Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Moedwillige Mist (of Mens?)

Waarom is de mens zo hardleers? Is het dan écht zo moeilijk om afstand te houden? Zijn al die accidenten geen reden genoeg om afstand van elkaar te houden?

In de artikels deze week stond dat er 150 auto’s op elkaar gebotst zijn door de dichte mist. Dat kan er bij mij niet in. Niet de mist is de schuldige. Het zijn de chauffeurs die op elkaar rijden! Bij mistig weer worden wij verondersteld slim genoeg te zijn en dus ook onze snelheid aan te passen. Je moet altijd kunnen stoppen. Zie je niet genoeg? Rij dan trager. Simpel toch? Ok, het kan al eens gebeuren in zo’n omstandigheden dat je botst… Niemand is perfect. Maar 150 wagens???

Alhoewel het niet te vergelijken is met dat gigantische accident, was het vandaag op de Vlaamse wegen ook weer koekenbak. Om van Brussel naar Antwerpen te raken tijdens de avondspits was niet vanzelfsprekend. Gelukkig was ik nog redelijk vroeg vertrokken. Toen ik hoorde dat er een ongeval was in Rumst op de E19, besloot ik de raadgeving te volgen en de A12 te nemen naar Antwerpen… om daar dan vervolgens in een file te staan door een ongeval in de Rupeltunnel waarbij twee rijstroken waren afgezet. Voor een ongeval tussen een auto en een moto. Twee mensen. Een aantal mensen die verkeerd reageren en alles staat vast. Zou afstand houden dit ongeval hebben kunnen vermijden? Geen idee. Wel ben ik ervan overtuigd dat afstand houden véél ongevallen zou kunnen vermijden. Op de radio hoorde ik dat er ondertussen ook nog een ander ongeval was gebeurd op de E19 in Mechelen… een file ongeval? Ik weet het niet.

Ik spendeerde weer twee uur in mijn auto en het was me te veel.

Angstig Antwerpen

AntwerpenIk ben absoluut geen politieke kenner, maar gelukkig heb ik een vader die me wel regelmatig over het beleid doet nadenken. Verder vind ik regelmatig de politiek in het algemeen te moeilijk. Ik hou van KISS. Ik ben dan ook bij een verkiezing blij met een stem-test zodat ik weet welke partij eigenlijk mijn belangen vertegenwoordigd. En “mijn belangen” zijn nogal ruim op te vatten: ik heb graag dat iedereen het goed heeft, ook al is dit vrij moeilijk te bereiken.

Tegenwoordig heb ik wel meer oog voor het beleid in België en dan in het bijzonder voor het beleid in Antwerpen. Regelmatig gebeurt er weer iets en komen we in de media voor domme beleidsreglementen. Maar, omdat ik dus niet zo politiek sterk sta, en ik net een post las waarbij alles goed en duidelijk wordt uitgelegd, wil ik jullie graag naar deze post over het Antwerpse beleid doorsturen. Ga zeker eens lezen en open je ogen. Denk na.

Mooie Monumenten

Zondag. Avond. Weekends blijken ook na de vakantie nog even snel voorbij te vliegen als voor de vakantie.

Vandaag gingen we in de namiddag naar een aantal opengestelde monumenten in onze eigen stad. We bezochten een synagoge, die wel knap was, maar we eigenlijk vrij snel weer buiten stonden. Vervolgens gingen we nog naar de Nationale Bank waar een hele toer door het gebouw geregeld was. Niet alles natuurlijk, maar toch knap om eens te zien. Niet alleen de loketten, maar ook een aantal kamers die vroeger hoorde bij de inwonende personen.

National-bank

Normaal wilde ik ook nog naar het Steen, maar eigenlijk had ik daar de fut niet meer voor. Vermits het zonnetje nog scheen, hebben we maar gewoon een terrasje gedaan op het Theaterplein wat eigenlijk zeker zo leuk is. Die gebouwen lopen niet weg en wij hebben van ons dagje genoten.

Toen ik gisterenavond online bekeek welke gebouwen ik echt wou zien op deze Open Monumentendag keek ik ook de kathedraal na. Ik wist dat die zijn torens zou openstellen. Spijtig genoeg moest je daarvoor op voorhand reserveren. Elk uur zouden er slechts 15 personen in kunnen. Volgende keer dat de torens van de kathedraal opengesteld worden zal ik het sneller moeten opzoeken.

In ieder geval ben ik zeer tevreden over het einde van ons weekend. Ik heb mijn voorbereidingen gedaan voor de volgende dagen en ik kan nu met een tevreden gevoel gaan slapen. Het énige nadeel is dat ik mij momenteel veel wakkerder voel dan de eerste delen van deze dag.

Slaapwel.

(orig fig)

Rijkdom en Racisme

Mijn gedachten dwalen weer in het rond. Ergens wil ik het hier minder persoonlijk maken, want wat maakt het uit hoe mijn leven zich afspeelt terwijl dat van de samenleving eigenlijk veel belangrijker is? Moest de samenleving beter zijn, zouden al onze levens beter zijn.

Natuurlijk komt dan de grote vraag: wat is een betere samenleving? Wat is een goede samenleving? Hoe kunnen we het verbeteren? Wat zijn jullie onrealistische ideeën? En realistische ideeën? En waarom zouden ze falen of net slagen? Zo ging ook deze week een conversatie – in het Frans – tijdens de lunch. Dat onze samenleving voornamelijk bestaat uit mensen die “ik” voor “ons allemaal” zetten, helpt natuurlijk niet. Maar kan ik daar wel over oordelen aangezien ik soms ook keuzes maak die beter zijn voor mezelf en niet voor anderen?

Ik heb moeite met het leven met deze dubbele standaard. Om mij even nader te verklaren zet ik hier mijn twee gedachtegangen op een rijtje:

  • Ik behoor tot de rijke mensen in de wereld. Ik heb dagelijks eten en een dak boven mijn hoofd. Ik heb zelfs meerdere “luxe-items”. Ik denk zelfs weinig na over wat ik uitgeef. Om deze redenen wil ik graag anderen helpen. Om deze redenen vind ik dat het mijn plicht is om onze samenleving te verbeteren. Ik steun een Plan-kind. Ik steun Natuurpunt om ook te zorgen voor het milieu. Ik koop regelmatig iets voor een goed doel. Ik geef Nederlands aan anderen die het nodig hebben via Auxilia. Als ik de rode-kruis verkopers zie met hun stickers, twijfel ik ook geen moment. Spijtig genoeg heb ik ze blijkbaar de voorbije weken gemist. Ik vind het zelfs niet erg om belastingen te betalen, want ik ga er – misschien vrij naïef – vanuit dat die centjes goed worden besteed in onze samenleving.
  • Ik ben niet rijk genoeg. Ik wil namelijk een huisje kopen en daar heb ik het geld niet voor. Om dit huisje te kunnen kopen heb ik dus zeker en vast een lening nodig. Eigenlijk zou ik zelfs meer spaarcentjes moeten bezitten om dat huisje en die lening te kunnen krijgen. Ik wil geen druk zetten op Ifemi in zijn zoektocht naar een betere job zodat wij samen een betere lening en dus een beter huisje kunnen kopen. Gelukkig heb ik dan wel weer “rijke” ouders die me eventueel ook een lening kunnen bezorgen. Ik wil deze dingen allemaal puur voor eigen belang. En voor het gemak van mijn kinderen. Want als ik een stuk vastgoed bezit, hebben zij het toch ook weer beter?

Hoe leg je je grenzen vast? Wat kan je uitgeven aan goede doelen en wat spaar je beter voor jezelf? Of zou ik gewoon tevreden moeten zijn met huren en mijn volledige spaarcentjes aan goede doelen of aan armere mensen doneren? Zij hebben het immers harder nodig dan ik?Als onze samenleving meer zou bestaan uit mensen die de vooruitgang van de wereld en van de samenleving voorop stellen in de plaats van zichzelf, zou het dan allemaal beter zijn? Of zouden er dan toch weer een paar “ik”-personen zijn die zich alles toe-eigenen? Is dit dan weer het begin van corruptie?

Zoveel vragen. Weinig antwoorden.

Voorlopig leef ik mijn leventje en probeer ik mijn best te doen voor anderen terwijl ik ook spaar voor dat huisje. En verder probeer ik er voorlopig ook niet té veel over na te denken. Persoonlijke verhaaltjes zullen hier dus ook nog steeds blijven komen, vermits over iets schrijven goed is voor het verwerkingsproces.

Heel dit verhaal kwam trouwens tot stand door drie dingen die mij aanspoorden tot nadenken:

  1. Het geweldige  pakkende artikel dat ik al een tijd geleden gelezen heb over de Antwerpenaar Ted Bwatu die vertelt waarom hij naar Brussel verhuist : Wij – Zij = A
  2. Het gesprek tijdens de lunch deze week.
  3. Het alweer pakkende interview met Ted Bwatu in De Morgen : “Ik geloof niet in angst”, dat ik pas vandaag las.

Momentopname

Hij zat tegenover mij.

Zijn gezicht naar buiten gericht. Zijn blik op oneindig. Zijn ogen gaven de droefheid van zijn ziel weer. Nat van de tranen die klaar stonden om zich te laten vallen, staarden ze in het niets.

Mijn blik bleef regelmatig op hem rusten.

Hij was zich niet bewust van zijn omgeving. Wanneer het voorbijrazende uitzicht drastisch veranderde, bleef hij stil als een standbeeld. Zijn ogen knipperden zelfs niet. Misschien uit angst voor het loslaten van die stuwende watervallen.

Aan de witte verfvlekken op zijn kledij en handen te zien, werkte hij als schilder of op zijn minst ergens op een bouwbedrijf. Zijn kledij gaf een stoere en zelfzekere indruk.

Ik vroeg me af wie hem gekwetst had.

Wie was de oorzaak van de transformatie van een aantrekkelijke jongeman in een hoopje treurnis? Ik vroeg me af waarom hij zo triest was en of ik er in die korte tijdspanne dat we samen aan een tafeltje zaten, iets aan kon doen. Niets leek me gepast. Hij leek zo in zichzelf gekeerd te zijn dat elke toenadering van buitenaf zelfs niet opgemerkt zou worden.

—————————

In de hoop dat deze zonnige dag hem ook vervulde met wat geluk, probeer ik nog steeds zijn droevige gezicht uit mijn geheugen te halen en me hem voor te stellen met een stralende glimlach en ogen die spetteren van geluk.

Grote Gevoelens

De week is weer gedaan en het weekend biedt zich aan. Een vrij zonnig weekend nog wel. De voorbije week was druk en was er een met ups & downs. Dinsdag had ik de pech om zo’n veertig minuten te moeten wachten in het station in Brussel op mijn volgende trein.

800px-Bruxelles-Midi_0005Daardoor zag ik het die avond even niet meer zitten om altijd zo’n lange afstand te doen. Ik zie me dit ook geen jaren doen. Het project zelf en het team zijn echter enorm leuk en interessant, wat het voor nu toch de moeite waard maakt. Ik heb vervolgens nagedacht over hoe ik mijn dagindeling beter kan maken. Ik besloot om iets vroeger de trein te nemen en ook ‘s avonds zonder schuldgevoel op tijd te stoppen met werken, zodat ik toch nog een leuk avondje heb met Ifemi, die nog steeds met de vroege staat.

Ik heb zelfs ineens een programmatje geïnstalleerd dat mijn computer volledig afsluit om half tien ‘s avonds van zondagavond tot donderdagavond. Dat is laat genoeg om te computeren als je om 6u wil opstaan. Anders zou ik hier veel te veel zitten. Dus, woensdag voelde ik me beter om dan donderdagavond te merken dat ik toch laat thuis was en nog veel te veel wou doen. Dat ging natuurlijk niet. Gelukkig was Ifemi weer daar om mij op te vangen en zie ik het nu toch weer zitten. Voor zover de ups & downs. Gisteren kreeg ik trouwens op het werk ook nog eens zeer positieve feedback. Teamleader is enorm tevreden met mij. Alleen mijn kennis van UML zou wat bijgeschaafd mogen worden. En dat is ook de bedoeling binnenkort.

Verder had ik gisteren een lunch meeting met mijn business manager. Zij zorgt dat ik een tevreden consultant blijf en dat de klant natuurlijk tevreden blijft. Ze ging dus eens polsen achter de trainingen waar ik naar gevraagd had en ze gaat ervoor zorgen dat papieren die ik moet tekenen in het Nederlands zijn. Ik kreeg ze gisteren weer in het Frans voorgeschoteld en ik heb gezegd dat ik dat niet teken. Blijkbaar is het trouwens in België niet verplicht om in Vlaanderen Franse papieren te geven aan een Franstalige werknemer en in Wallonië moet men geen Nederlandstalige papieren geven aan een Nederlandstalige werknemer. In de regio van Brussel is dat blijkbaar wél verplicht bij aanvraag. Ik ben benieuwd hoe lang het gaat duren.

Ik had deze week weer verschillende ideetjes voor mijn blog en die ga ik nu in drafts transformeren zodat ik jullie op de 25e weer een mooie voorstelling kan voorleggen. Ik hoop dat jullie blijven komen ook al is het nu wat rustiger op mijn blogje.

(orig fig)

Verschillende Verhalen

De voorbije week was eens anders dan die daarvoor. Na een eerste interview, waar nadien van bleek dat ik de job niet kreeg omdat er geschiktere kandidaten waren, zeiden ze me dat het voornamelijk aan mij lag dat ik die job niet had binnengehaald. Ik voelde me dus onzeker, maar maakte me toch weer klaar voor de volgende interviews. Dankzij de nodige stress en de peptalk die ik kreeg van Ifemi, was ik er toch helemaal klaar voor. Op donderdag doorkruiste ik het land en legde zo ongeveer een kleine 200 km af. Het was een super interessante dag. Leerrijk, productief, vermoeiend. Zo mogen er meer dagen zijn. Ik kreeg verschillende opportuniteiten voor mezelf en wist zelfs te zorgen dat er misschien een opportuniteit voor Ifemi bijkomt. Natuurlijk moeten we dit allemaal nog afwachten. Ik ben écht benieuwd waar ik terecht ga komen.

Vrijdag hield ik thuis een lekker lui dagje. Even zalig niets doen. Tv kijken wanneer je daar zin in hebt. Spelletjes spelen. Volledige rust. Even met de fiets een paar winkeltjes doen in de Statiestraat en wat bezoek ontvangen. Een zeer gezellige dag die afgesloten werd met een drukke avond. De schoonbroer van mijn broer trouwde namelijk vrijdag en ik ging zowel de kinderen van mijn broer als die van zijn schoonbroer opvangen. Vier lieve jonge kindjes die natuurlijk liever bij de mama en de papa bleven. Ik ging hen halen aan de trouwzaal. Met veel geschreeuw vertrokken we richting het huis van mijn broer. Het wenen ging al snel over en ik kreeg kinderverhaaltjes over de trouwdag. En over de wensen van de meisjes. Zo zat ik daar met een toekomstig zangeresje en twee toekomstige ballerinatjes. Thuisgekomen werd er nog even goed geschreeuwd, maar uiteindelijk kreeg ik de vier schattige kindjes in hun pyama en in bed. Ik las nog twee elfenverhaaltjes voor en ze vielen nadien als een blok in slaap.

Gisteren trokken Ifemi en ik dan maar even naar Etten-Leur voor een ruil van een bongo-bon. Een verwachte wijnproeverij werd een bezoek aan een wijngaard en aan aspergevelden. En de wijproeverij werd vervangen door een likeurproeverij. Ook al hadden we daarvoor een lekker droog glaasje witte wijn op. We proefden van verschillende soorten likeur: framboos, bessen, braambes, aardbei, asperge, walnoten, … Santspuy is zéker aan te raden, maar misschien is het toch wel beter wanneer het warmer weer is. Het was in ieder geval zeker en vast een interessante middag. Daarna trokken we nog even naar het centrum van Etten-Leur waar we beiden in het leuke winkelcentrum toch wat kleren op de kop konden tikken. Een geslaagde dag weeral.

En zo komt het dat ik zelfs nog niet heb gepost wie het actiefste was in februari, ook al heb ik er al wel een screenshotje van genomen op vrijdag. Het komt er dus nog wel aan… later vandaag… Eerst ga ik nog zorgen dat we inkt kunnen bestellen voor het goede doel, dat mijn betalingen in orde zijn, dat de was klaarstaat, dat ik ga lesgeven, dan de broodjes oppikken en de was doen en daarna is er weer rust gepland. Tot dan.

Geslaagde Graduatie

“Zaterdag was eens een speciale dag. Ifemi’s pastoor studeerde af aan het Continental Theological Seminary in Sint-Pieters-Leeuw en nodigde ons uit voor zijn Graduation Ceremony. We pikten hem op en reden met nog een aantal van zijn vrienden vanuit Antwerpen naar Brussel.”

Dat stukje schreef ik al eens in het begin van de zomer. Ik had toen een super leuke dag waar ik zeker meer wou over schrijven, maar hoe meer tijd er passeerde, hoe minder zin ik er blijkbaar in had. Nu, bij het uitwerken van mijn drafts, stond deze klaar en wil ik die zomerse dag toch nog delen met jullie. Al is het om op deze grijze dag een beetje zon binnen te brengen.

Wat herrinner ik me nog? We reden naar Brussel. We kwamen bij de boeren van Brussel. Ik wist niet eens dat we boeren hadden in Brussel. En daar ergens tussen bevond zich de campus, waar de ceremonie zou plaatsvinden. Zoals er mij op voorhand al was verteld, zou de ceremonie voorafgegaan worden door een mis. Het stoorde me niet, ook al ben ik niet gelovig. Er was ook een pastoor uit Amerika, waarvan ik mij herrinner dat die heel goed kon vertellen en die had me enorm geboeid. Tussendoor zorgden de CTS Singers voor de muzikale noot. Ik genoot er wel van. Ik herrinner me ook dat ik genoot van de verbondenheid tussen verschillende rassen. Welke kleur huid je had, maakte daar totaal niet uit. Iedereen werd geaccepteerd. Iedereen hoorde erbij.

Na de mis, kwam de echte ceremonie, waarbij de afgestudeerden één voor één hun diploma kregen en dus het lintje van hun hoedje mochten verleggen. Is het nuweer van links naar rechts of van rechts naar links? Het voelde net als in al die Amerikaanse films. Ik wist niet dat dat ook hier gedaan werd. Achteraf werden er buiten in de zon op die prachtige groene campus ook een hoop foto’s getrokken. Er werd dus eveneens een groepsfoto getrokken van de afstudeerden. En natuurlijk kwam er ook een foto van het moment waarop de afgestudeerden hun hoedjes in de lucht smeten! Ik was echt verbaasd om al dat – voor mij Amerikaans gedoe – hier te zien, maar het was wel eens leuk.

Na al dit had de vrouw en vrienden van de pastoor ook nog eten voorzien voor iedereen, dus we maakten er een gezellige picknick van. Ik genoot. Het was zeer aangenaam om eens een groep vrienden van Ifemi te zien. Super leuke middag.

Omdat het die dag zo’n goed weer was, besloten Ifemi en ik bij terugkomst in Antwerpen om gezellig in het zonnetje frietjes te eten en de dag af te sluiten met een bezoekje aan mijn Hollandse tante. Ik herrinner me die dag als een geslaagde zonnige dag met veel variatie.

Politieke Provincieraden

Ik zag nu pas de “Niet Tevreden Stem Terug” van vorige donderdag. Er werd een debat gevoerd met de vraag of de provincieraden nog moeten blijven bestaan. Ik vind dat een goede vraag, zéker nadat ik de berekening zag wat ons dat kost.

Is België zo groot dat wij toch nog iets nodig hebben tussen de steden/gemeenten en het federale? Waarvoor hebben we die provincieraad eigenlijk? Ik weet het na dat debat nog niet. En, waarom kunnen alle activiteiten die nu door de provincieraad geregeld worden, niet door de vlaamse regering of door de federale overheid geregeld worden?

Er werd in het debat ook ergens gezegd dat de provincieraad nodig was omdat het een barrière zou vormen tussen de burger en de Wetstraat – als ik het goed begrepen heb. Is dat zo? En is dat nodig? Kunnen wij niet allemaal naar Brussel als wij dat willen? Ik snap het allemaal niet goed.

Als hier dus iemand komt lezen die het mij allemaal kan uitleggen: GRAAG. En hopelijk versta ik er dan nadien iets meer van.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake