Het is niets nieuws dat ik kindjes wil. Ik wil ze al lang. Ik heb me er nooit klaar voor gevoeld, en misschien komt dat ook wel niet. Ik kijk ook niet uit naar het baby zijn van mijn kindjes. Baby’s mogen dan super schattig zijn, maar alle zorgen die nodig zijn voor een baby moeten er voor mij niet bij. Geef mij dan maar ineens super schattige kindjes van bijvoorbeeld twee en vijf jaar. Kindjes die even schattig zijn als die van mijn broer nu. Kindjes die samen spelen. Kindjes die op een ongelooflijke ondeugende manier kunnen kijken, ongeloofelijk schattig kunnen zijn, aandacht vragen wanneer zij dat willen, verwonderd kijken wanneer ze iets nieuw leren, lachen met in zichzelf het geluk van de hele wereld.

Stiekem ben ik jaloers op mensen met kindjes. Stiekem heb ik altijd gewild dat mijn kindjes ongeveer even oud zouden zijn als die van mijn broer. Stiekem kan ik er niet altijd goed mee om als ik foto’s zie waarop mijn broer zo gelukkig samen is met zijn gezinneke. Met haar familie. Met alle kindjes bij elkaar. One big happy familiy.

En ja ik weet dat niet alles rozegeur en maneschijn is en daarom relativeer ik veel. Daarom weet ik dat wanneer ik kindjes zal hebben, ze geliefd zullen zijn in heel onze familie en dat ik nu niet jaloers moet zijn. Maar stiekem…

Alles komt weer op me af. Met volle snelheid. Ik krijg geen tijd om te denken, om te ademen. Alles komt sneller dichterbij. De zomer is bijna voorbij. Ik mis tijd voor mezelf. Ik heb geen klagen over mijn huidig leven. Het is lekker vol. Soms is het te vol. Ik word er moe van. Het is teveel van het goede. Ik geniet wel. Ik ga ervoor. Ik ben volledig op. Ik ben te wakker om te slapen. Ik zou nog wat moeten doen. Ik mag niet moeten. Hier gaan we weer. Ik wil nog dingen doen. Ik wil ook teveel.

Een toffe grote broer hebben, kan toch wel enorm handig zijn. Zo was hij op zaterdagavond heel toevallig mijn tomtom naar Den Haag. Hoe is het mogelijk dat hij net voor mij komt te rijden terwijl wij met zoveel mensen in de file stonden? Goed gezwaaid en goed gelachen dus. En ik volgde braaf mijn nieuwe tomtom zodat we gezellig samen arriveerden bij mijn nichtje.

Natuurlijk is mijn grote broer belangrijker voor mij dan alleen maar de beschikbaarheid als tomtom. Zo weet ik dat hij bezorgd is om mij, maar dat niet altijd rechtstreeks wil laten merken. Vanavond viel het doek toch even en wilde hij gewoon zeker zijn dat mijn nieuwe vriend het beste met mij voorheeft.  Hij heeft hem dit weekend toch al een beetje leren kennen en ik hoop dat er zo nog vele gezellige avondjes mogen volgen.

Ik ben tevreden over dit weekend en over mijn toffe grote broer.

Er zijn momenten dat ik me afvraag of de liefde wel groot genoeg is. En wat is groot genoeg? Is het voldoende dat ik enorm blij ben om hem altijd te zien? Is het voldoende dat ik hem enorm mis wanneer hij niet bij mijn zijde staat? Is de liefde tussen ons wel groot genoeg als ik me deze vragen stel?

Er zijn dan ook van die momenten dat ik me afvraag wat anderen erover denken terwijl ik weet dat dat helemaal niet belangrijk is. Wat belangrijk is, is hoe wij ons voelen en of wij tevreden zijn. Samen. Liever samen dan alleen.

Er zijn dan ook veel meer momenten dat ik gewoon gelukkig rondloop. Zonder meer. Zonder vragen over hoe het nu gaat, hoe het verder moet of hoe het ons zal vergaan. Gewoon tevreden met hoe het nu is. En ook dit schrijf ik dus met een glimlach op mijn gezicht.

(orig fig)

Na een zorgeloos weekend komen de zorgen blijkbaar. Gisteren zag ik een film waarin een bepaald meisje plots uitviel tegen haar moeder dat niemand haar kende, dat niemand haar begreep. Ik voelde me verbonden met haar. Ik had dat gevoel vroeger regelmatig. Soms komt het nog eens naar boven, maar meestal geloof ik erin dat er toch een aantal mensen zijn die me kennen. Misschien laat ik niet elke kant aan iedereen zien, maar als je mijn beste vrienden en mijn dichts bij mij staande familieleden bij elkaar zet, zal je wel een vrij goed beeld van mij kunnen krijgen.

Vannacht heb ik dan veel wakker gelegen. Waarom juist weet ik niet. Misschien een beetje door het schuldgevoel dat ik, na werchter, niet meer naar mijn nicht ben gegaan om haar verjaardag te vieren. Ik was echter veel te moe om nog eens twee maal een uur achter het stuur te moeten zitten. Het is vandaag nog niet veel beter met de moeheid. Ik ben daardoor niet naar Body Jam gegaan, maar doe zo meteen een rustige avondwandeling.

Ik voel me niet zo goed in mijn vel vandaag. Ik vraag me af of het ligt aan de voornoemde moeheid of dat er nog iets is wat mij stoort. Een gebrek aan actie en spontaniteit in mijn leven. Een gemis. Nog steeds.

Dat is nu al de tweede dinsdag dat ik me slecht voel. Maar, deze keer heb ik me na het werk niet laten doen. Ik heb me voorgenomen om direct eten te maken als ik thuiskwam. Vervolgens nam ik me voor om enkel niet naar de Body Jam te gaan als ik me tegen dan beter voelde. Resultaat: Ik heb genoten van mijn lekker gekruid eten. Ik had nog rustig de tijd om wat te relaxen. Ik voelde me dus beter voor de body jam en daardoor wou ik wel gaan!

Nu ben ik terug. Vermoeid. Tevreden.

Het komt altijd en altijd maar terug. Ik val ook in herhaling denk ik dan. Tijdens de dag wil ik over dit en dat en zus en zo praten, maar als puntje bij paaltje komt en ik zit hier in mijn stoel, rustig thuis, dan lijken me dat allemaal geen leuke onderwerpen meer.

Zo kreeg ik maanden geleden het idee om wat in mijn (blog) verleden te snuisteren en daar iets over te schrijven. Toen ik ’s avonds echter tijd had, leek me het geen goed idee niet meer, want je zou moeten leven in het heden en niet in het verleden of in de toekomst.

Maar, nu kwam dat idee plots even terug. Een korte terugblik. Ik weet nog niet wat ik hieronder ga schrijven, maar ik weet al wel de taktiek: Ik open mijn blog. In de sectie Tekst Terrein (links) staan drie posts en daar pik ik er eentje uit waar ik dan iets over zeg. En dit doe ik drie maal.

1. Mijn Albumcover : Niet alleen gekozen omdat ik andere mensen nog eens een covertje wil zien maken (het is namelijk al een jaar geleden), maar ook voor de reacties op die post. Ik denk dat ik kan zeggen dat ik in het algemeen steeds gelukkiger en gelukkiger wordt. Ik hoop dat dit in mijn leven zo kan blijven verder gaan. En bij deze heb ik ook ineens op Bloem haar vraag geantwoord. Het leven kan soms simpel zijn.
2. Gek : Al bijna 2 jaar dat ik alleen op dit appartementje woon. Ik geniet ervan en onthaasten in mijn leven heb ik blijkbaar nog steeds niet geleerd. Ook gezien dat ik sinds toen al een aantal vaste lezers heb. Zolang al! Leuk! Bedankt!
3. Niets gepland : Het leven vliegt blijkbaar voorbij want ik herinner me dat weekend nog alsof het me vorige maand is overkomen terwijl het bijna twee jaar geleden is. En zo’n avondje oranjegekte wil ik nog wel eens meemaken met dit wk, dat zich in Afrika afspeelt. Nee, voor de rest kijk ik geen voetbal.

Voor zover de terugblik op mijn leventje. Natuurlijk is dit nog niet van zolang geleden omdat mijn blogje nog niet zo oud is, maar ik vond het alvast wel leuk om even terug te blikken.

Heel de dag heb ik gedacht om hier vanavond een gelukkige en blije post te kunnen neerschrijven. Over het fantastische weekend dat ik had. Over de enorm goede vrienden. Het geluk lachte me toe.

Mijn avond draaide echter helemaal anders uit. Het begon met kleine dingen. Ik zat in de knoop. Eerlijk gezegd zit ik nog steeds in de knoop. Ik weet niet waar het juist door komt of hoe ik het moet oplossen. Wat ik al wel besef is dat ik tijdens deze avond mensen teleurgesteld en gekwetst heb.  Ik hoop dat ze mij dat kunnen vergeven. Ik hoop dat ik mezelf kan vergeven.

Ik zoek zelf nog verder naar de ontknoping van dit verhaal. Misschien dat mijn dromen me wijzer kunnen maken.

Kwaad zijn is voor de meeste mensen niet moeilijk. Voor sommigen is het zelfs een té eenvoudig toevluchtsoord, maar dat even terzijde. Ik zou graag weten hoe je écht kwaad wordt. Hoe zorg ik ervoor dat ik, al is het maar voor even, niet aan de ander denk, maar enkel aan mezelf? Hoe leer ik om dat te uiten? Hoe word ik heel even écht boos?

Ik weet dat de manier roepen en/of brullen is. Eens goed uitvliegen naar iemand. Alle remmen los. Maar ik kan mijzelf er niet toe brengen. Ik laat me niet gaan. Ik vrees voor de reactie van de andere. Ik vrees het ergste. Ik bekijk het algemene belang, voor ons beiden, niet voor mij alleen. Ik stel mij in de plaats van de andere. Ik denk na over wat voor die andere het beste zou zijn. Ik denk niet aan mezelf. Toch niet op de moment dat die kwade gevoelens naar de oppervlakte zouden moeten stromen.

Ik voel de kwaadheid echter wel een kwartier later. En dan word ik boos op mezelf. Dat kan ik wel. Dan besef ik wat ik had moeten zeggen, wat ik had moeten doen. Spijtig genoeg is het dan al te laat en kan ik dan geen kant meer op.

Alle tips zijn welkom.

Soms wil ik een anonieme blog. Dan wil ik me volledig laten gaan en schrijven wat er in mij opkomt, wat er in mijn hoofd ronddoolt en nog zoveel meer. Het enige wat ik hierbij nog wil leren is dat ik hiervoor geen anonieme blog nodig heb. Ik zou me hier moeten kunnen laten gaan. Ik heb een uitlaatklep nodig en misschien wel meer dan eentje, want anders gaan mijn hoofdpijndagen niet verdwijnen. Niet alleen word ik geveld door migraine, maar ook nog eens door spanningshoofdpijn. Een hoop omstandigheden werken deze beiden in de hand. Ze spannen samen tegen mij.

Soms wil ik zo hard anderen helpen dat ik mijzelf vergeet. Ik doe altijd maar mijn best om anderen gelukkig te maken, maar ik zou willen weten hoe ik mijzelf als eerste gelukkig kan maken. Zonder dat ik daarvoor anderen gelukkig moet maken. Wat wil ik? Waar wil ik naartoe? Wat maakt mij gelukkig? Waar ga ik van lachen? Waarvan gaat mijn hart een beetje sneller slaan?

Dit weekend is voor mij. Een lege zaterdag. Een lege zondag. Ik neem ze zoals ze komen. Zonder planning. Zonder twijfel. Op zoek naar geluk. Geluk voor mezelf.