Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Almost ready

Nederlands onderaan.

This time I will start writing in English, because my mindset is already in English. There is much to talk and much to arrange between Ifemi and I. We are almost completely packed. We have four big luggages standing in our living room. We still have to pack our hand luggage. Every time I call Lufthansa, I get different responses, so I hope that now we are safe with our four suitcases, three handluggages, my purce, a maxi cosi (counting as car-seat) and a buggy. This last one we still retrieved today, because today Lufthansa said our buggy had to be flat foldable. The previous person I spoke to about a month ago, said that any kind of buggy would go. So, since our home buggy is a big one, we bought a smaller one second-hand today. Long live websites like 2dehands.be.

What I still need to do tomorrow is:

  • making my camera ready
  • charging phone and upload pictures and texts to my pc
  • watering plants
  • packing handluggages
  • printing ticket
  • get money

And tonight, I just have to hang the latest laundry…

And now the Dutch part:

Omdat er veel te bespreken en te regelen valt, spreken Ifemi en ik eigenlijk al meer Engels dan Nederlands. Dat is gewoon eenvoudiger op dagen zoals dit. We zijn bijna klaar om te vertrekken. Er staan vier grote koffers klaar in onze living. De handbagage moet nog ingeladen worden. Ik hoop dat ik momenteel alles goed begrepeen heb van Lufthansa, want elke keer ik naar hen bel voor inlichtingen, krijg ik toch iets andere antwoorden. Wat we nu plannen om mee te nemen zijn die vier grote koffers, drie handbagages, een maxi-cosi als auto-stoel en een buggy die kan plat gevouwen worden. Deze kochten we vandaag nog aan via 2dehands.be omdat onze buggy niet zo klein opvouwt.

Wat ik morgen nog moet doen:

  • camera klaarmaken (foto’s afhalen, opladen, backup foto’s maken, …)
  • gsm opladen (en dingen naar de pc uploaden)
  • plantjes water geven
  • handbagage inpakken
  • ticket printen
  • geld afhalen

En zometeen hang ik nog even de was op die nu in de machine zit.

Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Meestal Mama

Ik heb het een beetje moeilijk hier. Ik wil wel schrijven, maar ik wou er tot hiertoe geen mama-blog van maken. Mijn leven is meer dan dat. Althans dat dacht ik.       Ik ben er nu niet meer zeker van.      Bijna alles dat ik doe staat in het teken van dat nieuwe leventje in ons huis. Ok, ik ga nog fulltime werken, maar mijn start- en einduur hangen af van de opvang voor het zoontje. Ok, ik ga weer 1 uurtje in de week lesgeven, maar ook de moment waarop dat gebeurt hangt af van het zoontje. De weekends staan ook meer in het teken van dat kindje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat wel ok. Ik ben énorm blij met ons zoontje én met hoe ons leven het laatste jaar geëvolueerd is. Zaaalig vind ik dat zelfs. 
Maar mij erbij neerleggen dat ik hier dus ook meer schrijf als mama, dat blijkt moeilijker te zijn. 
Ondertussen heb je al gemerkt dat ik niet meer elke dag hier iets post, maar ik hoop wel het op deze manier regelmatig vol te houden. Ik vind het leuk. Ik schrijf graag. En ik lees graag de reacties die hierop komen. Dat vind ik fijn. Statistieken van mijn blog bekijk ik niet meer, want wat heb ik eraan dat 20 mensen of 200 mensen mijn post lezen? Zolang ze niets gezegd hebben, heeft dat voor mij geen waarde.
Binnenkort deel ik met jullie waarschijnlijk een leuke mama-tag die ik bij Ups & Downs weer zag verschijnen. En hopelijk kan ik binnenkort ook nog eens tijd vrijmaken om te testen hoe ik urls via email kan zetten, en hoe ik figuurtjes aan mijn post kan toevoegen, enzovoorts…

Holiday

English at the bottom…
Na een 5-tal jaar, gaan we weer naar Nigeria. Het werd tijd. Vooral voor Ifemi die stiekem toch wel zijn familie mist. Mijn internationaal paspoort is al in orde, ons internationaal rijbewijs ook. De zoon willen we de dubbele nationaliteit geven en dus moet er wat geregeld worden in de Nigeriaanse ambassade in Brussel. Dat is nog niet in orde. Voor Ifemi zelf is er ook nog iets niet in orde dat in de ambassade geregeld moet worden, maar daar wordt aan gewerkt. Net als aan mijn Visum voor Nigeria.
Ik wil hier op mijn blogje een overzicht bijhouden voor ons vertrek én ook voor als we daar zijn. Zo kan iedereen onze vakantie volgen.
Omdat ik ook wil dat Ifemi zijn familie wat kan volgen, ga ik proberen ook wat gerelateerde informatie in het Engels te schrijven ook. Verwacht echter geen directe vertaling, want dat zal het niet zijn. Als je Engels kent, zal je dus af en toe extra informatie krijgen…
English part:
We live in Belgium and we will soon go for a trip to Nigeria again to visit Ifemi’s family for our holiday. Ifemi is my partner and the father of our son. The reason I am now writing English on this Dutch blog is that I want his family to be able to follow here. I will not exactly write in English what I wrote in Dutch above, but the topics will be related. In short, the Dutch part will serve mostly as information for my family and this English part is mostly for his family.
It has been five years that Ifemi saw his family. It will be nice to see all of them again. We both already have our International driving license and I have my international passport. I still need a visa for Nigeria though. Since we want to give our son the double nationality, we still have some work to do at the Nigerian embassy in Brussels.

Lekker Druk

Het was een vol weekend. Het was vermoeiend. En ik heb ongelooflijk goed genoten. Alles in het teken van ons nu 1-jarig zoontje. We zagen familie, we ruimden ons appartement deftig op, we zagen vrienden terug, ons zoontje kreeg énorm veel cadeautjes, er waren feestjes thuis, er was een feestje in de kerk, zoontje at taart, 2 keer zelfs, we lachtten, we praatten, we dansten, … Het was genieten. En ook het zoontje genoot er met volle teugen van. Hij gaat zo snel vooruit en wát een verschil met een jaar geleden.

Verloren Kerst

kerstmutsNormaal stuur ik mijn familie en mijn vrienden kerstkaartjes. Echte. Zo van die kaartjes die nog via de post in je brievenbus terechtkomen. Ik ben daar zeker niet altijd op tijd mee… Maar dit jaar… het kerstgevoel was er niet. Ik had absoluuuuut geen zin in het schrijven van kerstkaartjes. Ik heb me dit jaar dan ook beperkt tot wat familie en tot een aantal vrienden. Enorm beperkt. En ik had me voorgenomen om van iedereen dat ik een kaartje krijg, een kaartje terug te sturen.

Maar, natuurlijk was ik ook nog eens mijn adressenboekje kwijt. Ja, ook mijn adressen zijn (nog) niet digitaal maar zijn gewoon terug te vinden in een boekje. Als dat boekje niet verloren is natuurlijk.

En mensen hebben blijkbaar niet meer de gewoonte om hun eigen adres aan de achterkant van de envelop te schrijven… dus spijtig genoeg hebben enkele vrienden ook geen kaartje terug gekregen. Ik dacht vervolgens om dan een email te sturen met een kaartje én mijn excuses, maar ook dat is er niet van gekomen…

Nu heb ik daarjuist – bij de grote opkuis – mijn adressenboekje teruggevonden! Joepie! Nu kan ik het toch nog rechtzetten… Of zijn het nu vijgen na Pasen?

Draagdoeken enzo

Onze baby is groot. Onze draagdoek ook.
In het begin heb ik dit echt wel een aantal keer gebruikt – voornamelijk thuis – omdat dat dan de enige plek was waar ons zoontje wou slapen. Lekker dichtbij. Lekker gezellig. Maar zwaar… En dat hield me eigenlijk wat tegen om er verder mee te gaan. Ik voelde me dikwijls gewoon opnieuw hoogzwanger.
Er is een enorme keuze aan draagdoeken en draagzakken, maar allemaal redelijk duur vind ik. Je kan ze ook niet zo eventjes uittesten. Of wel? En weet ik gewoon niet waar?
Zelf zijn wij gegaan voor een rekbare draagdoek, met het gedacht om misschien nadien ooit wel eens over te schakelen op een draagzak. Meestal gebruiken wij eigenlijk onze buggy. Op verlof was het een aantal keer zeer praktisch om de draagdoek te gebruiken, vermits de buggy onderaan in de auto lag. Ook voor een uitstapje waar ze ons gewaarschuwd hadden voor de trappen, hebben we de draagdoek gebruikt voor onze kleine man. Het was super. Wij genoten, maar ook ons zoontje genoot duidelijk van het hogere uitzicht.
En toch gebruik ik het nu zo goed als niet. Ik heb onlangs gelezen dat voor grotere babies/kindjes een geweven draagdoek beter zou zijn. Het kindje zou beter en langer kunnen blijven zitten. En daar kan ik wel inkomen, want onze rekbare doek is nog tof voor even, maar begint inderdaad na een tijdje door te hangen. Ook is het afgeraden om de baby met een rekbare draagdoek op de rug te dragen, en eigenlijk zou ik dat wel eens graag proberen. 
Verder heb ik ook gezien dat er moeders zijn die draagdoeken én borstvoeding combineren, maar dat zie ik niet zo goed zitten. Als ik borstvoeding geef, ga ik daar toch liever rustig voor zitten. 

Ons kleintje

Het was een moeilijk weekend. Ons zoontje had een goeie verkoudheid vast. Het werd erger en erger naarmate het weekend vorderde.Normaal gaat hij met Ifemi op zondag mee naar de kerk, maar deze keer bleef hij thuis bij mij. We wilden hem tijd en rust gunnen en bovendien de andere kindjes niet gaan aansteken. Ik maakte met hem dus maar een grote wandeling in het Rivierenhof. Tijd voor een frisse neus voor hem en een actieve wandeling voor mij.
Het werd er voor hem echter niet beter op. Zondagnacht hadden wij bijna geen nachtrust, maar dat was voor mij eigenlijk niet het ergste. Ik vond het veel erger dat ons zoontje wakker werd van het hoesten, daarbij zijn tut verloor en het dan maar op een wenen zette, dat dan eigenlijk ook nog eens pijn deed. En als hij niet wakker werd van het hoesten, dan was het wel omdat zijn neusje half dicht zat met snottebellen.
Afin. Maandag was de eerste keer dat ik sociaal verlof opnam (of is het familiaal verlof?). Ook ging ons zoontje niet naar de creche en namen we dus nog een respijt-dag op. Ik nam hem mee naar de dokter, want ondertussen had hij er ook een beetje koorts bij gekregen… Volgens de dokteres waren we goed bezig met de verzorging. En weer zorgde ik voor goede verse groentjes en verse fruitpapjes met de hoop dat ook die zouden bijdragen tot zijn herstel.
Maandagnacht was het dan toch iets beter. Met de nadruk op iets. Ik bracht ons zoontje dus met een klein hartje naar mijn ouders, ook al zag hij er op dinsdagmorgen toch al wel wat beter uit.
En daar had hij dan een super dag: hij speelde leuk, hij deed een goed middagdutje, … hij was daar blijkbaar een engeltje. We lieten hem daar dan ook nog eens slapen en ook dat verliep zonder problemen. Hij sliep de nacht door. Ongelofelijk! Is het ok als ik nu een beetje jaloers ben? Ja, ik ben ook wel blij voor mijn ouders en dan zeker voor ons zoontje dat aan de beterhand is… maar komaan! Ik hoop maar dat het vanavond bij ons dus even goed gaat.

Onze week met drie

Acht maanden. Zolang is het ondertussen dat wij – Ifemi en ik – niet gewoon een koppel zijn, maar samen met ons zoontje een gezin vormen. Een klein gezinnetje, dat wel, maar toch: een gezin.
De zoektocht naar een creche was niet zo simpel zoals ik al eens aanhaalde (volgende keer eens leren/testen hoe ik hier via mail een deftige link naar een andere post kan zetten). Zoals daar vermeld hadden we een aanvraag gedaan via de stad Antwerpen. En we kregen dus tijdig een plek toegekend. Door onze blijkbaar “vreemde” omstandigheden , was het moeilijk om alles geregeld te krijgen toen.
Ik had er best wat stress door. Mijn eerste twee werkweekjes (van 3 werkdagen) waren daardoor enorm zwaar voor mij.
Nu gaat het echter goed. De zoon lijkt best tevreden op de creche, en wij zijn er ook wel tevreden van.
We hebben een systeem waarbij we ‘standaard’ de zoon vier halve dagen (de voormiddag) naar de creche brengen. Eén dag in de week verblijft hij bij mijn ouders, zijn grootouders. 
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s morgens te werken (dat is van 6u tot 14u), dan brengen we op die moment de creche op de hoogte. En die dag breng ik dan voor mijn werk het zoontje naar de creche en mag hij daar blijven tot Ifemi hem oppikt na zijn werk.
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s namiddags te werken (dat is van 14u tot 22u), dan brengen we ook op die moment de creche ervan op de hoogte. Die dag ga ik dan op tijd werken en blijft het zoontje met zijn papa nog lekker lui in bed liggen. Ze genieten dan van een voormiddag samen. Voor zijn werk brengt Ifemi het zoontje dan naar de creche en ik pik hem dan weer op na mijn werk. 
Als Ifemi niet moet werken, vliegt het zoontje toch voor een drie-tal uurtjes naar de creche. Anders zijn we onze respijt-dagen kwijt.
We betalen meestal dus halve dagen, behalve voor die dagen dat Ifemi in de voormiddag werkt. Dat is een voltijdse dag (administratief gezien is een voltijdse dag vanaf dat de zoon langer dan 5u in de creche aanwezig is).
Afin, we zijn dus best tevreden met de huidige regeling. We kunnen zelfs regelen dat Ifemi twee avonden in de week naar zijn Nederlandse les kan en ik ook een van die avonden naar mijn yoga. Voor deze avond springen de grootouders extra in. Ook gaan we dan nog één keer in de week samen naar een salsales, waarbij de nonkel en tante inspringen voor opvang dit semester. 
Het leven is veranderd. Het leven is aangenaam. Ik zie mijn twee ventjes graag.
snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake