Volle dag

Een volle dag. Een beetje actief. Een beetje ontspannend. Wat ruimte gecreëerd, zowel in huis als in mijn hoofd. Enkele dingen op een rijtje gezet, ook zowel in huis als in mijn hoofd. Ik voel me momenteel vrij goed, buiten dat ik fysiek voel dat ik ben bezig geweest vandaag. Dat mag.

Ik heb zelfs zowaar nog eens iets aan postcrossing gedaan. Enkele kaartjes gescand en enkele adressen opgevraagd. Die kaartjes moet ik nog wel zoeken én schrijven én versturen. Eerst dit, dan dat.

En hopelijk kruip ik vanavond eens in bed zonder jeuk aan mijn enkels. Dat is nu al enkele dagen zo en blijkbaar zou dat zijn van de kou. Maar gisteren had ik het helemaal niet kou toen de jeuk begon. Ik vind het maar verdacht.

Ik wens iedereen nog een fijne zondagavond en een super week.

Loslaten

Ik had me eens voorgenomen om op het werk niet meer té emotioneel te worden. Om de onterechte klachten die ze over me hebben, te laten passeren. Om ze van mij af te zetten. 
Maar dit voornemen hield geen stand. Blijkbaar kan ik dit niet zomaar beslissen, want mijn emoties gingen toch de vrije loop. Ik deed mijn best. Ik deed een job die niemand zelfs op 2 maanden had kunnen doen en ik kreeg er enkele weken voor. Ook ik kon ze dus niet volledig doen en heb de managers daar dan ook op voorhand over ingelicht. Geen probleem, zeiden ze. Ik moest gewoon mijn best doen en zo veel mogelijk gedaan krijgen.
Gisteren kreeg ik echter van een collega een onterecht verwijt. De andere collega sprong gelukkig voor mij in de bres. En ik… ik was er niet goed van. Ik werd té emotioneel naar mijn goesting. De tranen sprongen me in de ogen. Ik richtte me weer naar mijn scherm en probeerde mijn aandacht nog even op een dringende mail te zetten.
Ik hoopte het los te laten toen ik de deur van het werk achter mij liet dichtvallen. Mislukt.
Ik hoopte het los te laten toen ik mijn auto parkeerde en naar ons appartementje ging. Mislukt.
Gelukkig was daar het zoontje die mij toch even wat rust gaf. 
Loslaten was nog steeds niet gelukt, want ik nam mijn zorgen zelfs mee naar bed.
Hoe laten jullie los?

Resterende Rust

Niet normaal. Buiten schijnt de zon en hier sneeuwde het nog steeds. De verandering in ons leven is groot. De prioriteiten liggen anders. Deze blog is voorlopig minder belangrijk. Momenteel slaapt ons zoontje en daardoor kan ik hier nog eens iets zeggen. Iets. Eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om hier veel te schrijven nu. Mogelijke latere onderwerpen zijn het vervolg van het creche verhaal, vertelsels uit het Rivierenhof, mijn emoties die af en toe tilt slaan, combinatie werk-baby-opvang, een avondje uit met mijn ventje – Ifemi -, vrienden die je blijven steunen, … maar zoals ik al zei, dat is niet voor nu.

Nu geniet ik even van de rust.

Onmogelijke Opvangmogelijkheden

Zo weinig schreef ik hier nog nooit. Het café is leeg. Mijn leven staat volledig op zijn kop. Ik geniet met volle teugen, maar op dezelfde moment heb ik ook nog nooit zoveel slaaptekort ervaren. De lachjes van onze zoon maken ALLES goed. Zeker nu die lachjes meer gericht worden. Ik zit nu al twee maanden thuis en ik geniet van deze kleine momentjes met even wat tijd voor mezelf. Ze zijn zeldzaam.

Toch kan ik ook al weer aftellen naar de start van mijn werk. Gelukkig zal dat wel stap voor stap starten, want ik heb de laatste twee weken van mijn moederschapsrust opgesplitst over vijf weken. Toch weet ik dat ik niet in Brussel wil/zal blijven werken. En ook daar wordt aan gewerkt.

Het enige kritieke zorgpunt momenteel is de opvang voor ons zoontje wanneer ik weer begin te werken. Voltijdse opvang zou bij ons namelijk geldverspilling zijn. Ifemi heeft geen vaste job. Hij werkt zoveel hij kan via interims, hij solliciteert en hij gaat naar jobdagen en job-events. De interim belt hem wel slechts 1 dag op voorhand, of zelfs ‘s morgens om in de namiddag te komen werken. De opvang moet je zeker een maand op voorhand verwittigen welke dagen het kind zou komen. Tot hiertoe hebben wij dus geen opvang gevonden die hiermee rekening kan houden. Het begint te korten. Er zijn enkele backup-plannen, waardoor ik me niet té veel zorgen maak. En toch, vraag ik mij af hoe dat zit. Wij zijn toch zéker niet het enige koppel in deze situatie. Wanneer ik zelfs de online aanvraag deed via de stad Antwerpen, werd ik verplicht om vier voor- of namiddagen aan te duiden dat onze kleine naar de opvang zal gaan. Ook al staat dat bij ons niet vast, duidde ik er toch 4 aan. Om vervolgens de mededeling te krijgen dat vermits één van de ouders werkloos is, we geen opvang in de namiddag kunnen krijgen.

U merkt het. Daar zit heel wat frustratie. Alle tips in verband met opvang zijn dus welkom.

Stress + moe != lachbui

Ik ben totaal gestresseerd. Ik ben moe. Ik heb veel te veel uren gewerkt deze week en toch ben ik nog steeds niet tevreden over wat ik bereikt heb en wat ik op mijn volgende werkdag aan mijn baas moet laten zien. Ik probeer het los te laten, want ik kan er nu toch niet veel aan doen. Ik ben niet goed in loslaten zoals jullie al weten.

Ik wil lachen. Ik weet dat een keer goed lachen mij zou helpen, maar ik vind geen reden om te lachen. Door mijn stress is de spanning hier om te snijden en ik huil.

Er zijn wel genoeg redenen om gelukkig te zijn. Ik zou ze hier allemaal kunnen opsommen, maar daar heb ik geen zin in. Het enige dat ik wil is een goede gemeende lachbui. Maar met een gefrustreerde kip als mijzelf en een vermoeide Ifemi zal dat er blijkbaar niet van komen.

Dit waren eerlijke zinnetjes en ik durf zelfs niet op “Publish” duwen. In ieder geval heb ik het al eens uitgeschreven en zal ik nadien wel oordelen of ik het effectief zo publiceer of niet.

nacht

Een dagje later. Ifemi en ik deden heel wat samen vandaag. We aten samen ontbijt, gingen samen winkelen, haalden de allerlaatste spulletjes uit ons vorige appartementje en genoten gewoon van deze koude, maar toch zeer zonnige zaterdag. Ik voel me goed. Ifemi kijkt naar Bad Boys II. Hij geniet. Ik hier ook. De tekst van gisteren laat ik staan. Het is ok. Gisteren kon ik daar écht niet over oordelen. Het loslaten is gelukt. Ik heb weer een lang weekend dat goed volgepland is. Er staan nog verschillende leuke en minderleuke dingen op het programma. Ik relativeer.

(orig fig)

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

Wisselvallig Weer

Het leven raast zoals gewoonlijk aan een sneltempo voorbij. Dat is meestal een goed teken. Dagen die voorbijvliegen en snel veranderen in weken die weer snel vergeten worden in die voorbije maanden. Als we niet oppassen is er weer een jaar voorbij.

Ook verandert er zoveel. Hier hou ik het voorlopig nog wazig. Dat geeft me wat tijd en stabiliteit. Een gevoel van rust. Kalmte. Ik kan hier schrijven wat ik wil en wat ik denk, maar het komt er niet dikwijls meer van omdat er zoveel andere dingen zijn met een hogere prioriteit. Ik hou wel van veranderingen. Het brengt leven in het leven. Een leven zonder veranderingen zou uiteindelijk maar saai worden.

Ik ben moe, maar gelukkig.

Wie ben ik?

Ze denkt weer aan mij. Ik voel het. Binnenkort gaat het hier terug actiever zijn. Ik weet het bijna zeker.

Ik voel me een beetje verwaarloosd. Als jullie mij nou nog een beetje entertainen voordat zij écht tijd voor me heeft, dan kan het hier terug leuk en gezellig worden. Ik schenk jullie een lekkere pint en sta klaar voor jullie. Mijn toog staat trouwens altijd klaar voor jullie. En die flessen achter mij mogen ook leeg. Ik mis jullie. Ik mis haar. Maar ik voel het… binnenkort komt ze terug en schrijft ze hier zelf terug iets.

Gouden Geschenk

Zalige Rust. Ik heb mij in weken niet zo kalm gevoeld als vandaag. Na een zéér volle stressweek en het mij druk maken in dingen die binnen vijf jaar waarschijnlijk niet meer belangrijk zijn, geniet ik van het niets doen. Het is te zeggen, van het niets te moeten doen. Ik doe een hoop dingen die ik al een tijdje heb uitgesteld en naar voor had geschoven. En vandaag heb ik er tijd voor gemaakt. Ik doe leuke dingen. Ik doe nuttige dingen. Ik speel met foto’s. Ik ga op zoek naar een cadeautje. Ik schrijf. Ik lees. Ik geniet van het zonnetje. Ik fiets. Ik geniet van Ifemi‘s aanwezigheid alhoewel we vandaag enkel samen hebben ontbeten – een ontbijtje dat trouwens niet uitdraaide zoals verwacht – en verder ieders zijn eigen ding deed. Gisterenavond hebben we wel nog goed wat gepraat en zelfs een gezellig spelletje gespeeld bij kaarslicht.

Volgend weekend nemen we dan een verlengd familieweekendje waar we verder met volle teugen van gaan genieten. Dat het zonnetje maar zo mooi mag schijnen als vandaag. Ik kijk er naar uit.

new day

 (orig fig)

Zonder Zorgen?

Wat is dat toch? Een nieuw werkjaar moest mij nieuwe energie brengen. Spijtig genoeg is dat weer niet het geval. Ik merk wel dat ik te lang op voorhand denk: “Oh, binnen een uur moet ik al gaan slapen.” of ik denk : “Ik wil nog dit en dat en zus en zo gedaan krijgen.” of iets anders in deze aard. En ik denk dat deze gedachten mij gewoon op voorhand al moe maken of ze nemen mij het plezier van de avond af waardoor ik eigenlijk minder gedaan krijg dan ik zou willen. Hebben jullie tips om dit niet meer te doen? Want tussen ‘weten dat het niet goed’ is en het ‘effectief niet doen’ is blijkbaar voor mij nog een enorm groot verschil.

Zometeen bereid ik mij weer voor op morgen. Mijn avondroutine start dan al.

Slaapwel.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake