Home sweet home

En we zijn weer terug. En dat is de enige reden dat ik dit eventjes schrijf. Ik wou in Nigeria wel wat bloggen, maar de tools en het beperkte internet daar werkten niet echt mee. We zijn via de telefoon wel eens online geraakt, maar dan konden we enkel de facebook app laden. De gmail app deed het bijvoorbeeld niet.

In ieder geval : het was een fijne reis en je leest er hier binnenkort meer over.

English part : We are back home, which is the only reason I am quickly writing here. I wanted to keep you posted from Nigeria, but the limited internet and the tools didn’t really work with us. When we did get online on the phone, not all applications would load : facebook loaded, but gmail for example did not.

In any case : it was a nice journey again and you will soon read more about it here.

Laatste avondje

Dat had hier toch nog wat werk nodig… dat inpakken. Maar het is gelukt. Niet alles dat we wilden meenemen naar Nigeria past in onze valiezen, dus een deel zal later verstuurd worden. Toch zijn we behoorlijk gepakt en gezakt. Het komt allemaal goed. Morgevroeg – heel vroeg – vertrekken we. Tegen de avond zouden we in Nigeria moeten zijn…

There was still a bit of packing work on this last evening. Tomorrow morning we leave very early. By the evening time we should arrive in Nigeria. I’m curious. A flight with a baby…

Almost ready

Nederlands onderaan.

This time I will start writing in English, because my mindset is already in English. There is much to talk and much to arrange between Ifemi and I. We are almost completely packed. We have four big luggages standing in our living room. We still have to pack our hand luggage. Every time I call Lufthansa, I get different responses, so I hope that now we are safe with our four suitcases, three handluggages, my purce, a maxi cosi (counting as car-seat) and a buggy. This last one we still retrieved today, because today Lufthansa said our buggy had to be flat foldable. The previous person I spoke to about a month ago, said that any kind of buggy would go. So, since our home buggy is a big one, we bought a smaller one second-hand today. Long live websites like 2dehands.be.

What I still need to do tomorrow is:

  • making my camera ready
  • charging phone and upload pictures and texts to my pc
  • watering plants
  • packing handluggages
  • printing ticket
  • get money

And tonight, I just have to hang the latest laundry…

And now the Dutch part:

Omdat er veel te bespreken en te regelen valt, spreken Ifemi en ik eigenlijk al meer Engels dan Nederlands. Dat is gewoon eenvoudiger op dagen zoals dit. We zijn bijna klaar om te vertrekken. Er staan vier grote koffers klaar in onze living. De handbagage moet nog ingeladen worden. Ik hoop dat ik momenteel alles goed begrepeen heb van Lufthansa, want elke keer ik naar hen bel voor inlichtingen, krijg ik toch iets andere antwoorden. Wat we nu plannen om mee te nemen zijn die vier grote koffers, drie handbagages, een maxi-cosi als auto-stoel en een buggy die kan plat gevouwen worden. Deze kochten we vandaag nog aan via 2dehands.be omdat onze buggy niet zo klein opvouwt.

Wat ik morgen nog moet doen:

  • camera klaarmaken (foto’s afhalen, opladen, backup foto’s maken, …)
  • gsm opladen (en dingen naar de pc uploaden)
  • plantjes water geven
  • handbagage inpakken
  • ticket printen
  • geld afhalen

En zometeen hang ik nog even de was op die nu in de machine zit.

Geregeld

English at the bottom.
De ambassade van Nigeria in Brussel laat een beetje te wensen over. Ik wil er eigenlijk niet te veel woorden aan vuil maken. Het verkrijgen van mijn visum en mijn ventjes hun Nigeriaanse paspoort omvatte een hele hoop wachten, mensen overtuigen, luisteren, boos zijn, praten, wachten, wat bijbetalen wachten, wachten en nog eens wachten. Het is uiteindelijk toch allemaal in orde gekomen, wat het belangrijkste is natuurlijk.
Nu wordt het tijd om thuis onze valiezen te beginnen inladen. Er zijn al wat spullen ingeladen voor de mensen in Nigeria, maar onze eigen dingen zijn nog niet gebeurd. De valiezen staan al wel klaar.
Ook mijn ouders staan gelukkig klaar om ons zoontje een extra dagje op te vangen zodat wij tenminste goed kunnen doorwerken bij het inpakken. Ook moeten we dit weekend niet voor avondeten zorgen, want daar staan mijn ouders voor in. Handig.
Ook het transport naar het vliegveld zal gebeuren door mijn papa. 
Met zo alles op een rijtje is het toch wel duidelijk wat voor een fantastische ouders ik heb. Wij zijn er in ieder geval enorm blij mee.
English part:
The embassy of Nigeria can improve a lot. After a long day of waiting, talking, listening, waiting, being mad, paying extra, waiting and waiting again, we finally got what we wanted. We are now ready to enter Nigeria next week.
At home it is about time to pack our bags. The bags itself are standing ready, but they still need to be filled. My parents are helping us out by taking care of our son and providing us with decent meals in the weekend. Even the transport from home to the airport will be done by my father. I am so lucky to have these wonderful parents.

Alles komt goed

Klein kort berichtje. De gezondheid laat nog steeds te wensen over. De vermoeidheid klopt ook weer aan. De stress zit er in. Zowel voor zaken op het werk als voor de reis. En in mijn hoofd herhaal ik steeds: “alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, alles komt goed, ….”

Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Kort met prentje

Zeer kort berichtje, want het enige waarvoor ik mijn pc heb opgestart nu was om de rekeningen na te kijken. En toen vond ik dat ik hier toch ook wel even een berichtje kon plaatsen mét een figuurtje.

Oei, maar het is niet écht wat ik ervan verwachtte. Het is een plugin in wordpress waarmee je dus gratis beschikbare fotootjes kan gebruiken. Dit heeft dus nog verder onderzoek nodig, voor ik er écht van zal kunnen genieten.

Slaapwel

Meestal Mama

Ik heb het een beetje moeilijk hier. Ik wil wel schrijven, maar ik wou er tot hiertoe geen mama-blog van maken. Mijn leven is meer dan dat. Althans dat dacht ik.       Ik ben er nu niet meer zeker van.      Bijna alles dat ik doe staat in het teken van dat nieuwe leventje in ons huis. Ok, ik ga nog fulltime werken, maar mijn start- en einduur hangen af van de opvang voor het zoontje. Ok, ik ga weer 1 uurtje in de week lesgeven, maar ook de moment waarop dat gebeurt hangt af van het zoontje. De weekends staan ook meer in het teken van dat kindje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat wel ok. Ik ben énorm blij met ons zoontje én met hoe ons leven het laatste jaar geëvolueerd is. Zaaalig vind ik dat zelfs. 
Maar mij erbij neerleggen dat ik hier dus ook meer schrijf als mama, dat blijkt moeilijker te zijn. 
Ondertussen heb je al gemerkt dat ik niet meer elke dag hier iets post, maar ik hoop wel het op deze manier regelmatig vol te houden. Ik vind het leuk. Ik schrijf graag. En ik lees graag de reacties die hierop komen. Dat vind ik fijn. Statistieken van mijn blog bekijk ik niet meer, want wat heb ik eraan dat 20 mensen of 200 mensen mijn post lezen? Zolang ze niets gezegd hebben, heeft dat voor mij geen waarde.
Binnenkort deel ik met jullie waarschijnlijk een leuke mama-tag die ik bij Ups & Downs weer zag verschijnen. En hopelijk kan ik binnenkort ook nog eens tijd vrijmaken om te testen hoe ik urls via email kan zetten, en hoe ik figuurtjes aan mijn post kan toevoegen, enzovoorts…

Volle dag

Een volle dag. Een beetje actief. Een beetje ontspannend. Wat ruimte gecreëerd, zowel in huis als in mijn hoofd. Enkele dingen op een rijtje gezet, ook zowel in huis als in mijn hoofd. Ik voel me momenteel vrij goed, buiten dat ik fysiek voel dat ik ben bezig geweest vandaag. Dat mag.

Ik heb zelfs zowaar nog eens iets aan postcrossing gedaan. Enkele kaartjes gescand en enkele adressen opgevraagd. Die kaartjes moet ik nog wel zoeken én schrijven én versturen. Eerst dit, dan dat.

En hopelijk kruip ik vanavond eens in bed zonder jeuk aan mijn enkels. Dat is nu al enkele dagen zo en blijkbaar zou dat zijn van de kou. Maar gisteren had ik het helemaal niet kou toen de jeuk begon. Ik vind het maar verdacht.

Ik wens iedereen nog een fijne zondagavond en een super week.

Weer Wakker

Het is avond… Tijd om in mijn bed te kruipen. Waarom krijg ik dan nu energie? Waarom zit een mens zo gek in elkaar?

Vroeger kon ik gewoon verder opblijven en dan weten dat ik op zaterdagmorgen toch lekker kon uitslapen. Nu weet ik dat er om 6 a 7u een klein ventje zal uitkijken naar mijn komst in zijn kamertje. Hij geeft me dan een gigantische glimlach en een dikke vette slaapknuffel en zo weet ik weer waarom ik op tijd ging slapen…

Wat is er namelijk beter dan dat?

Slaapwel.

Stiekem lees ik dan nog wel eerst een beetje in mijn bed. Geen boekje over loslaten meer, want dat was eigenlijk om eerlijk te zijn een hoop zwevend gezwets met af en toe een handige tip. Deze keer een rustig romannetje over twee zussen.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake