Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Holiday

English at the bottom…
Na een 5-tal jaar, gaan we weer naar Nigeria. Het werd tijd. Vooral voor Ifemi die stiekem toch wel zijn familie mist. Mijn internationaal paspoort is al in orde, ons internationaal rijbewijs ook. De zoon willen we de dubbele nationaliteit geven en dus moet er wat geregeld worden in de Nigeriaanse ambassade in Brussel. Dat is nog niet in orde. Voor Ifemi zelf is er ook nog iets niet in orde dat in de ambassade geregeld moet worden, maar daar wordt aan gewerkt. Net als aan mijn Visum voor Nigeria.
Ik wil hier op mijn blogje een overzicht bijhouden voor ons vertrek én ook voor als we daar zijn. Zo kan iedereen onze vakantie volgen.
Omdat ik ook wil dat Ifemi zijn familie wat kan volgen, ga ik proberen ook wat gerelateerde informatie in het Engels te schrijven ook. Verwacht echter geen directe vertaling, want dat zal het niet zijn. Als je Engels kent, zal je dus af en toe extra informatie krijgen…
English part:
We live in Belgium and we will soon go for a trip to Nigeria again to visit Ifemi’s family for our holiday. Ifemi is my partner and the father of our son. The reason I am now writing English on this Dutch blog is that I want his family to be able to follow here. I will not exactly write in English what I wrote in Dutch above, but the topics will be related. In short, the Dutch part will serve mostly as information for my family and this English part is mostly for his family.
It has been five years that Ifemi saw his family. It will be nice to see all of them again. We both already have our International driving license and I have my international passport. I still need a visa for Nigeria though. Since we want to give our son the double nationality, we still have some work to do at the Nigerian embassy in Brussels.

Tientallen Treintjes

Eigenlijk wou ik in het begin enkel schrijven over het schandalige systeem van de Nmbs om de vertragingen van je treinen door te geven zodat je nog iets van compensatie zou krijgen. Ondertussen kan ik er nog veel meer over schrijven, dus ik ga alles een beetje beknopter schrijven dan dat ik van plan was.

Compensatie systeem

Als je een abonnement hebt of je neemt regelmatig de trein, dan kan je een excell formulier invullen van de nmbs. Ze hebben daar natuurlijk zoveel regels aan verbonden, dat ik me afvraag of er ooit wel iemand compensaties krijgt: Je formulier moet natuurlijk op de juiste manier ingevuld zijn, je moet opzoeken welke treinen je van plan was te nemen en welke je uiteindelijk genomen hebt, je abonnementsnummer of treinkaartnummer moet ingevuld zijn, je moet het formulier op de juiste moment doorsturen, je moet 20 keer minstens 15 minuten vertragingen hebben gehad of 10 keer minstens 30 minuten vertraging, … De compensatie bestaat vervolgens ook niet uit het teruggeven van een deel van het geld dat je betaalt hebt voor je tickets. Je krijgt enkel een soort waardebon van de nmbs waarmee je dus nieuwe treinkaartjes kan kopen. Het lijkt me een slecht systeem en het kan enorm verbeterd worden.

Vertragingen

Er zijn natuurlijk enorm veel verschillende soorten vertragingen en verschillende verklaringen. Een greep uit de mogelijkheden: Technische problemen, het stelen van een kabel, het aanrijden van een man in Hove, een bommelding in Antwerpen centraal, om de aansluiting te verzekeren, het slechte weer, het goede weer, problemen op de lijn vanwaar de trein moet komen, … vul zelf maar verder aan. Natuurlijk kan het bovendien ook nog eens zijn dat je trein helemaal niet verschijnt en dus afgeschaft is of dat er slechts gedeeltelijke mankementen zijn zoals de airco die niet werkt in de eerste drie treinstellen.

treintje

Positief Verhaaltje

Het mag ook al eens meezitten, denk ik dan. In Brussel-Noord miste ik de aansluiting met mijn volgende trein. Ik ben vervolgens snel terug op mijn trein van Antwerpen gestapt. In Brussel-Centraal zag ik mijn volgende trein en staken we hem voorbij vlakbij Brussel-Zuid. Daar liep ik vervolgens van het ene perron naar het andere om net wanneer mijn volgende trein aan het perron aankwam er zelf ook te arriveren. Om vervolgens in een stilstaande trein dit stukje te schrijven, maar dat terzijde.

Poging tot Positief Verhaaltje

Een regendag. In Antwerpen wordt er bij vertrek omgeroepen dat de trein tien minuten later zal vertrekken om aansluitingen te verzekeren. Wat met mijn aansluiting in Brussel? De vriendelijke conductrice keek het na voor mij en ging met die trein bellen. Anders heb ik in Brussel een wachttijd van meer dan een halfuur. Zouden ze dus echt die trein kunnen vertragen voor mij? De vrouw ging zeker nog terug komen om iets te laten weten. Ik ben benieuwd… Ze komt terug en vertelt me dat mijn aansluiting verzekerd is. Ik ben blij. Ik ren weer van het ene perron naar het andere… en daar was ik net op tijd… om de trein van het perron te zien wegrijden.

Conclusie

Trein reizen valt op zich wel mee. Het geeft je ‘s morgens een rustig momentje om de krant te lezen of om even rustig je gedachten op een rij te zetten. ‘s avonds lees ik meestal in een boek of een magazine. Regelmatig kom ik ook iemand tegen waardoor je op de trein eigenlijk een gezellig babbeltje kan doen. Hoewel ik mijn treinrit ook wel te lang vind om jarenlang te blijven doen, zie ik er ook wel de voordelen van in. Hetgeen het meeste vervangen is door deze trein in de tijd is het tv-kijken en dat is toch niet belangrijk. Wanneer er iets gebeurt in de trein of met de trein is het ook altijd grappig om de andere mensen te observeren. Ook de uitspraak met de trein is het altijd een beetje reizen komt dan veel naar boven en eigenlijk is dat nog wel waar ook.

(orig fig)

Extra Effect

Het is dinsdagavond. Ik lig al twee avonden eigenlijk net iets te laat in mijn bedje. Om 6u wil ik er telkens weer uit, zodat ik om 7u17 mijn trein kan halen en tegen 8u30 op het werk kan arriveren, als de treinen meewerken natuurlijk. Deze morgen was de eerste trein heel vriendelijk, want blijkbaar kwam ik aan toen de deuren al dicht gingen, maar dankzij een knik naar de conducteur en een spurtje op hoge hakken van mijnentwege, zat ik toch nog in de trein. Daartegenover stond dan de service van de tweede trein die om te beginnen al ongeveer een kwartier te laat aankwam in Brussel en vervolgens nog eens een kwartier langer deed over de rit.

Maar dus, wat ik hier eigenlijk wou komen zeggen is dat ik die reacties op mijn nieuwe idee allemaal super vind!! Ook is het leuk om te weten wat jullie als interesse hebben en waarom jullie voor een bepaalde titel of onderwerp kiezen. Soms is het zelfs grappig wanneer ik weet dat het onderwerp helemaal niet zal zijn wat je verwacht. Maar, daarvoor zullen jullie de komende maand moeten afwachten…

Drie Dagjes

De week gaat weer vooruit. Het is een zeer korte week. Gisteren begonnen en morgen is alweer de laatste dag. Vandaag reed ik zonder files naar het werk en kwam zelfs zonder files terug. Ik genoot van Body Mix en ik geniet van de korte tijd die ik met Ifemi kan doorbrengen. In mijn hoofd zit er weer heel veel in chaos, maar ik hoop daar morgen of vrijdag wat orde in te brengen.

Slaapwel.

Geslaagde Graduatie

“Zaterdag was eens een speciale dag. Ifemi’s pastoor studeerde af aan het Continental Theological Seminary in Sint-Pieters-Leeuw en nodigde ons uit voor zijn Graduation Ceremony. We pikten hem op en reden met nog een aantal van zijn vrienden vanuit Antwerpen naar Brussel.”

Dat stukje schreef ik al eens in het begin van de zomer. Ik had toen een super leuke dag waar ik zeker meer wou over schrijven, maar hoe meer tijd er passeerde, hoe minder zin ik er blijkbaar in had. Nu, bij het uitwerken van mijn drafts, stond deze klaar en wil ik die zomerse dag toch nog delen met jullie. Al is het om op deze grijze dag een beetje zon binnen te brengen.

Wat herrinner ik me nog? We reden naar Brussel. We kwamen bij de boeren van Brussel. Ik wist niet eens dat we boeren hadden in Brussel. En daar ergens tussen bevond zich de campus, waar de ceremonie zou plaatsvinden. Zoals er mij op voorhand al was verteld, zou de ceremonie voorafgegaan worden door een mis. Het stoorde me niet, ook al ben ik niet gelovig. Er was ook een pastoor uit Amerika, waarvan ik mij herrinner dat die heel goed kon vertellen en die had me enorm geboeid. Tussendoor zorgden de CTS Singers voor de muzikale noot. Ik genoot er wel van. Ik herrinner me ook dat ik genoot van de verbondenheid tussen verschillende rassen. Welke kleur huid je had, maakte daar totaal niet uit. Iedereen werd geaccepteerd. Iedereen hoorde erbij.

Na de mis, kwam de echte ceremonie, waarbij de afgestudeerden één voor één hun diploma kregen en dus het lintje van hun hoedje mochten verleggen. Is het nuweer van links naar rechts of van rechts naar links? Het voelde net als in al die Amerikaanse films. Ik wist niet dat dat ook hier gedaan werd. Achteraf werden er buiten in de zon op die prachtige groene campus ook een hoop foto’s getrokken. Er werd dus eveneens een groepsfoto getrokken van de afstudeerden. En natuurlijk kwam er ook een foto van het moment waarop de afgestudeerden hun hoedjes in de lucht smeten! Ik was echt verbaasd om al dat – voor mij Amerikaans gedoe – hier te zien, maar het was wel eens leuk.

Na al dit had de vrouw en vrienden van de pastoor ook nog eten voorzien voor iedereen, dus we maakten er een gezellige picknick van. Ik genoot. Het was zeer aangenaam om eens een groep vrienden van Ifemi te zien. Super leuke middag.

Omdat het die dag zo’n goed weer was, besloten Ifemi en ik bij terugkomst in Antwerpen om gezellig in het zonnetje frietjes te eten en de dag af te sluiten met een bezoekje aan mijn Hollandse tante. Ik herrinner me die dag als een geslaagde zonnige dag met veel variatie.

Politieke Provincieraden

Ik zag nu pas de “Niet Tevreden Stem Terug” van vorige donderdag. Er werd een debat gevoerd met de vraag of de provincieraden nog moeten blijven bestaan. Ik vind dat een goede vraag, zéker nadat ik de berekening zag wat ons dat kost.

Is België zo groot dat wij toch nog iets nodig hebben tussen de steden/gemeenten en het federale? Waarvoor hebben we die provincieraad eigenlijk? Ik weet het na dat debat nog niet. En, waarom kunnen alle activiteiten die nu door de provincieraad geregeld worden, niet door de vlaamse regering of door de federale overheid geregeld worden?

Er werd in het debat ook ergens gezegd dat de provincieraad nodig was omdat het een barrière zou vormen tussen de burger en de Wetstraat – als ik het goed begrepen heb. Is dat zo? En is dat nodig? Kunnen wij niet allemaal naar Brussel als wij dat willen? Ik snap het allemaal niet goed.

Als hier dus iemand komt lezen die het mij allemaal kan uitleggen: GRAAG. En hopelijk versta ik er dan nadien iets meer van.

Byzondere Bedenkingen

Na drie dagen over en weer naar Brussel rijden – om zeer uiteenlopende redenen – wil ik toch een paar dagen wat minder kilometers afleggen met mijn auto. Het liefst zou ik terug op mijn fiets springen, maar mijn hersenen laten mij dit nog niet toe.

Na een week in de kou verlang ik toch ook terug een beetje warmte, vooral omdat het hier in huis nooit écht lekker warm wordt. Het lekker warme gevoel ‘s morgens onder het donsdeken tel ik even niet mee.

Na een maand op het nieuwe project werken, weet ik dat ik nog heel veel kan bijleren. Het is een toffe uitdaging.

Na ongeveer een jaartje samenwonen met Ifemi weet ik dat ik nog vele jaren met hem wil samenwonen, maar liefst wel ergens anders.

Ongeloofelijke Oefeningen

Eindelijk is het gelukt. Ik ben naar de yoga les geraakt. Ik wou dat al lang doen en vanavond had ik eindelijk de energie om na het werk, na het eten, naar de fitness te stappen en de yoga les mee te volgen.

Pijnlijk.

Dat is het enige wat ik nu kan denken. Op zich valt het wel mee. Je moet jezelf wel uitdagen, maar je mag jezelf niet forceren. Dat blijkt het uitgangspunt te zijn. Toch zal ik nog veel moeten oefenen om zelfs nog maar de basisposities aan te kunnen.

Verder was de cursus deze maandag afgelast en ben ik dan in de plaats daarvan maar een vriendin gaan opvangen. Ook volgende maandag zal er geen cursus zijn, want wegens de geplande staking leek ons dat geen goed idee. Deze weken zijn alleszins dus toch iets rustiger.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake