Allerlei Aspecten

Een tijd lang was het enorm druk in mijn hoofd. Ik kon maar geen rust vinden. Ik zag overal werk dat nog moest gebeuren. Alles kwam samen. Niets werd deftig uitgevoerd wegens geen tijd. Weinig werd Ć©cht uitgevoerd wegens overrompeld. Er kwamen zelfs enkele ziektedagen aan te pas. Ik had trouwens ook geen fut om te gaan werken. Vervolgens kwam er toch licht aan het eind van de tunnel. Ifemi was zoals gewoonlijk mijn rots in de branding. Hij bracht rust. Ik begon zowaar uit te kijken naar onze vakantie in de plaats van me er zorgen over te maken.

En nu we dit weekend ons samen verder gingen voorbereiden voor onze vakantie, sta ik er spijtig genoeg alleen voor en zorg ik voor de verandering eens voor Ifemi. Gelukkig is het niet al te erg en kan hij toch nog een paar dagen gaan werken en dan verder herstellen tijdens onze vakantie. Ik heb er zin in. In die vakantie natuurlijk.

Vandaag vind ik energie die ik precies al zeer lang niet meer aangetapt heb. Vanwaar ze komt, zou ik graag willen weten. Ik had tegen 11u al meer gedaan dan dat ik normaal op een volledige zondag presteer. En toch is nog maar de helft van wat ik vandaag nog wil doen.

Straks zit er ook nog een fietstochtje van een tiental kilometer bij. Als ik nu naar de steeds donker wordende wolken kijk, krijg ik schrik. Laat het maar gauw regenen zodat ik straks in het zonnetje kan fietsen en ervan kan genieten.

Winterse Weekends

Gisteren was een super leuke dag. Nadat ik Ifemi had afgezet ging ik naar een koppel vrienden met twee jonge kindjes. Ik genoot van de aandacht en de gegeven vriendschappen. Ik genoot van het vasthouden van de jongste. Ik genoot van het praten. Zalig. Toen de eigenlijke starttijd van de uitnodiging er was, kwamen er nog verschillende vrienden binnen. Op vijf minuten tijd zaten we plots met een erg vol salon en een spelende zoon en papa in het midden. Ook de auto op afstandsbediening deed zijn best om de treinsporen te saboteren. Amusement alom.

Al moet ik wel toegeven dat het voor mij te druk werd. Aandacht verdelen tussen zoveel mensen is blijkbaar vermoeiender dan ik dacht. Ik bleef een uurtje en genoot wel van het vele volk rond mij, ook al was het niet eenvoudig. Daarna ging ik terug weg en samen met Ifemi vierden we de verjaardag van twee jonge meisjes. Ook daar was veel volk, maar die kende ik allemaal niet zo goed. Toch nam ik op een gegeven moment een kindje van vier maanden over. Zo schattig. Zo kon de vader praten met andere mannen en kon de moeder doen waar ze goed in was: zorgen dat er niemand iets mankeerde. Ook Ifemi werd regelmatig weggeroepen voor een privƩ babbeltje met iemand, dus ik was blij met het jonge kind op mijn schoot. Rustig, relax, aangenaam. Ik genoot. Weeral.

Eergisteren had ik trouwens ook een leuke middag. We gingen even kijken naar een paar snowboard jumps op de Big Air aan de kaaien van Antwerpen. Daarna trokken we naar het magazijn van de Antwerpse bibliotheken om wat leuke boeken op de kop te tikken. Al dit deden we met de fiets en we hadden enorm veel geluk want we hebben geen enkele keer in de regen gefietst, terwijl het toch een grijze regenachtige dag was. De terugrit naar huis was voor mij enorm vermoeiend. Eigenlijk zat ik over mijn limiet, maar thuis geraken moet je toch. We namen een lekker rustig tempo aan en deden er gewoon langer over dan normaal.

Al bij al was het dus een geslaagd weekend in en rond de eigen stad. Volgend weekend proberen we dat in Frankrijk ook te bereiken.

Geluk Geven

Mijn belofte van maandag is hier weer spijtig genoeg in het water gevallen deze week. Het spijt me. Natuurlijk ga ik altijd uit van het principe: beter laat dan nooit. En bij deze gaan we dus dieper in op het 1e onderwerp van het Gevonden Geluk.

De eerste regel van action for happiness is “meer geven“. En dit kan enorm ruim geĆÆnterpreteerd worden. Van geven word je gelukkig.

Hoe pakken we dat nu concreet aan? Ik zal het jullie vertellen!

Wat doe je juist?

  • Tijd geven
  • Geld geven
  • IdeeĆ«n geven
  • Energie geven
  • Een simpel lief woord voor iemand
  • Lach naar iemand
  • Aandacht geven
  • Vrijwilligerswerk

Aan wie?

  • Onbekenden
  • Vrienden
  • Familie
  • Collega’s
  • Buren

Waarom?

  • Je maakt anderen blij
  • Je maakt jezelf blij (wetenschappelijk bewezen in studies)
  • Het bezorgt je een gemeenschapsgevoel
  • Het geeft je meer zekerheid over jezelf
  • Het kan je gedachten van je eigen problemen afzetten
  • Vermindert stress
  • Het verbindt ons met anderen
  • Je inspireert anderen om te geven
  • Je krijgt meer interesse in anderen
  • Je creĆ«ert een vicieuze cirkel: geven -> maakt je gelukkiger -> doe je meer geven -> maakt je gelukkiger -> doet je meer geven -> maakt je gelukkiger -> …
  • Je voelt je meer hoopvol

Ik zou zeggen: Redenen genoeg om iets te geven! Er is echter een klein addertje onder het gras: Als je “moet” geven, dan gaan alle redenen niet meer op. Geven onder druk, maakt ons blijkbaar niet gelukkig. Zorg dus dat je geeft door iets te geven dat je zelf graag wilt doen.

Zelf heb ik deze dag gezellig doorgebracht met een vriendin en haar dochtertjes, waar zowel zij als ik enorm hebben genoten en gelachen. Deze avond zorgde ik voor Ifemi die enorm moe was door zijn drukke en volle dag. Ook geef ik een financiƫle bijdrage om een Plan Kind te steunen en schrijf ik haar briefjes. Verder geef ik aan de natuur omdat ook die belangrijk is. Ik lach naar mensen in de regen. Ik stop met mijn auto voor voetgangers en fietsers (zƩker in de regen).

En jullie? Wat geven jullie?

Mooie Maandag

Het is nog maar tien voor tien en ik heb het gevoel dat het al midden in de nacht is. Ik heb natuurlijk voor mezelf een vrij drukke dag gehad. Deze morgen deed ik samen met Ifemi een aantal boodschapjes met de fiets. EĆ©n daarvan zal ik morgen verder verklaren. In de vroege namiddag was ik al enorm moe, waardoor ik even ging liggen. Eerst kon ik maar niet slapen, maar blijkbaar tegen dat ik naar de training moest, was ik natuurlijk wel in slaap gevallen. Ik ben toch nog een halfuurtje gaan trainen. Beter kort, dan helemaal niet.

Normaal zien we op maandag ook een dokter. En eigenlijk keek ik daar wel naar uit, want ik had die de vorige twee weken al gemist, vermits ik met een verkoudheid thuis zat. Vandaag bleken beide dokters zelf ziek te zijn.

Verder wil ik nog even melden, dat ik eigenlijk best tevreden ben met het litteken dat nog overschiet. Het is zeker doenbaar om daarmee te leven. En, als laatste nieuwtje: ik kan eindelijk een beetje op mijn zij liggen. Dat wil niet zeggen, dat ik al zonder problemen op mijn zij kan slapen, spijtig genoeg. Maar, af en toe lukt het wel. Als ik daar echter te lang blijf liggen, dan doet het pijn wanneer ik me terug op mijn rug draai. Ik bekijk het echter positief. Na alle irritatie hierover, is dit een serieus leuke vordering!

En morgen wil ik jullie wat meegeven over geluk en hoe je dat verkrijgt door te geven.

Spontaan Schrijven

Zoals gezegd wou ik elke dag iets schrijven. Dat moet niet veel zijn natuurlijk. Niet alle posts kunnen zoals die van gisteren zijn: uitgewerkt, aangevuld met foto’s en doordacht. Sommigen zijn spontaan, zoals deze. Dan begin ik gewoon en weet ik eigenlijk niet waar ik ga eindigen.

Vermits ik maandag met een verkoudheid zat, ben ik dan niet gaan trainen. Vandaag wel en ik voel het weer. Het heeft toch een enorme impact. Aangezien mijn hartslag iets lager zat op deze training, werden de oefeningen natuurlijk net iets zwaarder. Positief, maar vermoeiend dus.

Af en toe is er papierwerk in verband met dat lang thuis zitten. Gelukkig hebben we nu al email en scanner enzovoorts en kan het meeste van thuis uit geregeld worden. Spijtig genoeg moet je echt alles wel goed nakijken of je bent er ergens later toch aan voor de moeite.

Mijn zes weken na de operatie zijn om, wat wil zeggen dat ik weer mag fietsen en autorijden. Dat laatste is al gelukt, maar spijtig genoeg wou mijn fiets zich nu eventjes laten verzorgen. Morgen mag ik hem weer gaan halen.

Verder heb ik net weer lekkere pudding gemaakt en ga ik mij zodadelijk bij Ifemi zetten voor een filmpje.

Belangrijk Begin

Een nieuwe periode breekt aan. En dat is maar goed ook, want ik begon hier thuis een beetje rusteloos te worden. Dat laatste wil natuurlijk niet zeggen dat ik alles al aankan, maar meer dan ik momenteel doe. Vanaf nu zal er aan mijn conditie gewerkt worden. Ik heb mijn fit-test in het UZA achter de rug. Het was zeer vermoeiend op dat fietsje, waar ik voor mijn hart en longen gemonitored werd. Ik heb het er toch goed vanaf gebracht en blijkbaar recupereer ik sneller dan de kinesist van daar had verwacht. Positief dus.

Na deze test kan er dus gestart worden met de training die blijkbaar een drie-tal maanden duurt. Ik verschoot wel even van die periode. Drie keer per week zal ik dus naar het UZA gaan om daar een cardio-training uit te voeren. Deze training is voor iedereen persoonlijk en hangt dus af van je fit-test. Ik kan haast niet wachten om te beginnen met mijn Ć©chte revalidatie.

Zo meteen heb ik nog een afspraak met mijn gewone kinesist, maar ik vermoed dat dat de laatste keer daar zal zijn. Ze hebben in het UZA namelijk ook wel kinesisten en de oefeningen kunnen dan echt op mij afgestemd worden.

Een nieuw begin voor me. Leuk.

Speciale Schooldag

Naar aanleiding van Reacties Roepen, volg ik bij deze het voorstel van mijn mama op. Vandaag is voor vele kinderen weer de eerste schooldag. Hoe gaan jullie kinderen naar school? Gaan ze zelf met de fiets? Worden ze gebracht met de auto? Staat er aan jullie school weer een rij wachtende auto’s? Is er een bus die de kinderen ophaalt?

Ik ben benieuwd. Ik heb zelf nog geen kinderen. In mijn straat is wel een nieuw schooltje, dus ook daarbij ben ik benieuwd. En mijn nichtjes die gaan voor zover ik weet samen met hun mama te voet of met de fiets naar school.

… Op voorhand bedacht en geschreven.

Schommelende Situatie

Op mijn slechtst … ben ik het hartstikke beu dat ik mij nog niet zelf kan uitkleden … word ik gek van mijn rug in het midden van de nacht omdat ik nog steeds niet op mijn zij kan slapen wegens te veel pijn … ben ik teleurgesteld in de bezoekjes van vrienden … geraak ik gefrustreerd dat ik niet alles zelf kan doen … verveel ik me vermits alles te vermoeiend is … ween ik omdat ik me alleen voel … ben ik geĆÆrriteerd over de kleinste dingen … wou ik dat ik onze trap in Ć©Ć©n keer kon doen in plaats van een pauze te moeten nemen op het tweede verdiep … Ā zijn mijn fysieke problemen me soms te veel … word ik lastig dat zelfs aan de computer moe word … vervloek ik mijn migraine die regelmatig opkomt … wens ik een goed slaapritme in de plaats van een verstoord ritme … geraak ik ook gefrustreerd over de stomme vragen van mijn werk en van andere papier-rommel … wil ik nu al kunnen fietsen en autorijden in mijn nieuwe auto … heb ik geen geduld …

Maar …

Op mijn best … ben ik Ć©norm gelukkig met alle vooruitgang die ik al gemaakt heb, terwijl de operatie nog niet zo lang geleden is … ben ik super blij dat ik al naar de postbus en het park kan … genoot ik ook van een super tof familiefeest … ben ik zo tevreden met Ifemi aan mijn zijde … geniet ik van elke douche die ik al kan nemen … ben ik trots op mezelf dat ik de trap al op kan … denk ik aan mijn fantastische familie die ook ontzettend lief is en helpt … kan ik mijn geluk niet op bij elke kleine verbetering die ikzelf maak … ben ik blij dat de zon schijnt … ben ik trots op mezelf om nog steeds slechts enkele slokjes cola te hebben gedronken na de operatie … doe ik mijn best om gezonder te eten … ben ik fier dat ik erin slaag om anderhalve liter water te drinken per dag … ben ik tevreden met af en toe te kunnen fietsen op mijn ouders hun hometrainer … geniet ik elke dag meer en meer … besef ik dat ik al weinig pijn heb … ben ik zelfs tevreden met hoe het litteken er begint uit te zien …

Alledaags Assortiment

Altijd als het hier een tijd stil is geweest, vind ik het moeilijk om weer te beginnen. Er stromen dan namelijk honderden ideeĆ«n door mijn hoofd. Zo wil ik jullie vertellen waarom het hier zo stil is geweest, zo wil ik jullie gewoon over vandaag vertellen en over de super gezellige avond gisteren. Zo wil ik ook nog zorgen dat die wijvenweek hier eens effectief doorgaat, want over sommige onderwerpen had ik Ć©cht wel zin om iets te schrijven. Ook wil ik jullie nog laten weten hoe het met mijn medische affaires gaat en jullie merken het… ik kan zo nog wel even doorgaan.

Ik laat jullie bij deze al gewoon even weten dat ik na een late avond gisteren er vanmorgen toch in geslaagd ben om nog eens naar de Body Balance te gaan. Dat was spijtig genoeg weer even geleden. Het deed me deugd, maar spijtig genoeg bracht het ook pijn mee in de onderrug omdat ik te weinig buikspieren heb. Daarna was ik dus even uitgeteld, maar ik heb me toch over mijn moeheid heen kunnen zetten om de was hier op te vouwen en de living terug wat aangenamer te maken. Ook kreeg ik na de body balance het idee om toch nog een fietsrit te gaan doen vanmiddag, dus ik heb al een klein toertje via het fietsknooppuntennetwerk vastgelegd. Dat is voor na deze pauze.

Morgen begint de nieuwe werkweek en sinds lange tijd zie ik er eigenlijk ook eens helemaal niet tegenop. Dat geeft pas rust.

Aandacht voor de Aarde

Vanavond was het Earth Hour van het WWF. Ik wou eraan meedoen maar was het zelf bijna vergeten. Gelukkig zeiden ze er op de radio nog iets van. Ik was van plan om niet alleen de lichten uit te doen tussen 20.30 en 21.30, maar ook de tv, de computer en de radio.

Echter, zo alleen in de stilte en donkere zitten, sprak me niet aan. Ik besloot mijn kilometertellertje op mijn fiets te gaan installeren en wat te gaan rondtoeren in de stad. Eerst was ik wat teleurgesteld. Overal had ik het gevoel dat het nog precies lichter was dan overdag. Het theaterplein was goed verlicht. De Meir was Ć©norm goed verlicht. Ik fietste verder. Zou de stad nu niets gedaan hebben?

Aangekomen op de Groenplaats zag ik dat op zijn minst de lichten van de kathedraal uit waren. Speciaal. Zo’n kathedraal in het donker. Ook de grote markt was donker. De huizen rondom. Het stadhuis. Donker. Zalig.

Ik fietste verder om naar ‘t Steen te gaan kijken, maar toen sloeg de klok. Het Steen zag er van ver verlicht uit. Ik draaide me om op de Suikerrui en zag de kathedraal langzaam beginnen gloeien. Knap. Die overgang. Het verschil op het plein voor de kathedraal en op de grote markt was enorm met tien minuten daarvoor.

En toch vind ik dat de stad wel meer had mogen doen. Of misschien zou de actie meer bedrijven moeten aanspreken? Want hoeveel bedrijven zijn er niet, die ‘s avonds en ‘s nachts een enorme hoeveelheid licht laten branden. Dat is toch voor niets nodig.

En dan nu als laatste hopen ze natuurlijk bij WWF dat er zoveel mogelijk mensen overschakelen naar groene energie. Ik zou wel graag willen momenteel, maar spijtig genoeg bieden ze geen eenvoudige beƫindiging van contracten bij grote leveranciers aan. Tot het einde van het jaar zit ik dus vast.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake