Kinderen & Kaartjes

Het is een rustig weekendje. Na een volle drukke week mag dat weer wel. Tijdens de voorbije week van de mobiliteit had ik het genoegen om drie keer in een station te moeten wachten omdat er treinen afgeschaft werden en heb ik toch zƩker twee uur langer in de treinen gezeten door vertragingen. Verder weigerde mijn fiets dan ook nog een keer dienst te doen. En toch had ik een fijne werkweek. Leuk, maar vermoeiend.

Ik wil jullie bij deze weer gewoon wat weetjes vertellen:

Ik stuur nog altijd regelmatig een kaartje naar Awa, mijn Plan-kind. Verder steun ik Plan voor zover ik dat kan. Zowel met Plan-ouder te zijn, vertalingen te doen en af en toe online wat informatie te delen met jullie. En omdat ik de werking van Plan Belgiƫ zo belangrijk vindt, doe ik dat allemaal met plezier. Wil uzelf ook iets doen? Ga dan zeker en vast eens kijken hoe u Plan Belgiƫ kan steunen.

1350053363-illustratie-meisje-9-jaar-onderwijs---hello-mei-2012---web

Verder hou ik me toch ook nog bezig met Postcrossing. Kaartjes krijgen over de hele wereld is leuk. Kaartjes krijgen van vrienden op vakantie zou nog veel leuker zijn, maar spijtig genoeg kan je je vrienden daar niet toe verplichten. Vandaar: postcrossing. Eigenlijk heb ik de laatste maanden weinig kaartjes verstuurd/ontvangen, maar ik ben weer in actie geschoten. Ik heb me zelfs voorgenomen om er telkens een dagelijks persoonlijk weetje op te schrijven. Dit idee kwam tot bij mij door PostSecret, alhoewel ik zo’n geheimen eigenlijk niet heb. En moest ik ze hebben zou ik ze ook niet delen. Ik vind dat de mensen met zo’n geheimen beter hun leven zouden aanpassen in de plaats van een kaartje met hun geheim te versturen.

Het lesgeven voor Auxilia was tijdens de zomer even gestopt, maar start binnenkort misschien opnieuw. Ik weet alleen nog niet zeker of ik er wel weer klaar voor ben.

Quote (van de week) : Blessed

Ik kreeg deze in mijn mailbox en ik vond ze zo schoon…

Blessed are those who can give without remembering and take withoutĀ forgetting.Ā 

Elizabeth Asquith Bibesco

Was iedereen maar “blessed”

Drie Decennia

1363772087-timeline-30-jaarPlan Belgiƫ helpt deze wereld al 30 jaar en dat wordt vandaag gevierd in Planckendael. Toen ik er eerst over las, wou ik Ʃcht graag gaan, maar normaal gaan wij deze twee lange weekenden altijd op weekend, dus stak ik het maar in de vergeethoek. Nadien werd er echter besloten om alleen maar met Hemelvaart op weekend te gaan. Nu, met Pinksteren, geniet ik dus eigenlijk wel van een lekker lang weekendje thuis. Het is zondag. En weten dat het morgen nog eens zondag is, is een zaligheid.

Aangezien Ifemi me niet zou kunnen vergezellen naar Planckendael – en ik toch liever niet alleen ga – vroeg ik in het begin van de week een vriendin mee. Ook zij kon niet. Dan zag ik de weerberichten en gaf ik het dus zelf maar op. Nu zit ik hier en schijnt de zon buiten, is er een stralend blauwe lucht en toch voel ik geen spijt om niet op die Plan-dag aanwezig te zijn. Ik heb al andere leuke plannen. Ik ben gewoon blij voor hen dat het geen totale regendag is.

e800f_orig_widget-plan-ouderschap-sunshineVerder wou ik jullie ook nog eens iets vertellen over Awa, mijn plan-kind, dat ondertussen al 5 jaar geworden is. Ik ben altijd blij als ik een briefje van haar krijg of als ik de jaarlijkse update krijg van Plan over de hulp van Plan aan de omgeving van Awa in Burkina Faso. Het is leuk om zo dicht bij de vorderingen te staan, terwijl het eigenlijk toch zo ver weg ligt. Ik stuur haar regelmatig een kaartje of een brief met recente fototjes van ons. De laatste keer heb ik ook een tekening opgestuurd waar ze de verschillen op moet zoeken. Ik hoop dan maar dat ze zo’n dingen leuk vind. In haar brieven staat bijna altijd hetzelfde: Dat ze blij zijn met mijn brieven en kaartjes, dat ze dankbaar zijn voor mijn hulp en dat Awa graag verstoppertje speelt. Ā Ik hoop dat dat toch nog verder gaat evolueren naarmate ze ouder wordt.

Ik heb nog geen moment spijt gehad van mijn keuze om Plan-Ouder te worden en ik kan het iedereen aanraden.

Rijkdom en Racisme

Mijn gedachten dwalen weer in het rond. Ergens wil ik het hier minder persoonlijk maken, want wat maakt het uit hoe mijn leven zich afspeelt terwijl dat van de samenleving eigenlijk veel belangrijker is? Moest de samenleving beter zijn, zouden al onze levens beter zijn.

Natuurlijk komt dan de grote vraag: wat is een betere samenleving? Wat is een goede samenleving? Hoe kunnen we het verbeteren? Wat zijn jullie onrealistische ideeĆ«n? En realistische ideeĆ«n? En waarom zouden ze falen of net slagen? Zo ging ook deze week een conversatie – in het Frans – tijdens de lunch. Dat onze samenleving voornamelijk bestaat uit mensen die “ik” voor “ons allemaal” zetten, helpt natuurlijk niet. Maar kan ik daar wel over oordelen aangezien ik soms ook keuzes maak die beter zijn voor mezelf en niet voor anderen?

Ik heb moeite met het leven met deze dubbele standaard. Om mij even nader te verklaren zet ik hier mijn twee gedachtegangen op een rijtje:

  • Ik behoor tot de rijke mensen in de wereld. Ik heb dagelijks eten en een dak boven mijn hoofd. Ik heb zelfs meerdere “luxe-items”. Ik denk zelfs weinig na over wat ik uitgeef. Om deze redenen wil ik graag anderen helpen. Om deze redenen vind ik dat het mijn plicht is om onze samenleving te verbeteren. Ik steun een Plan-kind. Ik steun Natuurpunt om ook te zorgen voor het milieu. Ik koop regelmatig iets voor een goed doel. Ik geef Nederlands aan anderen die het nodig hebben via Auxilia. Als ik de rode-kruis verkopers zie met hun stickers, twijfel ik ook geen moment. Spijtig genoeg heb ik ze blijkbaar de voorbije weken gemist. Ik vind het zelfs niet erg om belastingen te betalen, want ik ga er – misschien vrij naĆÆef – vanuit dat die centjes goed worden besteed in onze samenleving.
  • Ik ben niet rijk genoeg. Ik wil namelijk een huisje kopen en daar heb ik het geld niet voor. Om dit huisje te kunnen kopen heb ik dus zeker en vast een lening nodig. Eigenlijk zou ik zelfs meer spaarcentjes moeten bezitten om dat huisje en die lening te kunnen krijgen. Ik wil geen druk zetten op Ifemi in zijn zoektocht naar een betere job zodat wij samen een betere lening en dus een beter huisje kunnen kopen. Gelukkig heb ik dan wel weer “rijke” ouders die me eventueel ook een lening kunnen bezorgen. Ik wil deze dingen allemaal puur voor eigen belang. En voor het gemak van mijn kinderen. Want als ik een stuk vastgoed bezit, hebben zij het toch ook weer beter?

Hoe leg je je grenzen vast? Wat kan je uitgeven aan goede doelen en wat spaar je beter voor jezelf? Of zou ik gewoon tevreden moeten zijn met huren en mijn volledige spaarcentjes aan goede doelen of aan armere mensen doneren? Zij hebben het immers harder nodig dan ik?Als onze samenleving meer zou bestaan uit mensen die de vooruitgang van de wereld en van de samenleving voorop stellen in de plaats van zichzelf, zou het dan allemaal beter zijn? Of zouden er dan toch weer een paar “ik”-personen zijn die zich alles toe-eigenen? Is dit dan weer het begin van corruptie?

Zoveel vragen. Weinig antwoorden.

Voorlopig leef ik mijn leventje en probeer ik mijn best te doen voor anderen terwijl ik ook spaar voor dat huisje. En verder probeer ik er voorlopig ook niet tƩ veel over na te denken. Persoonlijke verhaaltjes zullen hier dus ook nog steeds blijven komen, vermits over iets schrijven goed is voor het verwerkingsproces.

Heel dit verhaal kwam trouwens tot stand door drie dingen die mij aanspoorden tot nadenken:

  1. Het geweldige Ā pakkende artikel dat ik al een tijd geleden gelezen heb over de Antwerpenaar Ted Bwatu die vertelt waarom hij naar Brussel verhuist : Wij – Zij = A
  2. Het gesprek tijdens de lunch deze week.
  3. Het alweer pakkende interview met Ted Bwatu in De Morgen : “Ik geloof niet in angst”, dat ik pas vandaag las.

Geluk Geven

Mijn belofte van maandag is hier weer spijtig genoeg in het water gevallen deze week. Het spijt me. Natuurlijk ga ik altijd uit van het principe: beter laat dan nooit. En bij deze gaan we dus dieper in op het 1e onderwerp van het Gevonden Geluk.

De eerste regel van action for happiness is “meer geven“. En dit kan enorm ruim geĆÆnterpreteerd worden. Van geven word je gelukkig.

Hoe pakken we dat nu concreet aan? Ik zal het jullie vertellen!

Wat doe je juist?

  • Tijd geven
  • Geld geven
  • IdeeĆ«n geven
  • Energie geven
  • Een simpel lief woord voor iemand
  • Lach naar iemand
  • Aandacht geven
  • Vrijwilligerswerk

Aan wie?

  • Onbekenden
  • Vrienden
  • Familie
  • Collega’s
  • Buren

Waarom?

  • Je maakt anderen blij
  • Je maakt jezelf blij (wetenschappelijk bewezen in studies)
  • Het bezorgt je een gemeenschapsgevoel
  • Het geeft je meer zekerheid over jezelf
  • Het kan je gedachten van je eigen problemen afzetten
  • Vermindert stress
  • Het verbindt ons met anderen
  • Je inspireert anderen om te geven
  • Je krijgt meer interesse in anderen
  • Je creĆ«ert een vicieuze cirkel: geven -> maakt je gelukkiger -> doe je meer geven -> maakt je gelukkiger -> doet je meer geven -> maakt je gelukkiger -> …
  • Je voelt je meer hoopvol

Ik zou zeggen: Redenen genoeg om iets te geven! Er is echter een klein addertje onder het gras: Als je “moet” geven, dan gaan alle redenen niet meer op. Geven onder druk, maakt ons blijkbaar niet gelukkig. Zorg dus dat je geeft door iets te geven dat je zelf graag wilt doen.

Zelf heb ik deze dag gezellig doorgebracht met een vriendin en haar dochtertjes, waar zowel zij als ik enorm hebben genoten en gelachen. Deze avond zorgde ik voor Ifemi die enorm moe was door zijn drukke en volle dag. Ook geef ik een financiƫle bijdrage om een Plan Kind te steunen en schrijf ik haar briefjes. Verder geef ik aan de natuur omdat ook die belangrijk is. Ik lach naar mensen in de regen. Ik stop met mijn auto voor voetgangers en fietsers (zƩker in de regen).

En jullie? Wat geven jullie?

Nationaal Nigeria

Het was pas toen Arewa bij ons op bezoek kwam, dat ik iets vernam over het NYSC van Nigeria. Zij kwam eerder bij ons op visite dan haar familie omdat haar dienstjaar zou starten. Het NYSC is het National Youth Service Corps van Nigeria. Ik was geĆÆntrigeerd. Het leek me op een soort van militair jaar waarbij je ook ergens gaat werken in je eigen vakgebied. Ik snapte het niet goed en daarom besloot ik toen al, dat ik er eens meer ging over opzoeken en het hier zou delen.

Het National Youth Service Corps van Nigeria is pas opgericht in 1973 als zijnde vervanging van de militaire dienstjaren. De bedoeling is dat jongeren die net afgestudeerd zijn van een universiteit of van een of andere hogere richting, zich voor een jaar inzetten bij het NYSC. Ze moeten ook jonger zijn dan 30 jaar op het moment dat ze hun graduaat behaalden. De jongeren worden naar een andere stad gestuurd in Nigeria, zodat ze ook leren hoe het er in andere delen van het land aan toegaat. Ze leren zo andere stammen, andere culturen en andere gewoonten kennen. Het doel is natuurlijk om te zorgen voor een eenheid in Nigeria. De eerste drie weken van het jaar, echter, is eerder een soort paramilitair kamp waar alle jongeren van het NYSC samen naartoe gaan. Daarna worden ze dus weggestuurd om hun goed werk te verrichten.

Op zich lijkt het me wel een interessant idee, maar ik heb er nog een aantal vragen bij, die ik straks eens aan Ifemi moet stellen. Wie betaalt er voor die jongeren? Worden zij betaald tijdens dit jaar? Wonen ze echt in bij andere families? Zijn dit vrijwilligers die zomaar onbekende jongeren opnemen?

Ik laat het jullie vanavond weten. Als je zelf nog meer vragen hebt, mag je die ook stellen natuurlijk.

(drie verschillende bronnen)

Honderden Handen

Het is toch weer even geleden dat ik nog eens een promotie deed voor Plan BelgiĆ« of dat ik een update gaf over Awa, mijn plan kind uit Burkina Faso. Er is ondertussen dus al een leuke communicatie ontstaan tussen Awa en mijzelf. Ik stond wel enorm achter, maar ik heb mij vandaag wat bijgewerkt en haar een kaartje gestuurd. Binnenkort verstuur ik ook nog eens een briefje met foto’s.

Verder wil Plan wereldwijd een hƩle hoop handjes verzamelen. Handjes in de lucht. De bedoeling is dat iedereen zijn hand opsteekt, ofwel virtueel via facebook ofwel in het Ʃcht. In dat laatste geval moet je natuurlijk wel je foto opsturen naar actie@planbelgie.be. Met vier miljoen handjes zijn er vier miljoen meisjes die de kans krijgen om hun recht op onderwijs te laten gelden. En dat is toch belangrijk zekers?

En, hebben jullie je hand al opgestoken?

Azara Aanwezig

Azara is 16 jaar. ZeĀ  is Ć©Ć©n van de 35 miljoen meisjes in het Zuiden die de kans niet krijgen om naar school te gaan.

Ontdek en verander het leven van Azara opĀ plan belgie.Ā Dit was een oproep van ngoĀ Plan BelgiĆ«, in het kader van haar campagneĀ “Alle meisjes naar school!”

Doordat ik een aantal dagen te laatĀ ben met deze actie, kan je niet meer de eerste zijn om het leven van Azara te veranderen met 1 symbolische muisklik, maar je kan zĆ©ker en vast nog wel gaan helpen! Het is de moeite waard. Neem zeker even een kijkje.

Driedubbele Dierbare Daden

Elk kind telt. Plan Belgiƫ

U merkt het al. Deze post gaat over Plan Belgiƫ. Zoals u al weet, ben ik ondertussen Plan Ouder van Awa, een schattig 4-jarig dochtertje uit Burkina Faso. Ik heb lang moeten wachten op een brief van haar, maar had er uiteindelijk toch een gekregen. Eigenlijk heb ik er nu zelf schandalig lang over gedaan om er ƩƩn naar haar te sturen. De tweede brief naar Awa ligt dus nu klaar op de tafel en gaat morgenvroeg op de bus. Ik heb me voorgenomen om regelmatiger naar haar te schrijven. Ook al heb ik dan misschien nog geen brief van haar gekregen.

Verder heb ik me ook net ingeschreven als “online vrijwilliger” voor Plan BelgiĆ«. Dit zal inhouden dat ik hier wat meer reclame ga maken voor Plan BelgiĆ«. Ik zal jullie op de hoogte houden van de acties die ze doen en waar jullie ook zouden kunnen helpen met Plan BelgiĆ«.

In het begin van het jaar had ik me ook ingeschreven als talenknobbel vrijwilliger bij Plan Belgiƫ. Eerst hoorde ik daar niets van. Daarna had ik vernomen dat ze voorlopig geen vertalers nodig hadden en vroegen ze me of ik geen ander vrijwilligerswerk wou komen doen. Spijtig. HƩt grote voordeel voor mij van dit vrijwilligerswerk was dat ik het thuis zou kunnen doen. Dat bood geen enkel van de andere mogelijkheden.

Deze week krijg ik plots een email in mijn inbox met de vraag of ik drie pagina’s wil vertalen voor Plan BelgiĆ« binnen twee weken tijd. Ik ben er blij mee, alhoewel ik graag eerst een waarschuwing had gehad dat ze me terug willen als vertaler. Of een vraag of ik nog wel beschikbaar ben daarvoor. Iets. In ieder geval, voor welke reden dan ook, zal dat misgelopen zijn en ik zal de vertaling met plezier doen.

Plan Belgiƫ doet geweldige dingen in de wereld en ik zal mijn best doen om ze zoveel mogelijk te steunen. Jullie ook? Of zijn jullie verknocht aan andere goede doelen?

Burkina Faso door Plan

Als Plan Ouder wil ik eigenlijk veel meer doen dan een financieel steentje bijdragen. Ik zocht wat op hun website en vond de vraag naar Talenknobbels. Ik bood me aan om te helpen. Spijtig genoeg heb ik daar nog niets van terug vernomen. Zouden ze enkel Ć©chte vertalers als vrijwilliger kunnen gebruiken?

Verder kreeg ik in mijn email ook het jaarverslag binnen van Plan (niet enkel van Plan Belgiƫ). Hieruit haalde ik enkele weetjes in verband met Burkina Faso, omdat mijn Plan Kind, Awa, van daaruit afkomstig is, ook al doet Plan natuurlijk over heel de wereld zijn best voor de kinderrechten.

  • Plan heeft een globaal fonds waarmee gezorgd wordt dat het aantal sterfgevallen en ziektes sterk verminderd kunnen worden door eenvoudig te verhinderen ziektes aan te pakken. Tussen nu en 2013 zal dit programma ook toegepast worden in Burkina Faso en Kameroen.
  • In Burkina Faso wordt ervoor gezorgd dat studenten getest kunnen worden op HIV. Ze maken hen er ook op attent hoe ze het kunnen krijgen en wat er aan gedaan kan worden.
  • Er is een malaria preventie programma in Burkina Faso.
  • Er wordt veilig water gebracht naar de gemeenschappen. Burkina Faso is een land waar 20.000 kinderen onder de vijf jaar elk jaar sterven aan water-gerelateerde ziektes.

En vanuit het drie-maandelijkse boekje weet ik dat er nu in Burkina Faso gewerkt wordt aan geboorte-registratie. Zonder geboorte-registratie ben je nergens. Momenteel krijgen ouders daar zelfs een muskietennet als ze hun pasgeboren kind binnen de twee maanden gaan registreren. Zo’n ideeĆ«n vind ik geniaal.

Dit weekend wordt het hoog tijd voor een nieuw briefje voor Awa.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake