Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Een update na weer een mini vakantietje

Er gebeurt enorm veel. Er is zelfs al wat vooruitgang in het bewerken van foto’s van Nigeria. Het zijn er énorm veel. Ik denk dat ik in totaal rond de 1400 foto’s heb. Persoonlijke foto’s krijgt u hier op deze blog niet te zien, maar hopelijk wel enkele algemene foto’s met persoonlijke verhalen of vragen. Dat is mijn plan toch.

Thuis staat er nog altijd één kastje van Ikea klaar, maar daar moet ik de schabben nog steeds insteken en het ander kastje is zelfs nog niet uit de doos gehaald. 

Met de was is het weer even erg gesteld als toen met mijn vorige post. We zijn namelijk het voorbije weekend met de familie naar een Landal park geweest aan zee. Het was zalig. Het was zonnig. We hebben goed gelachen, gespeeld, gewandeld, op café gezeten, in de speeltuin en in het zand op het strand gespeeld, een zandberg gemaakt, in het huisje veel rummikub gespeeld en wat scrabble, …  Er werd ook gitaar gespeeld, in de sauna gegaan, genoten in het zonnetje, gefietst, gekookt, met de lego gespeeld, torentjes gebouwd, … 

Het zoontje vind ik trouwens geweldig. Hij durft toch al enkele stapjes alleen te nemen en hij stapt enorm graag met één of twee handjes van iemand anders vast te houden. Hij wil altijd zo snel zijn dat hij bijna omvalt. Hij wordt zo gelukkig van dat rondlopen. Ook in dat weekendhuisje zocht hij telkens een handje van iemand om mee te kunnen rondwandelen. Ook de handjes van de nichtjes waren ok. Thuis – en op het voorbije weekend – slaapt hij wel terug mooi in zijn eigen bedje en de meeste nachten slaapt hij zelfs lekker door. Deze morgen was hij zelfs nog niet wakker toen ik naar mijn werk vertrok. 

Moedwillige Mist (of Mens?)

Waarom is de mens zo hardleers? Is het dan écht zo moeilijk om afstand te houden? Zijn al die accidenten geen reden genoeg om afstand van elkaar te houden?

In de artikels deze week stond dat er 150 auto’s op elkaar gebotst zijn door de dichte mist. Dat kan er bij mij niet in. Niet de mist is de schuldige. Het zijn de chauffeurs die op elkaar rijden! Bij mistig weer worden wij verondersteld slim genoeg te zijn en dus ook onze snelheid aan te passen. Je moet altijd kunnen stoppen. Zie je niet genoeg? Rij dan trager. Simpel toch? Ok, het kan al eens gebeuren in zo’n omstandigheden dat je botst… Niemand is perfect. Maar 150 wagens???

Alhoewel het niet te vergelijken is met dat gigantische accident, was het vandaag op de Vlaamse wegen ook weer koekenbak. Om van Brussel naar Antwerpen te raken tijdens de avondspits was niet vanzelfsprekend. Gelukkig was ik nog redelijk vroeg vertrokken. Toen ik hoorde dat er een ongeval was in Rumst op de E19, besloot ik de raadgeving te volgen en de A12 te nemen naar Antwerpen… om daar dan vervolgens in een file te staan door een ongeval in de Rupeltunnel waarbij twee rijstroken waren afgezet. Voor een ongeval tussen een auto en een moto. Twee mensen. Een aantal mensen die verkeerd reageren en alles staat vast. Zou afstand houden dit ongeval hebben kunnen vermijden? Geen idee. Wel ben ik ervan overtuigd dat afstand houden véél ongevallen zou kunnen vermijden. Op de radio hoorde ik dat er ondertussen ook nog een ander ongeval was gebeurd op de E19 in Mechelen… een file ongeval? Ik weet het niet.

Ik spendeerde weer twee uur in mijn auto en het was me te veel.

Zon aan Zee

Ik wil jullie gewoon even laten weten dat wij een heeeeeeeerlijk zonnig weekendje aan zee achter de rug hebben. Het was zalig. Het was leuk, grappig, prettig, rustgevend, … Meer moest dat niet zijn.

Prioriteiten Planning Proces

Er is weer eens een maand voorbij gevlogen. Er heerst een hittegolf. Deze ochtend reed ik door verschillende weertypes naar mijn werk. Zéér warm, zonnig. Iets minder warm, regen. Warm, donder. Warmer, zonnig. Donker, stortbui. En ik zat toch maar een uurtje in de auto. De weken gaan voorbij. Zelfs mijn spiritueel stukje is erover geschoten. Ik vrees dat ik zelfs nog geen blik in mijn agenda geworpen heb deze week en dat ik mijn volledige planning uit het hoofd doe. Geen wonder dat ik mij de laatste dagen weer wat oververhit voelde.

Door alle hitte heeft het ook geen zin om hier een nieuwe prioriteiten planning te posten, vermits er eigenlijk niets aan de lijst veranderd is. Ik moedig jullie dus allemaal aan om op mijn vorige priorteiten planning je voorkeuren voor deze zomer te laten weten. Ook in augustus zal er namelijk geen prioriteiten planning lijstje gepost worden. Het warme weer vermindert logischerwijs de computertijd. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn lezers denk ik zo. Anders zouden er toch meer dan drie personen de laatste 30 dagen gereageerd hebben. Het is nu, de komende week, dus wel dé moment om uzelf in de top 3 van bezige bezoekers in juli te plaatsen.

En dan nu even kort wat ik zo allemaal heb uitgestoken in deze periode: een toffe trouw van toffe vrienden, een festival in Schoten waar ik normaal wel eens over schrijf, maar ook hier weer niet de tijd voor heb genomen, het tripje naar Duitsland daarvoor dat héél héél tof was,  eindelijk eens gaan zwemmen in de badboot, wat zeker voor herhaling vatbaar is, een tablet aangeschaft voor Ifemi, een sollicitatie gedaan voor mijn werk zonder van plan te zijn daar te gaan werken (in het Frans heet dit blijkbaar réferencement), naar tandartsen en endontoloog geweest, genoten van de tijd met Ifemi, naar Den Haag gereden voor een verjaardagsfeestje, …

Wat komt er nog aangevlogen: Sfinks, solden, een lange vakantie in Frankrijk en Spanje, een trouw van vrienden, een Cluedo avondje hier thuis, hopelijk nog vele terrasjes, vele leuke momenten en veel vrienden en familie daarbij.

sfinks

(orig fig)

Verschillende Verhalen

De voorbije week was eens anders dan die daarvoor. Na een eerste interview, waar nadien van bleek dat ik de job niet kreeg omdat er geschiktere kandidaten waren, zeiden ze me dat het voornamelijk aan mij lag dat ik die job niet had binnengehaald. Ik voelde me dus onzeker, maar maakte me toch weer klaar voor de volgende interviews. Dankzij de nodige stress en de peptalk die ik kreeg van Ifemi, was ik er toch helemaal klaar voor. Op donderdag doorkruiste ik het land en legde zo ongeveer een kleine 200 km af. Het was een super interessante dag. Leerrijk, productief, vermoeiend. Zo mogen er meer dagen zijn. Ik kreeg verschillende opportuniteiten voor mezelf en wist zelfs te zorgen dat er misschien een opportuniteit voor Ifemi bijkomt. Natuurlijk moeten we dit allemaal nog afwachten. Ik ben écht benieuwd waar ik terecht ga komen.

Vrijdag hield ik thuis een lekker lui dagje. Even zalig niets doen. Tv kijken wanneer je daar zin in hebt. Spelletjes spelen. Volledige rust. Even met de fiets een paar winkeltjes doen in de Statiestraat en wat bezoek ontvangen. Een zeer gezellige dag die afgesloten werd met een drukke avond. De schoonbroer van mijn broer trouwde namelijk vrijdag en ik ging zowel de kinderen van mijn broer als die van zijn schoonbroer opvangen. Vier lieve jonge kindjes die natuurlijk liever bij de mama en de papa bleven. Ik ging hen halen aan de trouwzaal. Met veel geschreeuw vertrokken we richting het huis van mijn broer. Het wenen ging al snel over en ik kreeg kinderverhaaltjes over de trouwdag. En over de wensen van de meisjes. Zo zat ik daar met een toekomstig zangeresje en twee toekomstige ballerinatjes. Thuisgekomen werd er nog even goed geschreeuwd, maar uiteindelijk kreeg ik de vier schattige kindjes in hun pyama en in bed. Ik las nog twee elfenverhaaltjes voor en ze vielen nadien als een blok in slaap.

Gisteren trokken Ifemi en ik dan maar even naar Etten-Leur voor een ruil van een bongo-bon. Een verwachte wijnproeverij werd een bezoek aan een wijngaard en aan aspergevelden. En de wijproeverij werd vervangen door een likeurproeverij. Ook al hadden we daarvoor een lekker droog glaasje witte wijn op. We proefden van verschillende soorten likeur: framboos, bessen, braambes, aardbei, asperge, walnoten, … Santspuy is zéker aan te raden, maar misschien is het toch wel beter wanneer het warmer weer is. Het was in ieder geval zeker en vast een interessante middag. Daarna trokken we nog even naar het centrum van Etten-Leur waar we beiden in het leuke winkelcentrum toch wat kleren op de kop konden tikken. Een geslaagde dag weeral.

En zo komt het dat ik zelfs nog niet heb gepost wie het actiefste was in februari, ook al heb ik er al wel een screenshotje van genomen op vrijdag. Het komt er dus nog wel aan… later vandaag… Eerst ga ik nog zorgen dat we inkt kunnen bestellen voor het goede doel, dat mijn betalingen in orde zijn, dat de was klaarstaat, dat ik ga lesgeven, dan de broodjes oppikken en de was doen en daarna is er weer rust gepland. Tot dan.

Java Jungle

In januari van 2012 schreef ik al volgend stukje:

“Ik ben Java Developer. Als vrouw, kom je daarbij terecht in een mannenwereld. Ik vind dat niet erg. Het was tijdens de studies zeker zo en nadien op mijn werk ook. Voorbije zomer zocht ik een nieuwe job en besloot ik om eens consultancy uit te proberen. Ik vond een bedrijf dat heel veel aandacht vestigt op trainingen om zo uw eigen carrière vooruit te helpen en te verbeteren. Uiteindelijk ben ik nu een paar weken bezig op een nieuw project bij een nieuwe klant, waar ik als java developer meedraai. In een team van mannen.

Waarom vertel ik dit nu allemaal aan jullie? Omdat daardoor mijn interesse in allerlei java-gerelateerde zaken weer is gewekt. Momenteel wil ik al een hele hoop zaken opzoeken en zien hoe ik er in kan verbeteren. Zo heb ik nog nooit veel aan web-development gedaan. Ook security-issues wil ik kunnen oplossen, waarvoor ik de verschillende mogelijkheden wil leren kennen. De verschillende platformen om de code bij te houden wil ik ook bekijken. RMI staat ook op het lijstje, net zoals andere mogelijke communicatie middelen. Het komt er op neer dat ik nog veel wil opzoeken en leren. En ik wil dat dan ook hier kunnen delen.

Voor zij die niet echt in de IT-wereld zitten, kan het misschien saai zijn, maar dan skip je die posts maar gewoon. Dat is niet erg. Ik heb gewoon zin om mijn kennis én mijn blog te verruimen.”

dobbele-javaMomenteel werk ik nog bij hetzelfde consulting bedrijf, maar zit ik, zoals jullie al weten, tussen twee missie’s in. Web development leer ik stapsgewijs kennen met JSP en JSF voorlopig. Over security heb ik het voorbije jaar toch wel wat bijgeleerd, alhoewel dat ik denk dat er nog veel meer in te kennen is. Ik schreef het toen met de gedachte van hier regelmatig toch iets meer IT gericht te schrijven, maar zoals u merkt is dat er niet van gekomen. Misschien is dit een nieuwe start.

Ik begin met een leuk weetje: Java kent u misschien als koffie maker en misschien zelfs als programmeertaal, maar… kennen jullie het Java Bier? Ik leerde het twee weekends terug toevallig kennen toen we naast de bakker van het Zeelandse dorp waar we waren, een slijterij zagen met Java glazen. Java glazen zijn zoals bollekes-glazen en hebben een hartje erop met daarover Java geschreven. Het Java bier is een gewoon pintje blijkbaar. En er is ook een Java Triple, maar die had ze niet meer in stock. Ik kocht twee Java glazen en twee Java pintjes. Ze moeten nog getest worden, maar het voorbije weekend is voorbij gevlogen. Misschien doen we dit wel het komende weekend…

(orig fig)

Spiritueel Stukje: Acceptatie

Het is een beetje laat vandaag, maar het blijft de start van een nieuwe week. Ook al ben ik maar deze namiddag terug gekomen van een schitterend weekendje in Zeeland.

Met onze spirituele agenda proberen we nog steeds dicht bij onszelf te blijven. Deze week is het een affirmatie, waarbij ze suggereren dat je ze moet uitspreken voor de spiegel terwijl je glimlacht:

“Ik accepteer mijzelf zoals ik ben.”

Verder geven ze ook hetvolgende mee: “Wees trouw aan jezelf. Dit is het enige waar je invloed op hebt. Sluit vrede met jezelf en geloof in je eigen waarheid die altijd te vinden is in je hart.”

Is dit intuïtie? Ik denk dat ik mezelf wel goed accepteer. Alleen accepteer ik mijn tekortkomingen niet zo goed. Ik ben in het algemeen eigenlijk nogal streng op mezelf qua intelligentie. Toch ben ik tevreden met wie ik ben.

En accepteren jullie jezelf?

Situatie Schetsen

Het wordt, zoals te verwachten, weer moeilijker om hier regelmatig iets te schrijven. Gelukkig zet ik in het weekend meestal mijn post voor maandag klaar, dus daar kan je wel op rekenen elke maandag.

Verder heb ik eigenlijk zoveel te vertellen, zowel hier als aan Ifemi, dat ik voor geen van beiden goed weet waar te beginnen. Ik ga toch een poging doen. Momenteel ben ik al gewoon gelukkig omdat op dit eigenste moment de jaloezieën verandert worden. Het verandert van simpele grijze, naar mooie ikea bruine. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

Op het werk was het in het begin saai. Ik werk als consultant. Dat houdt in dat als een project of missie gedaan is, er vanuit het bedrijf weer een nieuwe gezocht wordt voor jou. Je solliciteert dus in feite opnieuw bij andere bedrijven, terwijl je toch vast werkt bij je consultancy bedrijf. Dat niet in een missie zitten, wordt “op de bench zitten” genoemd. Een jaar en een paar maanden geleden had ik dat ook al. Er is nu echter een hele hoop verandert op de bench op mijn bedrijf. In de positieve zin. Er wordt meer samengewerkt. Je merkt dat ze hun best doen voor jou. Er wordt ook regelmatig hulp gevraagd aan ons, zodat we toch nuttig bezig zijn.

Degene die zorgen voor onze sollicitaties zeiden in het begin van januari dat januari een stille periode is. Het is precies of iedereen moet opnieuw opstarten na kerst en nieuwjaar. De voorbije week kwam daar echter verandering in. Ik heb momenteel kans op twee jobs. Beiden gaan nog eens via een andere consultancy firma, om het eenvoudig te houden. Beide jobs klinken interessant, maar van de ene weet ik nog niet waar of bij welke klant het is en de andere job zou een job zijn in Maastricht. Ik ben benieuwd voor beiden.

Thuis is het leven ook niet zo simpel. Vermits Ifemi shift werk heeft, en hij de voorbije week de late had, hebben wij elkaar zo goed als niet gezien tijdens de week. Eigenlijk enkel in bed. Als hij komt slapen, zat ik al in diepe slaap natuurlijk. En als ik opsta, zit hij in diepe slaap. De weinige zinnetjes die gewisseld worden, bleken niet voldoende te zijn. We hebben elkaar gemist. Wel heeft een vriendin me al gezegd dat dat went. Ik hoop het.

Geslaagde Graduatie

“Zaterdag was eens een speciale dag. Ifemi’s pastoor studeerde af aan het Continental Theological Seminary in Sint-Pieters-Leeuw en nodigde ons uit voor zijn Graduation Ceremony. We pikten hem op en reden met nog een aantal van zijn vrienden vanuit Antwerpen naar Brussel.”

Dat stukje schreef ik al eens in het begin van de zomer. Ik had toen een super leuke dag waar ik zeker meer wou over schrijven, maar hoe meer tijd er passeerde, hoe minder zin ik er blijkbaar in had. Nu, bij het uitwerken van mijn drafts, stond deze klaar en wil ik die zomerse dag toch nog delen met jullie. Al is het om op deze grijze dag een beetje zon binnen te brengen.

Wat herrinner ik me nog? We reden naar Brussel. We kwamen bij de boeren van Brussel. Ik wist niet eens dat we boeren hadden in Brussel. En daar ergens tussen bevond zich de campus, waar de ceremonie zou plaatsvinden. Zoals er mij op voorhand al was verteld, zou de ceremonie voorafgegaan worden door een mis. Het stoorde me niet, ook al ben ik niet gelovig. Er was ook een pastoor uit Amerika, waarvan ik mij herrinner dat die heel goed kon vertellen en die had me enorm geboeid. Tussendoor zorgden de CTS Singers voor de muzikale noot. Ik genoot er wel van. Ik herrinner me ook dat ik genoot van de verbondenheid tussen verschillende rassen. Welke kleur huid je had, maakte daar totaal niet uit. Iedereen werd geaccepteerd. Iedereen hoorde erbij.

Na de mis, kwam de echte ceremonie, waarbij de afgestudeerden één voor één hun diploma kregen en dus het lintje van hun hoedje mochten verleggen. Is het nuweer van links naar rechts of van rechts naar links? Het voelde net als in al die Amerikaanse films. Ik wist niet dat dat ook hier gedaan werd. Achteraf werden er buiten in de zon op die prachtige groene campus ook een hoop foto’s getrokken. Er werd dus eveneens een groepsfoto getrokken van de afstudeerden. En natuurlijk kwam er ook een foto van het moment waarop de afgestudeerden hun hoedjes in de lucht smeten! Ik was echt verbaasd om al dat – voor mij Amerikaans gedoe – hier te zien, maar het was wel eens leuk.

Na al dit had de vrouw en vrienden van de pastoor ook nog eten voorzien voor iedereen, dus we maakten er een gezellige picknick van. Ik genoot. Het was zeer aangenaam om eens een groep vrienden van Ifemi te zien. Super leuke middag.

Omdat het die dag zo’n goed weer was, besloten Ifemi en ik bij terugkomst in Antwerpen om gezellig in het zonnetje frietjes te eten en de dag af te sluiten met een bezoekje aan mijn Hollandse tante. Ik herrinner me die dag als een geslaagde zonnige dag met veel variatie.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake