Altijd positief denken. Altijd het beste verwachten.

Het leidt naar een weg met teleurstellingen. De ene na de andere.

En toch hoop ik steeds opnieuw.
En opnieuw.
En opnieuw.

Alles komt weer op me af. Met volle snelheid. Ik krijg geen tijd om te denken, om te ademen. Alles komt sneller dichterbij. De zomer is bijna voorbij. Ik mis tijd voor mezelf. Ik heb geen klagen over mijn huidig leven. Het is lekker vol. Soms is het te vol. Ik word er moe van. Het is teveel van het goede. Ik geniet wel. Ik ga ervoor. Ik ben volledig op. Ik ben te wakker om te slapen. Ik zou nog wat moeten doen. Ik mag niet moeten. Hier gaan we weer. Ik wil nog dingen doen. Ik wil ook teveel.

Ik heb weer allemaal plannen in mijn hoofd. Het zijn allemaal kleine dingen, maar als je ze samentelt dan vrees ik dat ik andere prioriteiten moet stellen. Prioriteiten waar ik me dan ook aan zou willen houden.

Ik wil meer piano spelen. Een aantal keer per week. Spijtig genoeg is mijn houding aan de piano nog verschrikkelijk voor mijn rug, want na ongeveer vier liedjes moet ik er al mee stoppen.

Ik wil terug aan mijn Spaans werken, want dat is na mijn vakantie van vorig jaar volledig in het water gevallen.

Ik wil, over vakantie gesproken, hier weer verder gaan met het beschrijven van mijn vakantie van vorige zomer. Met foto’s. Met uitleg.

Ik wil mijn foto’s eens allemaal juist zetten op mijn harde schijf. Een goede backup hebben op mijn externe harde schijf. De foto’s ordenen. De laatste foto’s van Tsjechië eindelijk eens op picasa zetten voor mijn vrienden.

Ik wil digitale fotoalbums maken van mijn reizen.

Ik wil mijn huishouden op orde houden. Ik wil meer tijd met mijn vriend kunnen doorbrengen. Ik wil leuke dingen blijven doen. Ik wil weggaan in ‘t stad. Ik wil naar Den Haag voor een dagje. Ik wil. Ik wil. Ik wil.

En om al deze dingen gedaan te krijgen heb ik voorlopig mijn tv-tijd al beperkt tot enkel het kijken terwijl ik eenzaam en alleen eet. En om goed te zijn, zou ik ook mijn computerspelletjes volledig moeten laten. Maar ik heb deze avond alweer de fout begaan om één spelletje Bejeweled Blitz te spelen op facebook en dan zie ik dat ik niet eerst sta in de rangschikking met mijn vrienden en wil ik daar dus alles aan doen om eerst te komen. Hier ben ik dus nu mee bezig. Ik wil het achter mij kunnen laten. Ik wil alle bovenvernoemde dingen.

Hebben jullie nog ideeën waarmee ik enorm veel tijd zou kunnen winnen?

Ik ben in een enorm praatbui. Ik heb eigenlijk niets gepland staan. Ik ging eigenlijk enkel naar de zumba les gaan, maar dat heb ik afgeblazen met flauwe excuses. Verder heb ik al even getelefoneerd met mijn petekindje en haar zusje omdat ze mij een leuk kaartje hadden gestuurd van aan de zee. Zo heb ik dus ook even met mijn schoonzusje gebabbeld en wens ik haar nog veel sterkte. En nog steeds was mijn babbelhonger niet gestild. Een telefoontje naar de ouders kan er dan ook steeds wel bij, een praatje met mijn papa, een praatje met mijn mama. Eventjes onderbreken voor het avondeten en toen kwam het vervolg. Altijd leuk natuurlijk.

En nog steeds is mijn praatbui niet over. Ik wil nog zoveel zeggen. Ik weet niet wat. Misschien wil ik gewoon nog meer aandacht. Eigenlijk zou ik op café moeten gaan of bij iemand langsgaan, maar eigenlijk ben ik daar ook te moe voor. Ik steek het op de medicatie die ik de voorbije dagen weer genomen heb om mijn migraine de kop in te drukken. En verder troost ik mij met het gedacht dat het hele weekend nog goed vol zit met veel te maken praatjes, dus dat ik op het einde van het weekend wel uitgepraat zal zijn.

Een zeer gezellige leuke vrijdagavond maakte dat ik laat in mijn bedje lag. Ik geraakte er dus deze morgen ook niet uit om te gaan sporten. Daardoor heb ik nu het gevoel dat het een luie zondag is. Spijtig genoeg voel ik me daar niet goed genoeg bij omdat ik nog zeker vier dingen op mijn lijstje heb staan die ik voor vanavond gedaan wil hebben. Dus, het is zeker en vast tijd om in actie te schieten.

Eenvoudiger gezegd dan gedaan.

Eenvoudiger gedaan dan ge denkt, zei mijn ex daar altijd achteraan. En in de meeste gevallen heeft hij daarin wel gelijk, dus hier ga ik.

Het komt altijd en altijd maar terug. Ik val ook in herhaling denk ik dan. Tijdens de dag wil ik over dit en dat en zus en zo praten, maar als puntje bij paaltje komt en ik zit hier in mijn stoel, rustig thuis, dan lijken me dat allemaal geen leuke onderwerpen meer.

Zo kreeg ik maanden geleden het idee om wat in mijn (blog) verleden te snuisteren en daar iets over te schrijven. Toen ik ’s avonds echter tijd had, leek me het geen goed idee niet meer, want je zou moeten leven in het heden en niet in het verleden of in de toekomst.

Maar, nu kwam dat idee plots even terug. Een korte terugblik. Ik weet nog niet wat ik hieronder ga schrijven, maar ik weet al wel de taktiek: Ik open mijn blog. In de sectie Tekst Terrein (links) staan drie posts en daar pik ik er eentje uit waar ik dan iets over zeg. En dit doe ik drie maal.

1. Mijn Albumcover : Niet alleen gekozen omdat ik andere mensen nog eens een covertje wil zien maken (het is namelijk al een jaar geleden), maar ook voor de reacties op die post. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik in het algemeen steeds gelukkiger en gelukkiger wordt. Ik hoop dat dit in mijn leven zo kan blijven verder gaan. En bij deze heb ik ook ineens op Bloem haar vraag geantwoord. Het leven kan soms simpel zijn.
2. Gek : Al bijna 2 jaar dat ik alleen op dit appartementje woon. Ik geniet ervan en onthaasten in mijn leven heb ik blijkbaar nog steeds niet geleerd. Ook gezien dat ik sinds toen al een aantal vaste lezers heb. Zolang al! Leuk! Bedankt!
3. Niets gepland : Het leven vliegt blijkbaar voorbij want ik herinner me dat weekend nog alsof het me vorige maand is overkomen terwijl het bijna twee jaar geleden is. En zo’n avondje oranjegekte wil ik nog wel eens meemaken met dit wk, dat zich in Afrika afspeelt. Nee, voor de rest kijk ik geen voetbal.

Voor zover de terugblik op mijn leventje. Natuurlijk is dit nog niet van zolang geleden omdat mijn blogje nog niet zo oud is, maar ik vond het alvast wel leuk om even terug te blikken.

Volledig juist!

Ik ben weer met iets nieuw gestart. Om correct te zijn, start ik waarschijnlijk morgen. Ik ben enorm benieuwd!

Ik weet het, het spreekt niet in mijn voordeel. Maar ik vind het toch geweldig.

(via)

Soms wou ik dat ik weer tien jaar jonger was. Het moment waarbij je uitkijkt naar je nieuwe leven, je studentenleven. Alles ligt nog voor je. Je hebt doelen die je wil bereiken en je denkt dat je de wereld kan veranderen. Ok, dat laatste dacht ik niet echt, maar nu denk ik eraan terug als een fantastische tijd. Ik ging voor mijn diploma en ik had er veel voor over. Ik had meer vrienden dan ik ooit op de lagere of middelbare school heb gehad. Ik genoot van het leven.

Nu, tien jaar na het begin van de studietijd en drie jaar werkende, ben ik alleen. Geen vriendje in het vooruitzicht, geen kinderen, geen doelen. Het zorgt ervoor dat ik regelmatig futloos ben of geen zin meer heb. Ik vrees dat ook de moeilijkheden bij het opstaan hiermee te maken hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik ben ook regelmatig gelukkig. Ik ben regelmatig omringd door veel goede vrienden en ik heb een leuke familie achter me. Maar ik mis iets. Een doel. Een richting.

Morgen heb ik eindelijk mijn evaluatiegesprek op het werk. Ik ben benieuwd.