Alles komt goed

Klein kort berichtje. De gezondheid laat nog steeds te wensen over. De vermoeidheid klopt ook weer aan. De stress zit er in. Zowel voor zaken op het werk als voor de reis. En in mijn hoofd herhaal ik steeds: “alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, ….”

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

De ronde

Het is ons nog niet gegund om met z’n allen hier gezond te zijn. Nu ben ik ok (buiten dan wat migraine die met het pilleke direct onderdrukt was), maar heeft ons zoontje weer een neusverkoudheid en Ifemi mijn keelpijn van vorige week…

En daarom komt er hier geen lange tekst. De afwas roept.

Gezonde wens

December was geen goede maand voor mij. Ook niet voor ons zoontje. Verkoudheden kwamen in allerlei maten en gewichten. Koorst kwam ook af en toe opzetten. Een vreselijk pijnlijke keel stuurde me op nieuwjaarsdag – ja technisch gezien was dat al januari – naar de dokter van wacht. Migraine-aanvallen en vermoeidheid hielden me dikwijls in bed. Daardoor stond het huis op zijn kop, ook al deed Ifemi meer dan hij zou moeten doen.

Als zieke mens wil je dan maar één ding: gezond zijn. En nu ik weer gezond ben, ben ik wél enorm blij dat ik eindelijk weer wat kan doen. En als gezonde mens, wil je véééél meer:

  • het huishouden
  • papperassen op orde brengen
  • hier wat schrijven
  • terug met postcrossing beginnen…
  • een deftige brief naar m’n plan-kindje schrijven
  • wandelen
  • lezen
  • dozen uitladen
  • en nog zoveel meer

Gelukkig is bij deze één itemke van de lijst alweer gedaan.

Draagdoeken enzo

Onze baby is groot. Onze draagdoek ook.
In het begin heb ik dit echt wel een aantal keer gebruikt – voornamelijk thuis – omdat dat dan de enige plek was waar ons zoontje wou slapen. Lekker dichtbij. Lekker gezellig. Maar zwaar… En dat hield me eigenlijk wat tegen om er verder mee te gaan. Ik voelde me dikwijls gewoon opnieuw hoogzwanger.
Er is een enorme keuze aan draagdoeken en draagzakken, maar allemaal redelijk duur vind ik. Je kan ze ook niet zo eventjes uittesten. Of wel? En weet ik gewoon niet waar?
Zelf zijn wij gegaan voor een rekbare draagdoek, met het gedacht om misschien nadien ooit wel eens over te schakelen op een draagzak. Meestal gebruiken wij eigenlijk onze buggy. Op verlof was het een aantal keer zeer praktisch om de draagdoek te gebruiken, vermits de buggy onderaan in de auto lag. Ook voor een uitstapje waar ze ons gewaarschuwd hadden voor de trappen, hebben we de draagdoek gebruikt voor onze kleine man. Het was super. Wij genoten, maar ook ons zoontje genoot duidelijk van het hogere uitzicht.
En toch gebruik ik het nu zo goed als niet. Ik heb onlangs gelezen dat voor grotere babies/kindjes een geweven draagdoek beter zou zijn. Het kindje zou beter en langer kunnen blijven zitten. En daar kan ik wel inkomen, want onze rekbare doek is nog tof voor even, maar begint inderdaad na een tijdje door te hangen. Ook is het afgeraden om de baby met een rekbare draagdoek op de rug te dragen, en eigenlijk zou ik dat wel eens graag proberen. 
Verder heb ik ook gezien dat er moeders zijn die draagdoeken én borstvoeding combineren, maar dat zie ik niet zo goed zitten. Als ik borstvoeding geef, ga ik daar toch liever rustig voor zitten. 

Ons kleintje

Het was een moeilijk weekend. Ons zoontje had een goeie verkoudheid vast. Het werd erger en erger naarmate het weekend vorderde.Normaal gaat hij met Ifemi op zondag mee naar de kerk, maar deze keer bleef hij thuis bij mij. We wilden hem tijd en rust gunnen en bovendien de andere kindjes niet gaan aansteken. Ik maakte met hem dus maar een grote wandeling in het Rivierenhof. Tijd voor een frisse neus voor hem en een actieve wandeling voor mij.
Het werd er voor hem echter niet beter op. Zondagnacht hadden wij bijna geen nachtrust, maar dat was voor mij eigenlijk niet het ergste. Ik vond het veel erger dat ons zoontje wakker werd van het hoesten, daarbij zijn tut verloor en het dan maar op een wenen zette, dat dan eigenlijk ook nog eens pijn deed. En als hij niet wakker werd van het hoesten, dan was het wel omdat zijn neusje half dicht zat met snottebellen.
Afin. Maandag was de eerste keer dat ik sociaal verlof opnam (of is het familiaal verlof?). Ook ging ons zoontje niet naar de creche en namen we dus nog een respijt-dag op. Ik nam hem mee naar de dokter, want ondertussen had hij er ook een beetje koorts bij gekregen… Volgens de dokteres waren we goed bezig met de verzorging. En weer zorgde ik voor goede verse groentjes en verse fruitpapjes met de hoop dat ook die zouden bijdragen tot zijn herstel.
Maandagnacht was het dan toch iets beter. Met de nadruk op iets. Ik bracht ons zoontje dus met een klein hartje naar mijn ouders, ook al zag hij er op dinsdagmorgen toch al wel wat beter uit.
En daar had hij dan een super dag: hij speelde leuk, hij deed een goed middagdutje, … hij was daar blijkbaar een engeltje. We lieten hem daar dan ook nog eens slapen en ook dat verliep zonder problemen. Hij sliep de nacht door. Ongelofelijk! Is het ok als ik nu een beetje jaloers ben? Ja, ik ben ook wel blij voor mijn ouders en dan zeker voor ons zoontje dat aan de beterhand is… maar komaan! Ik hoop maar dat het vanavond bij ons dus even goed gaat.

Zenuwslopend Zwijgen

Man, wat is dat moeilijk! Zwijgen. Dag in, dag uit. Praten doet pijn. Deze morgen hield ik het niet meer en besloot ik om toch maar naar een dokter van wacht te gaan vandaag. Het verdict: Ontstoken Stembanden. Remedie: Zwijgen en Brufens slikken tegen de pijn. En dat zwijgen… dat wordt nog moeilijk vandaag. Ik ga de verjaardag van mijn nichtje vieren. Ok, ze zal wel blij zijn dat Ifemi en ons zoontje er ook zullen zijn, maar ik zal weinig kunnen/mogen zeggen. Ik zal maar pen en papier meenemen. Dat gaat toch net iets sneller dan het op een gsmmetje in te tikken.

Wat heb ik tot hiertoe al gemerkt:

  • Een baby in slaap zingen gaat niet als de stembanden ontstoken zijn.
  • Als ik stil ben heel de tijd, is onze baby eigenlijk ook iets stiller in het algemeen.
  • Frustratie omdat ik heel veel wil vertellen. Vooral aan Ifemi. En dan moet ik maar op mijn tanden bijten en het voornaamste opschrijven of uitbeelden. Uitbeelden blijkt ook moeilijk te zijn.
  • Het gehoor is precies verscherpt.
  • Ik mis spreken. Zelfs al na een dag.
  • Het kan tot 4 à 5 dagen duren…

En dan wil ik nog een leuke anekdote van de dokter delen: Blijkbaar wordt een gemiddelde mens veel ziek tussen de 0 en 6 jaar. Dan heeft die de meeste kinderziektes gehad. Vervolgens komt er een “ziekte”-periode tussen 25 en 35 omdat je dan de ziektes van je kind overkrijgt. Ja, ook dit komt van ons zoontje. Hij had vorige week een droog keelhoestje dat nog aan het genezen is. Vervolgens komt er nog een periode waarin de gemiddelde mens veel ziek is en dat is rond 50 à 60, wanneer de kleinkindjes er zijn.

Bericht over Ballonnen

Het is nog vroeg in de ochtend. De ochtend van kerstavond. Ons enige échte kerstfeestje. Het is namelijk nogal moeilijk om even voor kerstdag naar Nigeria te gaan om bij Ifemi zijn familie te zijn. Er speelt een eenzaam kerstliedje op de radio. De blauwe kerstlichtjes aan de muur branden. De gekleurde bollekes-lichtjes branden achter mij. De gekleurde lichtjes in de kerstboom verlichten de boom en hebben hun weerschijn in de pakjes. Ik heb zin in het feestje vanavond.

kerstcadeaus

(Als ik nu niet zo lui was om mijn kabeltje van mijn fototoestel te nemen hadden jullie een échte foto van mijn pakjes gekregen. Nu zullen jullie het moeten stellen met dit fototje… wat wel een beetje wegheeft van mijn stijl van inpakken… orig fig)

Maar eigenlijk wou ik hier weer een zwangerschaps-update zetten in plaats van een kerstspecial te brengen. Ik ga het proberen in korte zinnetjes te zetten. Leuke en minder leuke dingen allemaal bij elkaar geklutst zoals de eitjes die ik straks als ontbijt zal eten.

  • Ik slaap minder en minder goed. Als ik lig komt het zuur naar boven. We hebben al een “torentje” gebouwd in bed dat helpt. Maar toch…
  • Slapen op mijn linkerzijde gaat het beste.
  • Ifemi steunt me énorm. Onze liefde voor elkaar is zéker en vast aanwezig.
  • Mijn boekje van Virginia Andrews, de Wilde Bloemen Omnibus, spreekt me aan en elke avond heb ik moeite om te stoppen met lezen.
  • Door al dit weinige slapen, stond ik vanmorgen al vroeg op om wat was op te vouwen en dit tekstje te schrijven.
  • Mensen denken dat als je zwanger bent, je een dikke ballon bent die elk moment gaat ontploffen.
  • Dat was een uitspraak van een collega nadat ik vertelde dat mensen altijd veel ruimte willen maken als ik moet passeren, ook al heb ik niet veel meer ruimte nodig als anders.
  • Een andere uitspraak van een collega : gij zijt nen “die-hard” hé… nadat ik vertelde dat mensen altijd verbaasd zijn dat ik nog zo lang blijf werken.
  • Ifemi en ik zitten dikwijls op dezelfde golflengte wat ons zoontje betreft, en dat vind ik wel tof!
  • Onze geboortelijst krijgt vorm. Dat werd tijd.
  • Ik vraag me af of ik nu nog zoveel meer slaap vergeleken met wanneer ons zoontje er effectief gaat zijn.
  • Ik mag absoluut niet bevallen terwijl m’n vriendin bij haar familie in Polen is – spijtig genoeg heb ik daar niets aan te zeggen.
  • Als het even kan, wil ik zelf dat de bevalling inderdaad wat later is dan gepland.
  • Zijn kleertjes zijn leuk en super schattig.
  • Ik heb al dikwijls piano willen spelen – nu die in de living staat – dus het wordt tijd dat we mijn partituren eens vinden in een van de nog ongeopende verhuisdozen.

En dit is het voorlopig. Ik ben even uitgeschreven.

Geniet allemaal van jullie kerstfeestjes, kerstavond en kerstmis zelf.

Mooie Meevaller

Ik wou regelmatiger schrijven en nu zie ik dat er weer twee weken zijn voorbijgevlogen. Het onregelmatige blijft dus. Nog enkele weken en dan verhuizen we effectief, maar daar wou ik het nu eens even niet over hebben.

zwangerHet onderwerp dat ik in gedachten had voor nu is mijn zwangerschap. Ik wou hier laten weten dat dat eigenlijk verrassend vlotjes verloopt. En dat vind ik wel aangenaam. Ok, ik heb wel wat last gehad van misselijkheid in het begin en van enkele migraine aanvallen tijdens mijn zwangerschap, waarbij ik dus zo goed als geen medicatie mocht nemen. Afzien was dat weer. En ook word ik misselijk als ik in bed op mijn rechterzij ga liggen. Regelmatig word ik wakker met krampen in mijn kuiten, maar ook dat is zelfs leefbaar… Ik zet me dan recht in bed van de pijn, zwier mijn benen uit het bed en zet mijn blote voeten op de grond, waarna de kramp begint te minderen. Ifemi heeft de gewoonte gekregen om op die moment met zijn hand over mijn rug te gaan en dat doet me dan ook goed om te ontspannen. Hij steunt me enorm. Ook met mijn extra vermoeidheid gaat hij goed om. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten doen.

Verder was er voor mijn bevalling sprake om zoiezo een keizersnede te doen – ik denk zelfs onder volledige verdoving – wegens het hartprobleem dat ik ook nog heb. Maar, tijdens de laatste echo, wist onze gynaecoloog ons te zeggen dat ik toch gewoon zou kunnen bevallen. Dat noch hij, noch mijn cardiologe er een probleem in zien. Wel moeten we met de anesthesist gaan praten op voorhand om te zien hoe het zit qua medicatie. Het maakt me toch wel heel gelukkig.

(orig fig)

Random Redenen?

Het is weer zover. Ik zou nu naar de yoga kunnen gaan. Ik wil ergens wel gaan. Ik voel me echter weer slap. Mijn verkoudheid stak vanmiddag weer de kop op. Ik wil eigenlijk gewoon al mijn bed in kruipen. Misschien doe ik dat direct ook wel. Samen met een aflevering van Prison Break dat ik dankzij mijn nicht eindelijk ben beginnen zien.

Maar, wat ik me nu afvraag: Zoek ik altijd maar redenen om niet naar de yoga te gaan of niet te sporten? Beiden zijn al weer enkele weken geleden precies. Op dit moment denk ik dat ik altijd wel een goede reden heb, maar dan nog… ergens voel ik me er ook wel schuldig over. Ik heb de laatste nachten wel te weinig geslapen. Mijn verkoudheid was in het weekend bijna weg, maar nu dus niet meer.

Heeft iemand wat tips voor mij?

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake