Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.
snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake