Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Nigeriaanse Ambassade

Deze ambassade ligt in Brussel. Ik ben eigenlijk nog nooit eerder op een ambassade geweest. Mijn vriend en ik gingen er naartoe en het was er spijtig genoeg vreselijk druk om 16u. Ik was de enige blanke daar, buiten de een of andere werkman. Niet dat ik problemen had om de enige blanke te zijn hoor.

Hoe ze daar in die ambassade zaken opgelost krijgen, weet ik eigenlijk niet goed. Het is niet zoals bij ons dat er met een nummertje of een wachtrij wordt gewerkt. Iedereen die in de wachtzaal zit probeert een officiële persoon aan te klampen wanneer die even zijn hoofd laat zien. Wanneer er papieren moeten worden ingevuld, wordt dat ook daar in die wachtzaal gedaan. Er wordt niemand naar een kantoortje gebracht voor een gesprek. Er zijn twee loketjes waar niemand staat aan te schuiven.

Voor ons was het hetzelfde. Ifemi klampte iemand aan. Hij sprak met hem. We moesten wachten. En wachten. En wachten. Om 19u zaten we er nog. Gelukkig kwam de man die mijn visum moest geven net terug binnen en konden we toch nog wat regelen. Ze hielden mijn internationaal paspoort, wat ik op zich wel raar vond.

Wij gingen vermoeid en doodop naar huis. In de auto bespraken we dan alle misverstanden die zich die middag tussen Ifemi en mij hadden opgestapeld.

Gisteren kon Ifemi dan mijn internationaal paspoort ophalen met een mooi visum in naar Nigeria!

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake