Werken aan zee

Het is eens iets anders. Niet werken op kantoor. Niet thuis werken, maar door omstandigheden : werken aan zee.

Ik zit hier dus in een cafétje met wifi. Ik zat hier rustig te werken en bij te leren tot er naast mij aan een tafeltje de lokale bevolking één voor één binnensijpelde. Dit heeft toch wel wat effect op het concentratie-vermogen.

Het is wel gezellig om naar buiten te kijken en de zee te zien, bootjes op de zee, spelende kindjes op het strand en wandelende mensjes op de dijk. Hoe leuk ik de duinen in Nederland ook vind, moet ik toegeven dat dit toch ook wel iets heeft.

Verder besef ik dat als het nog eens een dag heel goed weer is, we met ons zoontje naar St. Anneke moeten trekken. Dat is lang geleden en niet zo super ver.

In ieder geval, ga ik nog een beetje doorwerken tot mijn croque hawai-ke hier arriveert en dan rijd ik weer naar huis om daar rustig en geconcentreerd verder te kunnen werken.

Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.

Onze week met drie

Acht maanden. Zolang is het ondertussen dat wij – Ifemi en ik – niet gewoon een koppel zijn, maar samen met ons zoontje een gezin vormen. Een klein gezinnetje, dat wel, maar toch: een gezin.
De zoektocht naar een creche was niet zo simpel zoals ik al eens aanhaalde (volgende keer eens leren/testen hoe ik hier via mail een deftige link naar een andere post kan zetten). Zoals daar vermeld hadden we een aanvraag gedaan via de stad Antwerpen. En we kregen dus tijdig een plek toegekend. Door onze blijkbaar “vreemde” omstandigheden , was het moeilijk om alles geregeld te krijgen toen.
Ik had er best wat stress door. Mijn eerste twee werkweekjes (van 3 werkdagen) waren daardoor enorm zwaar voor mij.
Nu gaat het echter goed. De zoon lijkt best tevreden op de creche, en wij zijn er ook wel tevreden van.
We hebben een systeem waarbij we ‘standaard’ de zoon vier halve dagen (de voormiddag) naar de creche brengen. Eén dag in de week verblijft hij bij mijn ouders, zijn grootouders. 
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s morgens te werken (dat is van 6u tot 14u), dan brengen we op die moment de creche op de hoogte. En die dag breng ik dan voor mijn werk het zoontje naar de creche en mag hij daar blijven tot Ifemi hem oppikt na zijn werk.
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s namiddags te werken (dat is van 14u tot 22u), dan brengen we ook op die moment de creche ervan op de hoogte. Die dag ga ik dan op tijd werken en blijft het zoontje met zijn papa nog lekker lui in bed liggen. Ze genieten dan van een voormiddag samen. Voor zijn werk brengt Ifemi het zoontje dan naar de creche en ik pik hem dan weer op na mijn werk. 
Als Ifemi niet moet werken, vliegt het zoontje toch voor een drie-tal uurtjes naar de creche. Anders zijn we onze respijt-dagen kwijt.
We betalen meestal dus halve dagen, behalve voor die dagen dat Ifemi in de voormiddag werkt. Dat is een voltijdse dag (administratief gezien is een voltijdse dag vanaf dat de zoon langer dan 5u in de creche aanwezig is).
Afin, we zijn dus best tevreden met de huidige regeling. We kunnen zelfs regelen dat Ifemi twee avonden in de week naar zijn Nederlandse les kan en ik ook een van die avonden naar mijn yoga. Voor deze avond springen de grootouders extra in. Ook gaan we dan nog één keer in de week samen naar een salsales, waarbij de nonkel en tante inspringen voor opvang dit semester. 
Het leven is veranderd. Het leven is aangenaam. Ik zie mijn twee ventjes graag.

Tevreden over Tijdsverdeling

Zoals je ziet, is het super lang geleden dat ik hier iets schreef. Toch wil ik mijn best doen om hier stelselmatig terug wat meer te schrijven. Daarom ga ik ervoor zorgen dat ik niet zozeer lange verklarende stukken schrijf, maar soms gewoon stukjes over iets waar ik aan dacht of wat ik voel of … wie weet. Het moet niet altijd lang zijn om goed te zijn.

Een eerste ding wil ik al vertellen. Toch een beetje verklarend. De eerste maanden met een baby zijn zwaar. Daar kan je blijkbaar niet omheen. Zo Zwaar. Zo Uitputtend. En ZO HARD DE MOEITE!!! Telkens je die baby ziet lachen of als er pretoogjes verschijnen, vergeet je al die troubles. En dat blijft voorlopig zo. Ondertussen is onze baby al vijf maanden oud geworden. We zijn énorm blij met hem. En we kunnen onze tijd al iets beter verdelen dan in het begin. Zo werd er vandaag al samen naar de bank gegaan, werd er naar de winkel gegaan, voor ons zoontje gezorgd, de was gedaan en opgehangen, eten gekookt, gebeld met familie en trekken we sebiet nog naar de Antwerpse Reuzen om daarna het zoontje nog in bad te doen en eten te geven. Zo’n dag had ik mij drie maanden geleden nog niet kunnen voorstellen. Daar geniet ik nu al wel van.

Verhuisdag!

Er wordt hier nog volop ingepakt. Ik heb moeite om stil te blijven zitten, terwijl ik dat wel zou moeten doen want mijn rug doet pijn. Niet alles verloopt tot hiertoe zoals gepland, maar ik hou me bij mijn mantra van de laatste weken : “Alles komt goed.”

Ik ben al blij dat de zon schijnt. Wij wachten op de ladderlift. Daarna zal het grote werk weer van start gaan. We hebben ook al auto’s laten wegslepen. Zowel hier als op het nieuwe adres. Toch maar vreemd.

Ik dacht trouwens dat ik niet veel spullen had, maar dat is toch niet het geval. Dat slaagt dik tegen. Ondertussen is het hier tijd om mijn pctje toch af te sluiten.  Dus, tot een volgende keer maar weer.

Mooie Meevaller

Ik wou regelmatiger schrijven en nu zie ik dat er weer twee weken zijn voorbijgevlogen. Het onregelmatige blijft dus. Nog enkele weken en dan verhuizen we effectief, maar daar wou ik het nu eens even niet over hebben.

zwangerHet onderwerp dat ik in gedachten had voor nu is mijn zwangerschap. Ik wou hier laten weten dat dat eigenlijk verrassend vlotjes verloopt. En dat vind ik wel aangenaam. Ok, ik heb wel wat last gehad van misselijkheid in het begin en van enkele migraine aanvallen tijdens mijn zwangerschap, waarbij ik dus zo goed als geen medicatie mocht nemen. Afzien was dat weer. En ook word ik misselijk als ik in bed op mijn rechterzij ga liggen. Regelmatig word ik wakker met krampen in mijn kuiten, maar ook dat is zelfs leefbaar… Ik zet me dan recht in bed van de pijn, zwier mijn benen uit het bed en zet mijn blote voeten op de grond, waarna de kramp begint te minderen. Ifemi heeft de gewoonte gekregen om op die moment met zijn hand over mijn rug te gaan en dat doet me dan ook goed om te ontspannen. Hij steunt me enorm. Ook met mijn extra vermoeidheid gaat hij goed om. Ik zou niet weten wat ik zonder hem zou moeten doen.

Verder was er voor mijn bevalling sprake om zoiezo een keizersnede te doen – ik denk zelfs onder volledige verdoving – wegens het hartprobleem dat ik ook nog heb. Maar, tijdens de laatste echo, wist onze gynaecoloog ons te zeggen dat ik toch gewoon zou kunnen bevallen. Dat noch hij, noch mijn cardiologe er een probleem in zien. Wel moeten we met de anesthesist gaan praten op voorhand om te zien hoe het zit qua medicatie. Het maakt me toch wel heel gelukkig.

(orig fig)

Random Redenen?

Het is weer zover. Ik zou nu naar de yoga kunnen gaan. Ik wil ergens wel gaan. Ik voel me echter weer slap. Mijn verkoudheid stak vanmiddag weer de kop op. Ik wil eigenlijk gewoon al mijn bed in kruipen. Misschien doe ik dat direct ook wel. Samen met een aflevering van Prison Break dat ik dankzij mijn nicht eindelijk ben beginnen zien.

Maar, wat ik me nu afvraag: Zoek ik altijd maar redenen om niet naar de yoga te gaan of niet te sporten? Beiden zijn al weer enkele weken geleden precies. Op dit moment denk ik dat ik altijd wel een goede reden heb, maar dan nog… ergens voel ik me er ook wel schuldig over. Ik heb de laatste nachten wel te weinig geslapen. Mijn verkoudheid was in het weekend bijna weg, maar nu dus niet meer.

Heeft iemand wat tips voor mij?

Gelukkig Gezinnetje

Het was weer een toffe week. Vorige week zijn we met mijn ouders, mijn broer en zijn gezinnetje en Ifemi natuurlijk over de ponton-brug gewandeld. Deze namiddag was het gezellig avondeten bij mijn ouders thuis. Super.

Maar, omdat ik momenteel niet in schrijfmodus ben en hier tóch iets wil zetten, start ik weer met een nieuwe serie: Ik pik een aantal leuke fototjes uit een lijstje met toffe “happiness quotes”. Hier komt mijn eerste… Geniet ervan.

Life-Quotes-2100

(orig fig)

Uitgestelde Update

Het komt altijd op hetzelfde neer: De tijd gaat te snel.

Anders gezegd: Wij willen (te) veel doen op korte tijd.

En toch blijf ik dingen uitstellen… Ik maak ze groter in mijn hoofd. Terwijl ik misschien normaal maar 5 minuten nodig heb om ze uit te voeren gaan er enkele uren aan vooraf om erover na te denken, om zeker te zijn en om dan eindelijk in actie te schieten voor die 5 minuten.

Ik leer bij, maar ook dat mag sneller.

Ik wil hier al een tijdje een update zetten en ook actiever zijn en daar heb ik ook al weer wat ideetjes voor klaarstaan. Maar zoals gezegd: eerst wordt er over nagedacht en nagedacht en nagedacht… Ik ben klaar met nadenken. Het is tijd voor een updateje. Ik schrijf en het komt zoals het komt.

De zwangerschap verloopt goed. Toch heb ik nog vele vragen, met de grootste over de bevalling. Gewoon of keizersnede? Die keuze ligt niet bij mij, maar bij een groepje cardiologen en gynaecologen die dat nog samen gaan bespreken. Ik zou het gewoon graag weten.

Verder hebben we een nieuw appartementje gevonden waar we binnenkort naartoe verhuizen. Dit zal mijn eerste échte verhuis zijn en ik ben daar een beetje curieus/ongerust erover. Als kind groeide ik op in het huis waar mijn ouders nog steeds wonen. Ik ging op kot, en elk jaar moest je dat wel eens leegmaken, maar de meubels bleven daar. Geen échte verhuis dus. Ik ging samenwonen met mijn toenmalige vriendje en we kochten nieuwe meubels. Weer geen échte verhuis. Wij gingen uit elkaar. Hij hield de meubels en ik trok naar een appartementje – dit appartementje – waar ik de meubels van de vorige bewoners kon overkopen. Weer geen échte verhuis dus. Maar nu… Ik woon hier al vijf jaar. Ifemi woont hier ondertussen ook al enkele jaren. Er staan véél spullen. De meubels moeten mee naar het nieuwe appartement. Alles. Het is nieuw.

Zo’n twee grote nieuwe dingen in mijn leven, maken het soms wat moeilijk in mijn hoofd. Als daarbovenop dan nog eens af en toe een migraine-aanval, een verkoudheid voor Ifemi en nu een verkoudheid voor mij bijkomen, dan is het me ook even helemaal te veel. Ondertussen voel ik me weer wat beter en wil ik hier meer met jullie delen.

Moedwillige Mist (of Mens?)

Waarom is de mens zo hardleers? Is het dan écht zo moeilijk om afstand te houden? Zijn al die accidenten geen reden genoeg om afstand van elkaar te houden?

In de artikels deze week stond dat er 150 auto’s op elkaar gebotst zijn door de dichte mist. Dat kan er bij mij niet in. Niet de mist is de schuldige. Het zijn de chauffeurs die op elkaar rijden! Bij mistig weer worden wij verondersteld slim genoeg te zijn en dus ook onze snelheid aan te passen. Je moet altijd kunnen stoppen. Zie je niet genoeg? Rij dan trager. Simpel toch? Ok, het kan al eens gebeuren in zo’n omstandigheden dat je botst… Niemand is perfect. Maar 150 wagens???

Alhoewel het niet te vergelijken is met dat gigantische accident, was het vandaag op de Vlaamse wegen ook weer koekenbak. Om van Brussel naar Antwerpen te raken tijdens de avondspits was niet vanzelfsprekend. Gelukkig was ik nog redelijk vroeg vertrokken. Toen ik hoorde dat er een ongeval was in Rumst op de E19, besloot ik de raadgeving te volgen en de A12 te nemen naar Antwerpen… om daar dan vervolgens in een file te staan door een ongeval in de Rupeltunnel waarbij twee rijstroken waren afgezet. Voor een ongeval tussen een auto en een moto. Twee mensen. Een aantal mensen die verkeerd reageren en alles staat vast. Zou afstand houden dit ongeval hebben kunnen vermijden? Geen idee. Wel ben ik ervan overtuigd dat afstand houden véél ongevallen zou kunnen vermijden. Op de radio hoorde ik dat er ondertussen ook nog een ander ongeval was gebeurd op de E19 in Mechelen… een file ongeval? Ik weet het niet.

Ik spendeerde weer twee uur in mijn auto en het was me te veel.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake