Een update na weer een mini vakantietje

Er gebeurt enorm veel. Er is zelfs al wat vooruitgang in het bewerken van foto’s van Nigeria. Het zijn er énorm veel. Ik denk dat ik in totaal rond de 1400 foto’s heb. Persoonlijke foto’s krijgt u hier op deze blog niet te zien, maar hopelijk wel enkele algemene foto’s met persoonlijke verhalen of vragen. Dat is mijn plan toch.

Thuis staat er nog altijd één kastje van Ikea klaar, maar daar moet ik de schabben nog steeds insteken en het ander kastje is zelfs nog niet uit de doos gehaald. 

Met de was is het weer even erg gesteld als toen met mijn vorige post. We zijn namelijk het voorbije weekend met de familie naar een Landal park geweest aan zee. Het was zalig. Het was zonnig. We hebben goed gelachen, gespeeld, gewandeld, op café gezeten, in de speeltuin en in het zand op het strand gespeeld, een zandberg gemaakt, in het huisje veel rummikub gespeeld en wat scrabble, …  Er werd ook gitaar gespeeld, in de sauna gegaan, genoten in het zonnetje, gefietst, gekookt, met de lego gespeeld, torentjes gebouwd, … 

Het zoontje vind ik trouwens geweldig. Hij durft toch al enkele stapjes alleen te nemen en hij stapt enorm graag met één of twee handjes van iemand anders vast te houden. Hij wil altijd zo snel zijn dat hij bijna omvalt. Hij wordt zo gelukkig van dat rondlopen. Ook in dat weekendhuisje zocht hij telkens een handje van iemand om mee te kunnen rondwandelen. Ook de handjes van de nichtjes waren ok. Thuis – en op het voorbije weekend – slaapt hij wel terug mooi in zijn eigen bedje en de meeste nachten slaapt hij zelfs lekker door. Deze morgen was hij zelfs nog niet wakker toen ik naar mijn werk vertrok. 

Drukte na Nigeria

Na de vakantie komt het leven weer op gang. Zo is er de full-time job en de avond-activiteiten in de week. Er staat nog steeds veel was van na het verlof, want in Nigeria was het zomer, dus was alles daar zéér droog en zijn de kleren – vooral van het zoontje – enorm zanderig en vuil en die kunnen dus dikwijls wel meerdere wasbeurten gebruiken. 
Ook zijn we vorige zaterdag nog naar Ikea geweest omdat we nog een bon hadden van onze kerstboom en die moesten we dus in februari nog opgebruiken. We kochten daarmee twee kastjes die ik ook na mijn werk-uren nog probeer in elkaar te zetten. 
Het zoontje heeft natuurlijk ook de nodige aandacht nodig, want in Nigeria sliep hij tussen ons in omdat dat in Nigeria de gewoonte is. Kinderbedjes zijn daar nog niet echt voorhanden of gebruikelijk.
Zo komt het dat er spijtig genoeg nog zaken zijn waar ik momenteel nog geen tijd voor heb kunnen maken, zoals hier verhalen vertellen of mijn foto’s zelf eens bekijken en bewerken.

Situatie Schetsen

Het wordt, zoals te verwachten, weer moeilijker om hier regelmatig iets te schrijven. Gelukkig zet ik in het weekend meestal mijn post voor maandag klaar, dus daar kan je wel op rekenen elke maandag.

Verder heb ik eigenlijk zoveel te vertellen, zowel hier als aan Ifemi, dat ik voor geen van beiden goed weet waar te beginnen. Ik ga toch een poging doen. Momenteel ben ik al gewoon gelukkig omdat op dit eigenste moment de jaloezieën verandert worden. Het verandert van simpele grijze, naar mooie ikea bruine. Ik ben benieuwd naar het resultaat.

Op het werk was het in het begin saai. Ik werk als consultant. Dat houdt in dat als een project of missie gedaan is, er vanuit het bedrijf weer een nieuwe gezocht wordt voor jou. Je solliciteert dus in feite opnieuw bij andere bedrijven, terwijl je toch vast werkt bij je consultancy bedrijf. Dat niet in een missie zitten, wordt “op de bench zitten” genoemd. Een jaar en een paar maanden geleden had ik dat ook al. Er is nu echter een hele hoop verandert op de bench op mijn bedrijf. In de positieve zin. Er wordt meer samengewerkt. Je merkt dat ze hun best doen voor jou. Er wordt ook regelmatig hulp gevraagd aan ons, zodat we toch nuttig bezig zijn.

Degene die zorgen voor onze sollicitaties zeiden in het begin van januari dat januari een stille periode is. Het is precies of iedereen moet opnieuw opstarten na kerst en nieuwjaar. De voorbije week kwam daar echter verandering in. Ik heb momenteel kans op twee jobs. Beiden gaan nog eens via een andere consultancy firma, om het eenvoudig te houden. Beide jobs klinken interessant, maar van de ene weet ik nog niet waar of bij welke klant het is en de andere job zou een job zijn in Maastricht. Ik ben benieuwd voor beiden.

Thuis is het leven ook niet zo simpel. Vermits Ifemi shift werk heeft, en hij de voorbije week de late had, hebben wij elkaar zo goed als niet gezien tijdens de week. Eigenlijk enkel in bed. Als hij komt slapen, zat ik al in diepe slaap natuurlijk. En als ik opsta, zit hij in diepe slaap. De weinige zinnetjes die gewisseld worden, bleken niet voldoende te zijn. We hebben elkaar gemist. Wel heeft een vriendin me al gezegd dat dat went. Ik hoop het.

Overrompeling

Het gaat hier de laatste tijd niet van een leie dakje. Ifemi, mijn lieftallige huisgenoot, zoekt nog steeds naar een job. Ik blaas kleine problemen op. Muggen worden enorme grote olifanten. De computer wou niet meewerken en ook nu vertrouw ik hem nog niet, maar dat komt hopelijk wel. Ik wil actiever zijn. Ik wil in het algemeen gelukkiger zijn. Ik wil minder geïrriteerd, gefrustreerd en gestresseerd zijn. Ik wil mij minder zorgen maken, of anders gezegd: ik wil mij minder druk maken over alle zorgen. Zoals je merkt wil ik weer veel.

Verder probeer ik ook samen met Ifemi dingen voor ons appartementje te regelen. Zo zijn onze jaloezieën al een tijdje kapot, maar nu is onze huisbaas toch akkoord gegaan met het aanschaffen én plaatsen van nieuwe jaloezieën, die wij dan in ruil zelf in de Ikea in Breda zijn gaan halen. Volgens mij gaan ze hier enorm mooi staan. Normaal komt er vanavond iemand voor langs, maar ook dat vertrouw ik niet. Dat wordt afwachten.

Ook probeer ik mijn actieve leven weer op orde te krijgen. Ik heb nu toch al een vrijwilligerswerkje van een uurtje in de week. Ik heb deze week ook een afspraak op mijn werk om daar mijn nieuwe start te gaan bespreken en ineens ook mijn eco-cheques te ontvangen die daar blijkbaar al een paar maanden liggen, maar waarvan niemand mij op de hoogte had gebracht tot vorige week.

Stilletjesaan heb ik de indruk dat alle puzzelstukjes op hun plaats komen liggen. Ook de hartzeer van de voorbije weken mindert in aantal voorvallen. Ik heb een aantal onderzoeken extra gehad en daarop bleek alles in orde te zijn, wat natuurlijk een enorme geruststelling is. De conclusie is dus dat mijn hartzeer voortkomt uit stress en daarom werk ik samen met de psychologe van de revalidatie om dat onder controle te houden. Misschien dat hiermee ook mijn migraine meer gaat wegblijven. Maar ook die dingen vallen af te wachten.

Onlangs kreeg ik een postkaartje met de tekst:

Het leven is soms net een schilderij, de tijd verstrijkt er steeds een kleurtje bij.

(Uit Schilderij, Guus Meeuwis)

Het kaartje hangt nog op naast een leuke kerstboom en wat sneeuwwitte huisjes en daken. Gezellig.

Ook maakte ik voor mezelf een nieuwe mantra vandaag:

—–

Ik ben actief, ik sta emotioneel sterk en ik kan alles relativeren.

—–

Dit zinnetje hangt nu onderaan mijn computerscherm zodat ik daar regelmatig aan herrinnerd word.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake