Lekker Druk

Het was een vol weekend. Het was vermoeiend. En ik heb ongelooflijk goed genoten. Alles in het teken van ons nu 1-jarig zoontje. We zagen familie, we ruimden ons appartement deftig op, we zagen vrienden terug, ons zoontje kreeg énorm veel cadeautjes, er waren feestjes thuis, er was een feestje in de kerk, zoontje at taart, 2 keer zelfs, we lachtten, we praatten, we dansten, … Het was genieten. En ook het zoontje genoot er met volle teugen van. Hij gaat zo snel vooruit en wát een verschil met een jaar geleden.

Draagdoeken enzo

Onze baby is groot. Onze draagdoek ook.
In het begin heb ik dit echt wel een aantal keer gebruikt – voornamelijk thuis – omdat dat dan de enige plek was waar ons zoontje wou slapen. Lekker dichtbij. Lekker gezellig. Maar zwaar… En dat hield me eigenlijk wat tegen om er verder mee te gaan. Ik voelde me dikwijls gewoon opnieuw hoogzwanger.
Er is een enorme keuze aan draagdoeken en draagzakken, maar allemaal redelijk duur vind ik. Je kan ze ook niet zo eventjes uittesten. Of wel? En weet ik gewoon niet waar?
Zelf zijn wij gegaan voor een rekbare draagdoek, met het gedacht om misschien nadien ooit wel eens over te schakelen op een draagzak. Meestal gebruiken wij eigenlijk onze buggy. Op verlof was het een aantal keer zeer praktisch om de draagdoek te gebruiken, vermits de buggy onderaan in de auto lag. Ook voor een uitstapje waar ze ons gewaarschuwd hadden voor de trappen, hebben we de draagdoek gebruikt voor onze kleine man. Het was super. Wij genoten, maar ook ons zoontje genoot duidelijk van het hogere uitzicht.
En toch gebruik ik het nu zo goed als niet. Ik heb onlangs gelezen dat voor grotere babies/kindjes een geweven draagdoek beter zou zijn. Het kindje zou beter en langer kunnen blijven zitten. En daar kan ik wel inkomen, want onze rekbare doek is nog tof voor even, maar begint inderdaad na een tijdje door te hangen. Ook is het afgeraden om de baby met een rekbare draagdoek op de rug te dragen, en eigenlijk zou ik dat wel eens graag proberen. 
Verder heb ik ook gezien dat er moeders zijn die draagdoeken én borstvoeding combineren, maar dat zie ik niet zo goed zitten. Als ik borstvoeding geef, ga ik daar toch liever rustig voor zitten. 

Ons kleintje

Het was een moeilijk weekend. Ons zoontje had een goeie verkoudheid vast. Het werd erger en erger naarmate het weekend vorderde.Normaal gaat hij met Ifemi op zondag mee naar de kerk, maar deze keer bleef hij thuis bij mij. We wilden hem tijd en rust gunnen en bovendien de andere kindjes niet gaan aansteken. Ik maakte met hem dus maar een grote wandeling in het Rivierenhof. Tijd voor een frisse neus voor hem en een actieve wandeling voor mij.
Het werd er voor hem echter niet beter op. Zondagnacht hadden wij bijna geen nachtrust, maar dat was voor mij eigenlijk niet het ergste. Ik vond het veel erger dat ons zoontje wakker werd van het hoesten, daarbij zijn tut verloor en het dan maar op een wenen zette, dat dan eigenlijk ook nog eens pijn deed. En als hij niet wakker werd van het hoesten, dan was het wel omdat zijn neusje half dicht zat met snottebellen.
Afin. Maandag was de eerste keer dat ik sociaal verlof opnam (of is het familiaal verlof?). Ook ging ons zoontje niet naar de creche en namen we dus nog een respijt-dag op. Ik nam hem mee naar de dokter, want ondertussen had hij er ook een beetje koorts bij gekregen… Volgens de dokteres waren we goed bezig met de verzorging. En weer zorgde ik voor goede verse groentjes en verse fruitpapjes met de hoop dat ook die zouden bijdragen tot zijn herstel.
Maandagnacht was het dan toch iets beter. Met de nadruk op iets. Ik bracht ons zoontje dus met een klein hartje naar mijn ouders, ook al zag hij er op dinsdagmorgen toch al wel wat beter uit.
En daar had hij dan een super dag: hij speelde leuk, hij deed een goed middagdutje, … hij was daar blijkbaar een engeltje. We lieten hem daar dan ook nog eens slapen en ook dat verliep zonder problemen. Hij sliep de nacht door. Ongelofelijk! Is het ok als ik nu een beetje jaloers ben? Ja, ik ben ook wel blij voor mijn ouders en dan zeker voor ons zoontje dat aan de beterhand is… maar komaan! Ik hoop maar dat het vanavond bij ons dus even goed gaat.

Onze week met drie

Acht maanden. Zolang is het ondertussen dat wij – Ifemi en ik – niet gewoon een koppel zijn, maar samen met ons zoontje een gezin vormen. Een klein gezinnetje, dat wel, maar toch: een gezin.
De zoektocht naar een creche was niet zo simpel zoals ik al eens aanhaalde (volgende keer eens leren/testen hoe ik hier via mail een deftige link naar een andere post kan zetten). Zoals daar vermeld hadden we een aanvraag gedaan via de stad Antwerpen. En we kregen dus tijdig een plek toegekend. Door onze blijkbaar “vreemde” omstandigheden , was het moeilijk om alles geregeld te krijgen toen.
Ik had er best wat stress door. Mijn eerste twee werkweekjes (van 3 werkdagen) waren daardoor enorm zwaar voor mij.
Nu gaat het echter goed. De zoon lijkt best tevreden op de creche, en wij zijn er ook wel tevreden van.
We hebben een systeem waarbij we ‘standaard’ de zoon vier halve dagen (de voormiddag) naar de creche brengen. Eén dag in de week verblijft hij bij mijn ouders, zijn grootouders. 
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s morgens te werken (dat is van 6u tot 14u), dan brengen we op die moment de creche op de hoogte. En die dag breng ik dan voor mijn werk het zoontje naar de creche en mag hij daar blijven tot Ifemi hem oppikt na zijn werk.
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s namiddags te werken (dat is van 14u tot 22u), dan brengen we ook op die moment de creche ervan op de hoogte. Die dag ga ik dan op tijd werken en blijft het zoontje met zijn papa nog lekker lui in bed liggen. Ze genieten dan van een voormiddag samen. Voor zijn werk brengt Ifemi het zoontje dan naar de creche en ik pik hem dan weer op na mijn werk. 
Als Ifemi niet moet werken, vliegt het zoontje toch voor een drie-tal uurtjes naar de creche. Anders zijn we onze respijt-dagen kwijt.
We betalen meestal dus halve dagen, behalve voor die dagen dat Ifemi in de voormiddag werkt. Dat is een voltijdse dag (administratief gezien is een voltijdse dag vanaf dat de zoon langer dan 5u in de creche aanwezig is).
Afin, we zijn dus best tevreden met de huidige regeling. We kunnen zelfs regelen dat Ifemi twee avonden in de week naar zijn Nederlandse les kan en ik ook een van die avonden naar mijn yoga. Voor deze avond springen de grootouders extra in. Ook gaan we dan nog één keer in de week samen naar een salsales, waarbij de nonkel en tante inspringen voor opvang dit semester. 
Het leven is veranderd. Het leven is aangenaam. Ik zie mijn twee ventjes graag.

Benieuwd naar Bezoekers

Ik ben echt énorm benieuwd wie nu mijn eerste bezoeker zal zijn. Ik doe mijn best om er verder eigenlijk niets over te zeggen. Moest jij die eerste bezoeker terug zijn, laat dan zeker een reactie achter!

Ons leventje is sinds het begin van dit jaar enorm veranderd. Ons ukje is ondertussen 8 maanden oud. Hij kruipt rond, is enorm curieus, lacht veel en gaat niet graag alleen slapen. Aan dat laatste wordt gewerkt. In ons kort vakantietje de voorbije week is dat er natuurlijk niet beter op geworden.

Ifemi – voor zij die dit niet meer weten is dit het Yoruba woord voor “my love” en daarmee doel ik dus op mijn vriend, huisgenoot en papa van ons zoontje. Yoruba is zijn moedertaal. – en ik genieten verder van onze zoon. Wij zijn er enorm trots op en zo hoort dat ook, denk ik dan. We zitten sinds zijn geboorte continu met veel vragen maar we proberen daar telkens stap voor stap een antwoord op te vinden.

Het laatstnieuwe dat we eigenlijk aan het uitproberen zijn, zijn herbruikbare pampers. We hadden dit origineel ook op onze geboortelijst gezet, maar vermits niemand het gekocht had, hadden we het zelf ook laten vallen. Toen vorige week in het nieuws weer gemeld werd hoe groot de afvalberg is van luiers alleen, wilden we toch een nieuwe poging wagen. We kochten er twee om te beginnen. Ik vind ze op zich leuk. Alleen zijn ze al elks volledig overgelopen toen ons zoontje ze voor het eerst aan had, met een hele tenue-verandering als gevolg. In de vakantie lieten we ze dus thuis en nu zouden we nog eens een poging moeten doen. Mogelijke oplossingen die ik las zou het verstellen van grootte zijn, het bepalen van de – mmm hoe zeg je dat – de grootte van de rand (broeksriemplek), het niet te lang aanhouden… Andere tips zijn ook nog welkom.

Zenuwslopend Zwijgen

Man, wat is dat moeilijk! Zwijgen. Dag in, dag uit. Praten doet pijn. Deze morgen hield ik het niet meer en besloot ik om toch maar naar een dokter van wacht te gaan vandaag. Het verdict: Ontstoken Stembanden. Remedie: Zwijgen en Brufens slikken tegen de pijn. En dat zwijgen… dat wordt nog moeilijk vandaag. Ik ga de verjaardag van mijn nichtje vieren. Ok, ze zal wel blij zijn dat Ifemi en ons zoontje er ook zullen zijn, maar ik zal weinig kunnen/mogen zeggen. Ik zal maar pen en papier meenemen. Dat gaat toch net iets sneller dan het op een gsmmetje in te tikken.

Wat heb ik tot hiertoe al gemerkt:

  • Een baby in slaap zingen gaat niet als de stembanden ontstoken zijn.
  • Als ik stil ben heel de tijd, is onze baby eigenlijk ook iets stiller in het algemeen.
  • Frustratie omdat ik heel veel wil vertellen. Vooral aan Ifemi. En dan moet ik maar op mijn tanden bijten en het voornaamste opschrijven of uitbeelden. Uitbeelden blijkt ook moeilijk te zijn.
  • Het gehoor is precies verscherpt.
  • Ik mis spreken. Zelfs al na een dag.
  • Het kan tot 4 à 5 dagen duren…

En dan wil ik nog een leuke anekdote van de dokter delen: Blijkbaar wordt een gemiddelde mens veel ziek tussen de 0 en 6 jaar. Dan heeft die de meeste kinderziektes gehad. Vervolgens komt er een “ziekte”-periode tussen 25 en 35 omdat je dan de ziektes van je kind overkrijgt. Ja, ook dit komt van ons zoontje. Hij had vorige week een droog keelhoestje dat nog aan het genezen is. Vervolgens komt er nog een periode waarin de gemiddelde mens veel ziek is en dat is rond 50 à 60, wanneer de kleinkindjes er zijn.

Tevreden over Tijdsverdeling

Zoals je ziet, is het super lang geleden dat ik hier iets schreef. Toch wil ik mijn best doen om hier stelselmatig terug wat meer te schrijven. Daarom ga ik ervoor zorgen dat ik niet zozeer lange verklarende stukken schrijf, maar soms gewoon stukjes over iets waar ik aan dacht of wat ik voel of … wie weet. Het moet niet altijd lang zijn om goed te zijn.

Een eerste ding wil ik al vertellen. Toch een beetje verklarend. De eerste maanden met een baby zijn zwaar. Daar kan je blijkbaar niet omheen. Zo Zwaar. Zo Uitputtend. En ZO HARD DE MOEITE!!! Telkens je die baby ziet lachen of als er pretoogjes verschijnen, vergeet je al die troubles. En dat blijft voorlopig zo. Ondertussen is onze baby al vijf maanden oud geworden. We zijn énorm blij met hem. En we kunnen onze tijd al iets beter verdelen dan in het begin. Zo werd er vandaag al samen naar de bank gegaan, werd er naar de winkel gegaan, voor ons zoontje gezorgd, de was gedaan en opgehangen, eten gekookt, gebeld met familie en trekken we sebiet nog naar de Antwerpse Reuzen om daarna het zoontje nog in bad te doen en eten te geven. Zo’n dag had ik mij drie maanden geleden nog niet kunnen voorstellen. Daar geniet ik nu al wel van.

Resterende Rust

Niet normaal. Buiten schijnt de zon en hier sneeuwde het nog steeds. De verandering in ons leven is groot. De prioriteiten liggen anders. Deze blog is voorlopig minder belangrijk. Momenteel slaapt ons zoontje en daardoor kan ik hier nog eens iets zeggen. Iets. Eerlijk gezegd heb ik niet veel zin om hier veel te schrijven nu. Mogelijke latere onderwerpen zijn het vervolg van het creche verhaal, vertelsels uit het Rivierenhof, mijn emoties die af en toe tilt slaan, combinatie werk-baby-opvang, een avondje uit met mijn ventje – Ifemi -, vrienden die je blijven steunen, … maar zoals ik al zei, dat is niet voor nu.

Nu geniet ik even van de rust.

Onmogelijke Opvangmogelijkheden

Zo weinig schreef ik hier nog nooit. Het café is leeg. Mijn leven staat volledig op zijn kop. Ik geniet met volle teugen, maar op dezelfde moment heb ik ook nog nooit zoveel slaaptekort ervaren. De lachjes van onze zoon maken ALLES goed. Zeker nu die lachjes meer gericht worden. Ik zit nu al twee maanden thuis en ik geniet van deze kleine momentjes met even wat tijd voor mezelf. Ze zijn zeldzaam.

Toch kan ik ook al weer aftellen naar de start van mijn werk. Gelukkig zal dat wel stap voor stap starten, want ik heb de laatste twee weken van mijn moederschapsrust opgesplitst over vijf weken. Toch weet ik dat ik niet in Brussel wil/zal blijven werken. En ook daar wordt aan gewerkt.

Het enige kritieke zorgpunt momenteel is de opvang voor ons zoontje wanneer ik weer begin te werken. Voltijdse opvang zou bij ons namelijk geldverspilling zijn. Ifemi heeft geen vaste job. Hij werkt zoveel hij kan via interims, hij solliciteert en hij gaat naar jobdagen en job-events. De interim belt hem wel slechts 1 dag op voorhand, of zelfs ‘s morgens om in de namiddag te komen werken. De opvang moet je zeker een maand op voorhand verwittigen welke dagen het kind zou komen. Tot hiertoe hebben wij dus geen opvang gevonden die hiermee rekening kan houden. Het begint te korten. Er zijn enkele backup-plannen, waardoor ik me niet té veel zorgen maak. En toch, vraag ik mij af hoe dat zit. Wij zijn toch zéker niet het enige koppel in deze situatie. Wanneer ik zelfs de online aanvraag deed via de stad Antwerpen, werd ik verplicht om vier voor- of namiddagen aan te duiden dat onze kleine naar de opvang zal gaan. Ook al staat dat bij ons niet vast, duidde ik er toch 4 aan. Om vervolgens de mededeling te krijgen dat vermits één van de ouders werkloos is, we geen opvang in de namiddag kunnen krijgen.

U merkt het. Daar zit heel wat frustratie. Alle tips in verband met opvang zijn dus welkom.

Baby Boy

Een baby vraagt veel tijd. Het is supertof en supervermoeiend. Al een week wil ik hier iets schrijven, maar ik maak er geen tijd voor, want er zijn zoveel andere dingen die ik eerst wil doen… het zal er nog wel eens van komen zekers…

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake