Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Te laat

Gisteren was het dus niet beter hier. Ik dacht van ‘s avonds nog eens naar m’n blogje zelf te zien en dan iets te posten. Ook wou ik me voorbereiden op m’n Nederlandse les die ik terug ben beginnen geven aan een vrouw die te weinig Nederlandstalige vrienden heeft om de taal goed onder de knie te krijgen.
Ik heb blijkbaar nog moeite met een volle werkweek. Ook al is ze na vandaag alweer gedaan. De vermoeidheid speelt me parten. De migraine blijft er maar tussenkomen. Gelukkig doen de pilletjes hun werk en kom ik wel de dag door. Alleen moet ik hier dus ‘s avonds soms kiezen voor slaap ipv voor dingen die ik zou willen of moeten doen. We waren vanmorgen al blij dat het zoontje eens besloten heeft om te slapen van 22u tot 6u30. Meestal gaat hij om 20u naar bed en is hij midden in de nacht nog even wakker omdat hij zich gewoon wakker hoest.
Ik hoop dat hij nog enkele nachten zoals dit doet. Dat helpt voor mijn vermoeidheid ook.
En aangezien dit de post was voor gisteren, hoop ik straks nog een leuker en positiever tekstje hier te kunnen plaatsen.

De ronde

Het is ons nog niet gegund om met z’n allen hier gezond te zijn. Nu ben ik ok (buiten dan wat migraine die met het pilleke direct onderdrukt was), maar heeft ons zoontje weer een neusverkoudheid en Ifemi mijn keelpijn van vorige week…

En daarom komt er hier geen lange tekst. De afwas roept.

Gezonde wens

December was geen goede maand voor mij. Ook niet voor ons zoontje. Verkoudheden kwamen in allerlei maten en gewichten. Koorst kwam ook af en toe opzetten. Een vreselijk pijnlijke keel stuurde me op nieuwjaarsdag – ja technisch gezien was dat al januari – naar de dokter van wacht. Migraine-aanvallen en vermoeidheid hielden me dikwijls in bed. Daardoor stond het huis op zijn kop, ook al deed Ifemi meer dan hij zou moeten doen.

Als zieke mens wil je dan maar één ding: gezond zijn. En nu ik weer gezond ben, ben ik wél enorm blij dat ik eindelijk weer wat kan doen. En als gezonde mens, wil je véééél meer:

  • het huishouden
  • papperassen op orde brengen
  • hier wat schrijven
  • terug met postcrossing beginnen…
  • een deftige brief naar m’n plan-kindje schrijven
  • wandelen
  • lezen
  • dozen uitladen
  • en nog zoveel meer

Gelukkig is bij deze één itemke van de lijst alweer gedaan.

Mooie Meevaller

Ik wou regelmatiger schrijven en nu zie ik dat er weer twee weken zijn voorbijgevlogen. Het onregelmatige blijft dus. Nog enkele weken en dan verhuizen we effectief, maar daar wou ik het nu eens even niet over hebben.

zwangerHet onderwerp dat ik in gedachten had voor nu is mijn zwangerschap. Ik wou hier laten weten dat dat eigenlijk verrassend vlotjes verloopt. En dat vind ik wel aangenaam. Ok, ik heb wel wat last gehad van misselijkheid in het begin en van enkele migraine aanvallen tijdens mijn zwangerschap, waarbij ik dus zo goed als geen medicatie mocht nemen. Afzien was dat weer. En ook word ik misselijk als ik in bed op mijn rechterzij ga liggen. Regelmatig word ik wakker met krampen in mijn kuiten, maar ook dat is zelfs leefbaar… Ik zet me dan recht in bed van de pijn, zwier mijn benen uit het bed en zet mijn blote voeten op de grond, waarna de kramp begint te minderen. Ifemi heeft de gewoonte gekregen om op die moment met zijn hand over mijn rug te gaan en dat doet me dan ook goed om te ontspannen. Hij steunt me enorm. Ook met mijn extra vermoeidheid gaat hij goed om. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten doen.

Verder was er voor mijn bevalling sprake om zoiezo een keizersnede te doen – ik denk zelfs onder volledige verdoving – wegens het hartprobleem dat ik ook nog heb. Maar, tijdens de laatste echo, wist onze gynaecoloog ons te zeggen dat ik toch gewoon zou kunnen bevallen. Dat noch hij, noch mijn cardiologe er een probleem in zien. Wel moeten we met de anesthesist gaan praten op voorhand om te zien hoe het zit qua medicatie. Het maakt me toch wel heel gelukkig.

(orig fig)

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

Spirituele Stukje: Ruimte

zorgenVanLoesje

We beginnen een nieuwe week. Blijkbaar leren we in onze agenda tegenwoordig over “weerstand”. Ter herinnering: mijn agenda is Mind & Spirit: van denken naar voelen en wekelijks breng ik een stukje over de raad die aan de linkerzijde van mijn week wordt weergegeven. Deze week geven ze een affirmatie:

Ik laat het oude los zodat er ruimte komt voor het nieuwe.

Ik weet niet of ik nog echt vastzit aan iets oud. Op korte termijn is het bij mij zeker waar. Ik denk regelmatig na over keuzes die ik net gemaakt heb en of ik nu wel of niet de juiste keuze heb gemaakt bij iets dat al voorbij is. Logischerwijs heeft dit natuurlijk geen enkele zin en is het enkel verspilling van mijn tijd en mijn energie. Op mijn vakantie heb ik ook een aantal dagen effectief ontdekt hoe moe je kan worden van het zorgen maken en hoeveel energie je plots hebt wanneer je het écht loslaat. Niet zomaar denken dat je het loslaat, maar écht. Het maakte plaats voor meer activiteiten.

Dit weekend brachten mijn zorgen me weer wat migraine. Misschien heeft het enkele glaasje wijn ook bijgedragen aan de migraine, maar ik vermoed dat de zorgen de grootste oorzaak zijn geweest deze keer. Ik probeer ze los te laten. Ik probeer keuzes te maken en ze vervolgens te accepteren. Ik probeer niet (meer) van dingen wakker te liggen, maar ze ineens uit te voeren als dat mogelijk is en anders op te schrijven voor later.

Hoe laten jullie je zorgen los?

(orig fig)

W… Weetjes

Onverwachte ontmoetingen maken je dag beter.

Er zijn weer zoveel nieuwe ideeën voor posts op deze blog.

Ik sla voor één keer het Spiritueel Stukje van deze week volledig over, vermits ik er geen zin in heb.

Kleine dingen maken mij gelukkig.

Ontspanning is noodzakelijk.

Ik kan niet wachten tot het komende verlengde weekend.

Halverwege Harmonie

Het leven is hier drastisch veranderd. Het is nog geen gewoonte. We hadden eindelijk een manier gevonden om in harmonie samen continu thuis te zijn. Ieder ging wel eens naar de een of ander activiteit, maar dat was het dan ook. Deze week zijn we beiden effectief gestart met werken. We werken dan ook nog eens op verschillende uren, waardoor we elkaar bijna niet meer zien. Nu is het zoeken naar een nieuwe harmonie. Het is uitdagend en vermoeiend.

Verder wil ik nog kort even iets vertellen over stress. Vroeger voelde ik nooit dat ik gestresseerd was. Ik heb ook nooit gedacht dat ik de persoon was die kon stressen over iets. Uiteindelijk zal ik wel stress gehad hebben, want meestal kreeg ik dan een goede migraine aanval, waarmee mijn lichaam me vertelde dat ik het rustiger aan moest doen. Nu, na de operatie en na de revalidatie, gaat het anders. Ik voel de stress aan mijn hart. Op het werk komt het nu al voor en ik ben nog geen volle week bezig. Het is echter voor mij het moeilijkste moment: gesprekken aanknopen met andere mensen die ik moet leren kennen en me in een bestaande groep kenbaar maken. Wanneer ik nu de stress voel, dan weet ik dat ik het even rustig aan moet doen. Ik zet me dan achter mijn computerscherm, zet een webpagina open met veel tekst en doe alsof ik geconcentreerd aan het lezen ben. Eigenlijk ben ik gewoon aan het staren in het niets en aan het kalmeren. Het helpt. Hopelijk helpt het voldoende om zo toch mijn migraine aanvallen te verminderen.

Overrompeling

Het gaat hier de laatste tijd niet van een leie dakje. Ifemi, mijn lieftallige huisgenoot, zoekt nog steeds naar een job. Ik blaas kleine problemen op. Muggen worden enorme grote olifanten. De computer wou niet meewerken en ook nu vertrouw ik hem nog niet, maar dat komt hopelijk wel. Ik wil actiever zijn. Ik wil in het algemeen gelukkiger zijn. Ik wil minder geïrriteerd, gefrustreerd en gestresseerd zijn. Ik wil mij minder zorgen maken, of anders gezegd: ik wil mij minder druk maken over alle zorgen. Zoals je merkt wil ik weer veel.

Verder probeer ik ook samen met Ifemi dingen voor ons appartementje te regelen. Zo zijn onze jaloezieën al een tijdje kapot, maar nu is onze huisbaas toch akkoord gegaan met het aanschaffen én plaatsen van nieuwe jaloezieën, die wij dan in ruil zelf in de Ikea in Breda zijn gaan halen. Volgens mij gaan ze hier enorm mooi staan. Normaal komt er vanavond iemand voor langs, maar ook dat vertrouw ik niet. Dat wordt afwachten.

Ook probeer ik mijn actieve leven weer op orde te krijgen. Ik heb nu toch al een vrijwilligerswerkje van een uurtje in de week. Ik heb deze week ook een afspraak op mijn werk om daar mijn nieuwe start te gaan bespreken en ineens ook mijn eco-cheques te ontvangen die daar blijkbaar al een paar maanden liggen, maar waarvan niemand mij op de hoogte had gebracht tot vorige week.

Stilletjesaan heb ik de indruk dat alle puzzelstukjes op hun plaats komen liggen. Ook de hartzeer van de voorbije weken mindert in aantal voorvallen. Ik heb een aantal onderzoeken extra gehad en daarop bleek alles in orde te zijn, wat natuurlijk een enorme geruststelling is. De conclusie is dus dat mijn hartzeer voortkomt uit stress en daarom werk ik samen met de psychologe van de revalidatie om dat onder controle te houden. Misschien dat hiermee ook mijn migraine meer gaat wegblijven. Maar ook die dingen vallen af te wachten.

Onlangs kreeg ik een postkaartje met de tekst:

Het leven is soms net een schilderij, de tijd verstrijkt er steeds een kleurtje bij.

(Uit Schilderij, Guus Meeuwis)

Het kaartje hangt nog op naast een leuke kerstboom en wat sneeuwwitte huisjes en daken. Gezellig.

Ook maakte ik voor mezelf een nieuwe mantra vandaag:

—–

Ik ben actief, ik sta emotioneel sterk en ik kan alles relativeren.

—–

Dit zinnetje hangt nu onderaan mijn computerscherm zodat ik daar regelmatig aan herrinnerd word.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake