Het is niets nieuws dat ik kindjes wil. Ik wil ze al lang. Ik heb me er nooit klaar voor gevoeld, en misschien komt dat ook wel niet. Ik kijk ook niet uit naar het baby zijn van mijn kindjes. Baby’s mogen dan super schattig zijn, maar alle zorgen die nodig zijn voor een baby moeten er voor mij niet bij. Geef mij dan maar ineens super schattige kindjes van bijvoorbeeld twee en vijf jaar. Kindjes die even schattig zijn als die van mijn broer nu. Kindjes die samen spelen. Kindjes die op een ongelooflijke ondeugende manier kunnen kijken, ongeloofelijk schattig kunnen zijn, aandacht vragen wanneer zij dat willen, verwonderd kijken wanneer ze iets nieuw leren, lachen met in zichzelf het geluk van de hele wereld.

Stiekem ben ik jaloers op mensen met kindjes. Stiekem heb ik altijd gewild dat mijn kindjes ongeveer even oud zouden zijn als die van mijn broer. Stiekem kan ik er niet altijd goed mee om als ik foto’s zie waarop mijn broer zo gelukkig samen is met zijn gezinneke. Met haar familie. Met alle kindjes bij elkaar. One big happy familiy.

En ja ik weet dat niet alles rozegeur en maneschijn is en daarom relativeer ik veel. Daarom weet ik dat wanneer ik kindjes zal hebben, ze geliefd zullen zijn in heel onze familie en dat ik nu niet jaloers moet zijn. Maar stiekem…

Vrijdag begon ik actief met een Zumba les in de fitness. Vervolgens vertrok ik met de fiets voor een eerste avondje op de Bollekesfeesten. Mijn papa kwam met zijn fiets om de groep Kandoris te zien. Ik kende ze niet, maar ik heb er enorm van genoten, net als van de Blonde bollekes. Na deze feesten, nam hij me nog mee naar Café Beveren. Ik heb er gewoon geen woorden voor. Ga zelf maar eens een kijkje nemen. Na nog een nachtelijk frietje bij de Nr. 1 en een mandarijnenjenevertje in de Vagant was het tijd om naar huis te fietsen.

Zaterdagmorgen was het dan tijd om Telenet lastig te vallen en mijn digibox te gaan halen. Ook nog even stoppen bij de bakker zodat ik iets als middageten had, om dan weer op de fiets te stappen om te gaan shoppen op de Meir met mijn ouders. Nadat we voor iedereen wel iets gekocht hadden, gingen we nog gezellig samen eten. En na het eten trok ik naar de MuseumNacht en mijn ouders naar de Bollekesfeesten.

Mijn vriendin en ik bezochten het Diamantmuseum, het Rockoxhuis alwaar we onder andere een filmpje zagen van Antwerpen in de 16e eeuw. Het diamantmuseum had ik al eens eerder gezien en liet dus nu helemaal geen diepe indruk meer achter, maar het rockoxhuis vond ik wel mooi. Er was ook een muziekgroepje die oude Spaanse muziek speelden. Dat bracht een speciale sfeer met zich mee voor dat museum. Het was aangenaam. Leuk binnentuintje waar ze speelden trouwens. In het filmpje zagen we beelden van de binnentuin van het Plantijn - Moretus museum en dus zijn we daar maar als laatste naartoe gegaan. Prachtige bibliotheek ruimten. Prachtige binnentuin. Prachtig gebouw. Ik was enorm onder de indruk. Meer van de architectuur van het museum zelf dan wat het museum ten toon stelde, alhoewel dat dat ook al interessant was.

Zondagmorgen genoot ik van lang in bed liggen met mijn boekje. Vervolgens was het dan tijd om mijn digitale tv te installeren en nog wat klusjes in huis te doen, maar eigenlijk kwam er van dat laatste niet veel. Ik maakte me klaar om toch nog de verjaardag van mijn ex te gaan vieren op de Bollekesfeesten en Antwerpen Proeft. Daarna zijn we dan nog even een frietje gaan eten. En tegen dat ik terug thuis was stond mijn vriendin voor de deur die ik al heel lang niet gezien had en die me onverwacht ’s middags had gebeld of ik ’s avonds geen tijd had. Voor haar wel natuurlijk, alhoewel ik ook nog wel wat moest opruimen. Een volle, maar superleuke avond dus.

Ik sloot mijn weekend af, samen met het prachtige boek dat ik van mama mocht lenen.

Een toffe grote broer hebben, kan toch wel enorm handig zijn. Zo was hij op zaterdagavond heel toevallig mijn tomtom naar Den Haag. Hoe is het mogelijk dat hij net voor mij komt te rijden terwijl wij met zoveel mensen in de file stonden? Goed gezwaaid en goed gelachen dus. En ik volgde braaf mijn nieuwe tomtom zodat we gezellig samen arriveerden bij mijn nichtje.

Natuurlijk is mijn grote broer belangrijker voor mij dan alleen maar de beschikbaarheid als tomtom. Zo weet ik dat hij bezorgd is om mij, maar dat niet altijd rechtstreeks wil laten merken. Vanavond viel het doek toch even en wilde hij gewoon zeker zijn dat mijn nieuwe vriend het beste met mij voorheeft.  Hij heeft hem dit weekend toch al een beetje leren kennen en ik hoop dat er zo nog vele gezellige avondjes mogen volgen.

Ik ben tevreden over dit weekend en over mijn toffe grote broer.

Ik ben in een enorm praatbui. Ik heb eigenlijk niets gepland staan. Ik ging eigenlijk enkel naar de zumba les gaan, maar dat heb ik afgeblazen met flauwe excuses. Verder heb ik al even getelefoneerd met mijn petekindje en haar zusje omdat ze mij een leuk kaartje hadden gestuurd van aan de zee. Zo heb ik dus ook even met mijn schoonzusje gebabbeld en wens ik haar nog veel sterkte. En nog steeds was mijn babbelhonger niet gestild. Een telefoontje naar de ouders kan er dan ook steeds wel bij, een praatje met mijn papa, een praatje met mijn mama. Eventjes onderbreken voor het avondeten en toen kwam het vervolg. Altijd leuk natuurlijk.

En nog steeds is mijn praatbui niet over. Ik wil nog zoveel zeggen. Ik weet niet wat. Misschien wil ik gewoon nog meer aandacht. Eigenlijk zou ik op café moeten gaan of bij iemand langsgaan, maar eigenlijk ben ik daar ook te moe voor. Ik steek het op de medicatie die ik de voorbije dagen weer genomen heb om mijn migraine de kop in te drukken. En verder troost ik mij met het gedacht dat het hele weekend nog goed vol zit met veel te maken praatjes, dus dat ik op het einde van het weekend wel uitgepraat zal zijn.

Snel snel over het festival:

• het optreden van Georgië was fantastisch! Ze kregen maandag een staande ovatie en ze hadden het zeker en vast verdiend. Het is ongelooflijk hoe ze over het podium glijden en de actie die erachteraan komt moet zeker niet onderdoen!
• De spontane muziek op zondagmiddag van Montenegro was super. Gezelligheid en ambiance was er zeker.
• De stoet was niet veel soeps meer in de Kasteeldreef… maar naar het schijnt in het begin nog wel.
• Toch spijtig dat Senegal niet aanwezig is.
• Leuk dat je op zoveel plaatsen buiten gezellig iets kan drinken in plaats van alleen aan de Riddershoeve.
• Fijn om die tante uit Canada nog eens terug te zien.
• Braziliaanse costuums zijn even schaars als je zou verwachten.
• De ambiance die je bij Brazilië verwacht is echter terug te vinden bij Italië.

En hiermee zal u het nu moeten doen, want ik ben bij een filmpje blijven plakken en ga nu aan de toog op het festival plakken. Een goede avond!

Ik zit hier eventjes moederziel alleen bij mijn ouders thuis. Zij zijn naar de voorstelling en ik ga later deze avond naar daar. Verder hadden zij dit weekend nog een Rock Werchter programma opgenomen, dat ik hier dus eventjes ga bekijken. Ik kom waarschijnlijk daarna hier nog even terugzitten om nog wat te vertellen.

Het wereldfestival van folklore in Schoten heeft een heuse transformatie ondergaan: een nieuwe website, een gratis parkzap, Buscemi op dinsdag, een nieuwe naam op de site, alleen een tent en geen buitenpodium meer, … Veel veranderingen. Sommigen lijken me goed, anderen wat minder.

En, niet alleen is het festival in zijn geheel veranderd. Ook op persoonlijk vlak zal het een andere ervaring zijn. Al sinds ik klein ben, zijn mijn ouders gastgezin. Elk jaar kwamen er dus twee onbekenden bij ons in huis slapen. Soms spraken ze onze taal, maar meestal niet. Door de jaren heen veranderen de ervaringen, maar het plezier bleef bij mij altijd aanwezig. Het was een week waarbij de rest van het jaar vervaagde.

Het eerste jaar dat ik niet meer thuis woonde, was die ervaring voor mij al helemaal anders. Ik ging (en ga) die week zoveel mogelijk naar Schoten. De sfeer opsnuiven, met de gasten van mijn ouders praten, plezier maken, de familie tegen het lijf lopen en zoveel meer. Spijtig genoeg was de band met de gasten die bij mijn ouders logeerden al minder groot, wat natuurlijk logisch is.

Dit jaar gaat het nog een stapje verder in die richting. Mijn ouders hebben helemaal geen gasten. Het was niet hun eigen keuze, maar een gebrek in de organisatie (van het festival zelf of van de groep of zelfs van beiden). We proberen het allemaal positief in te zien door te zeggen dat we nu meer vrije tijd hebben, dat we het festival nu op een andere manier kunnen meemaken, enzovoorts. Maar ik weet, dat in elk van ons, er deze week een klein beetje gemis zal zijn. En toch gaan we daardoor niet bij de pakken blijven zitten en gaan we er zelf een schitterende week van maken!

Allen naar Schoten dus voor een fantastisch Wereld Dans Festival!!!

Eigenlijk wou ik vorige week al vertellen over wat ik dit weekend allemaal wou uitsteken. Het aanbod in Antwerpen was enorm. Nu kan ik echter vertellen wat er gebeurd is.

Het begon donderdagavond. Even meedoen met de voetbalgekte. Het plan was om dat in Nederland te gaan doen, maar wegens het mankeren van een BOB en een artikel over De Oude Vaart (oftewel Holland House) zakten we dus gewoon af naar het Theaterplein, hier in Antwerpen. Geweldige sfeer. Suppertoffe Hollanders. Geweldige wedstrijd. Toffe avond!

Na vrijdag nog een laatste dagje werken voor het weekend, was het tijd voor het Bierpassie weekend. Samen met wat vrienden ging ik naar de Groenplaats om te genieten van het aanbod aan Belgische Bieren. Zelf ging ik voor de fruitbieren zoals appelbier (die van Lindemans is precies appelsap, die van Timmermans smaakte eigenlijk niet naar appel, maar was wel zoeter dan gewoon bier), aardbeienbier (je hebt precies een aardbeienyoghurtje in je handen) en een Oude Kriek (veel te zuur). Ik proefde echter ook nog andere bieren die de mannen hadden besteld natuurlijk, waaronder wel een aantal lekkere.

Zaterdagmiddag was het dan tijd om in Borgerhout te genieten van Borgerrio, een zuiders festivalletje. We liepen over de ‘braderij’, genoten van een terrasje, de stoet van schaars geklede dames en slechte muziekinstallaties, wandelden langs het poppentheater, bleven staan bij enkele podia waar de mensen werden aangespoord om een soort van Zumba mee te dansen en genoten natuurlijk volop van het goede weer. Op het eind bleven we, net zoals vorig jaar, staan bij het Afrikaanse podium. Eerst zagen we daar Rama Burundi, een geweldige percussiegroep. Zelfs de kleinste van de groep moet zeker en vast niet onderdoen voor de anderen. Vervolgens kwam Anioma Cultural Dance Group, een Nigeriaanse groep, waar ik me natuurlijk nu veel meer door aangetrokken voel doordat mijn vriend Nigeriaan is. Buiten het feit dat er telkens een vrouw door de microfoon kweelde, was het een mooi optreden. Spijtig dat mijn vriend er niet was om ons te vertellen waarover ze zongen. We sloten deze aangename middag af met een lekker Borgerrio Cocktail (zwarte wodka, bosbessensiroop, een beetje bruiswater en een aardbei op je glas).

Zaterdagavond was het dan tijd voor een goed feestje samen met mijn vriend. We trokken naar het Mechelse Plein, waar waarschijnlijk voor de laatste keer de Mechelse Plein Feesten georganiseerd werden. We zagen nog een stukje van El Creme Glace Ques, die ik zelf iets minder geweldig vond. De sfeer zat er echter wel al in en we genoten van een drankje en een babbeltje. Daarna was het tijd om alle remmen los te laten met DJ Axel Daeseleire. Feest gegarandeerd. Hier en daar kwam ik nog wat bekende mensen tegen, wat altijd leuk is. Mijn avond werd afgesloten met een romantisch wandelingetje naar huis.

Zondag. Rust nodig. Warmte. Zon. Zalig. Ik begon de dag met het opzetten van mijn nieuw goedkoop tentje voor Rock Werchter, controleerde dat alles ok was en probeerde het weer op te vouwen. Vervolgens ben ik bij mijn broer in de tuin wat van de zon gaan genieten.

Spijtig genoeg zijn de Ramblas er dus overgeschoten en van het Summer Festival heb ik enkel genoten op tv. Je kan echter niet alles doen hier in Antwerpen en ik had dit weekend absoluut geen klagen. Zo mogen er nog weekendjes volgen!

Het is weer zover. Een weekje niets geschreven en de drempel om hier iets te zetten dat mij aanspreekt ligt weer hoog. Eigenlijk is er niet veel gebeurd de laatste weken, aangezien ik bijna heel den tijd tegen mijn migraine heb gevochten. Ik heb er gelukkig maar twee werkdagen door gemist, maar ik denk ook wel dat de productiviteit op de andere werkdagen lager was dan normaal. Na het bezoek aan de kinesist vandaag heb ik toch al geen hoofdpijn meer gevoeld, dus daar geniet ik nu enorm van.

Ik ben moe. Ik zoek een beetje rust. Dat zal spijtig genoeg nog moeten wachten tot het weekend. Morgenavond wil ik nog wat gaan sporten, want het is precies weer even geleden dat ik meedeed met de Body Jam. Woensdagavond trek ik na het werk met wat vrienden naar de Groenplaats om Amnesty International te steunen met Recht tegen Onrecht.

Donderdag is dan de start van het eerste kampeerweekendje. Ik zal die dag rustig beginnen met inpakken, weg opzoeken en rustig op mijn gemakje te vertrekken. Ik heb alle tijd en ik ga ook alle tijd nemen want van donderdag tot zondag staat er maar 1 ding op de agenda: Relax! Dat bestaat uit babbeltjes met verschillende familieleden, rustig in een boekje lezen, een serieuze wandeling doen, genieten van het stromend riviertje langs de tent, spelen met de kindjes en meer van dat moois.

Mogelijke redenen waarom mijn migraine zolang duurt :

• Het is al meer dan een week geleden dat ik naar de fitness of naar pingpong ging of zelfs eender welke sport deed, buiten mijn 2 x 15 minuten fietsen (naar het werk) per dag. Hopelijk haal ik dus morgen de Body Jam na mijn afspraak bij de migraine specialist.
• Ik had geen fruit meer in huis vorige week want het fruit in de winkel zag er niet lekker uit, en ik ben niet naar een groentenwinkeltje geraakt vorige week. Dus, heb ik eigenlijk ook een week geen fruit gegeten. Maar geen schrik, nu heb ik terug druifjes, appels en bananen in huis.
• Mijn nieuwe vriendje is vorige week voor twee weken naar huis vertrokken. Ik had het niet gelinkt aan mijn migraine, maar mijn papa gisteren wel.
• Familiale stress waar ik niet verder wil over uitweiden.

En nu vind ik dat het genoeg geweest is. Een weekje migraine is voldoende. Ook al is de migraine niet sterk genoeg om mij langer dan twee dagen in bed te houden, het begint me toch serieus uit te putten. En die verkoudheid erbovenop doet er geen goed aan.

En nu hopen dat het mij beter afgaat, nu ik het eens allemaal “op papier” gezet heb!