen.

Het lesgeven voor Auxilia was tijdens de zomer even gestopt, maar start binnenkort misschien opnieuw. Ik weet alleen nog niet zeker of ik er wel weer klaar voor ben.

Welke Woorden?

Woorden zijn belangrijk. Met woorden proberen we uit te drukken wat we willen zeggen.

En om die reden alleen al, help ik met véél plezier de Gentse Universiteit met hun woordentest. De bedoeling is om een beeld te vormen van de Nederlandse gebruikte woordenschat in 2013. Wat moet u doen? Gewoon aanduiden of u een woord kent of niet. Achteraf krijgt u dan ook nog een leuke weergave van uw gedane test.

GentseTest

Ik heb hem nu drie keer achter elkaar gedaan en kende achtereenvolgens 72%, 68%, 75% van de Nederlandse woorden. Bij de laatste test ben ik eveneens gaan kijken naar welke woorden ik fout had. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat “without” een Nederlands woord was. Ik zou denken dat het echt een Engels woord is. Blijkbaar is er al meer vernederlandst uit het Engels dan ik had verwacht.

Help ook en vind hier de rechtstreekse link naar de test van de Gentse Universiteit. En? Hoe scoren jullie?

Samen Sterk

Na ons eerste weekje werken, zijn we vandaag toch samen thuis. We dachten eerst dat Ifemi vandaag ook moest werken, maar dat bleek niet waar te zijn. Een gezellig weekendje dus voor allerlei praktische zaken. Zo hebben we net samen besproken hoe onze dagindeling zal zijn. We trekken allebei apart naar buiten voor wat gewinkel, vervolgens zorgen we er samen voor dat onze was gesorteerd, gedaan en opgehangen wordt. We plannen om de slaapkamer een grondige beurt te geven zodat mijn piano weer vrijkomt om op te spelen. Ook wil ik een aantal dingen weg van de verwarming zodat onze living beter kan opwarmen. Ifemi kan zich dan tussendoor ook nog concentreren op zijn Nederlands en zijn interview voor de komende week. Zelf wil ik lezen in mijn geleend Scrum boekje. En als het tijd is voor het avondeten zorgen we ook daar weer samen voor. Een volle planning om zo laat aan de dag te beginnen, maar we zijn al blij dat we nog eens een dagje samen zijn. Ik ben benieuwd of alles volgens plan gaat lopen. Als dat zo is, kom ik vanavond hier terug om nog wat te schrijven aan mijn Top Twintig.

Situatie Schets

Ondertussen zijn er ongeveer drie maanden gepasseerd sinds mijn operatie. In het algemeen herstel ik wel goed. Er zijn natuurlijk nog een aantal dingen die nóg beter of nóg normaler kunnen, maar dat komt nog wel. Alles op zijn tijd.

Sinds ongeveer een week geleden neem ik bloeddrukverlagers omdat mijn bloeddruk toch te hoog bleef. Met een half pilletje per dag gaat het blijkbaar toch al beter. Ik sport drie keer per week in de training van het UZA. Het bevalt me wel, ook al ben ik daarna toch even op. Ik fiets, ik wandel, ik roei en ik step. Vijf toestellen voor 8 minuten met een hartslag rond de 141. Ik heb nog steeds te weinig energie naar mijn goesting, maar toch al wel genoeg om te willen werken. Ik heb dan ook aangevraagd om halftijds terug te gaan werken voorlopig, maar er komt niet veel schot in de zaak. Het bedrijf dat me betaalt moet namelijk contact opnemen met het bedrijf waar ik effectief werk en dan moeten er papieren ingevuld en ondertekend worden. Die papieren moeten dan weer naar de ziekenkas, waar de adviserend geneesheer vervolgens contact met mij kan opnemen om mijn aanvraag goed of af te keuren… We wachten dus vol ongeduld.

Ondertussen ben ik ook bij een diëtiste geweest en ben ik dankzij haar tips vorige week zo ineens 2,5 kilo kwijt gespeeld. Ik heb niet het gevoel dat ik er veel voor doe of veel voor moet laten, dus dat vind ik wel super. Hopelijk gaat het zo verder, maar mooie liedjes duren gewoonlijk niet lang. We zien wel wat het geeft. Ook ga ik regelmatig langs bij de psychologe die mijn hoofd op orde probeert te krijgen. Niet alles gaat namelijk even vlot. Soms bereik ik ook mijn dieptepunt. Verder ga ik nog wekelijks naar een kinesist voor mijn nek en schouders en af en toe voor mijn onderrug. Zo word ik terug soepel. Regelmatig heb ik er dan nog eens een twee-daagse verkoudheid bij, die meestal even snel verdwijnt dan dat ze op komt. Denk maar niet dat ziekteverlof even rustgevend is als een echte vakantie. Ik zit hier niet stil.

Ik hou me misschien wel veel bezig met fb spelletjes, maar ik doe ondertussen ook (semi-) nuttige dingen: Vertalingen voor vrienden, Ifemi helpen met zijn Nederlands, meer en meer in het huishouden doen, nieuwe gerechtjes uitproberen, bezoekjes, Spaans en Yoruba leren, chatten met iedereen die beschikbaar is, hier wat neerschrijven, tv kijken, fietsen, wandelen, kaartjes sturen en ontvangen, slapen, lezen, …

Volledige herstelling is langzaam maar zeker toch in zicht. Ik hoop echt dat ik achteraf meer energie heb dan voor de operatie.

Tijdelijke Tussenstop

Ik werk vrijwillig voor Auxilia, een organisatie die ervoor zorgt dat er toch les wordt gegeven aan mensen die (voorlopig) nergens anders terecht kunnen. Ik doe dat met plezier. Tot een tijdje geleden…

Ik hielp een Pakistaanse vrouw met haar Nederlands. Zij kon het nog helemaal niet. Wij hadden geen gemeenschappelijke taal. Een begin maken met een taal is moeilijk. Je begint met simpele woorden. Prentjes. Letters. Uiteindelijk had ik door dat ze ons alfabet gewoon niet kent. Ze liet in de week haar zoon of man de tekst voorlezen en leerde die dan uit haar hoofd.

Ik paste mijn werkwijze aan. Ik zocht nieuwe manieren. Ook voor mij was het een uitdaging. Het ging beter. Ze leerde bij. Zowel qua letters als qua woorden. Ik spoorde haar ook aan om een test te doen bij het Huis van het Nederlands die zouden langskomen in haar gebouw. Handig. Dit heeft ze gedaan. Wanneer haar jongste zoon naar school gaat, gaat ook zij naar school beginnen gaan. Dat was geweldig nieuws, omdat ik volgens mij niet de geschikte persoon ben om iemand te leren lezen.

Voor de zomer vroegen ze me echter of ik de oudste zoon wou helpen met Nederlands. Zijn uitspraak was niet goed. Ik probeerde. Elke week was er echter moeite en geklaag. De zoon had er geen zin in. De zoon bleek uiteindelijk een betere juf te hebben die dagelijks langskwam. Ik stopte ermee. Ik had/heb geen geduld voor die zoon. Té vermoeiend.

Zo weet ik weer waarom ik liever aan volwassenen les geef. De volwassenen willen leren. Zij willen zich kunnen uitdrukken in onze maatschappij. Zij doen hun best daarvoor. Het is dan ook zeer aangrijpend wanneer je merkt dat ze effectief verder staan met hun Nederlands door wat jij elke week komt vertellen.

Ik stopte dus met lesgeven voor de zoon. Voor de vrouw moet ik ook niet meer terugkomen, want zij begint haar lessen binnenkort. Ik neem een pauze tot ik nieuw werk heb gevonden. Dan mogen ze mij met plezier terug verwachten bij Auxilia.

Eating Habit Challenge : Dag 3

Het ging beter vandaag. Alleszins dat dacht ik toch.

Ik was minder moe en minder vermoeid dan gisteren. Ik at tussendoor yoghurtjes, een banaan, druiven en rode besjes.

Maar… daar waar ik ga lesgeven krijg ik automatisch een glas cola, waar ik dan een half glaasje van heb opgedronken. Volgende week zou ik toch eens moeten proberen water te vragen, voordat ze me iets inschenkt. Dan ging ik op bezoek bij een gegroeide, maar nog steeds schattige baby, waar ik een glas fruitsap dronk. Toen ik daarvan thuiskwam, had ik honger. Ik vond in de kast nog een open pakje met een beetje grills die eraan gingen. Ik at de druiven volledig op. Dan heb ik me maar twee boterhammetjes met kaas toegeëigend. En nog steeds heb ik het gevoel van te willen eten.

Ik stop ermee. Ik nam mijn pilletje al en zo meteen kan ik in mijn bed.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake