Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.


9 Reacties

  • Vrienden en Familie …. je moet er aan blijven werken of je verliest ze. Uiteraard mag je op je strepen staan maar het principe ” zij niet dus ik ook niet ” toepassen is een slechte leermeester en zorgt op termijn voor eenzaamheid. Niet doen dus en je blijven openstellen. Tracht je steeds even in de plaats van de anderen te zetten en wat mogelijke oorzaak is. De “rat” race maakt het tweeverdieners niet simpel. Vind je het toffe mensen waar je contact wil mee blijven houden contacteer ze dan ook terug, anderen laat je maar. Belangrijk is natuurlijk je behoefte aan vriendschappen. Sommige mensen zijn liever enkel op zichzelf en anderen hebben grote vriendschapsbehoeften. Het is inderdaad ook wel zo dat je via je kinderen nieuwe vrienden leert kennen maar ook dit kan afhankelijk van je openheid tijdelijk of blijvend zijn. Het blijft steeds een beetje koorddansen 🙂

  • Ik had twee kindervriendinnetjes ..later nog 2 pubervriendinnen…nog later nog één vriendin…wel van school allemaal…maar in die jaren bouw je wel de hechtste band op…Later toen ik net één kindje had..kreeg ik een buurvrouw en dat werd mijn laatste vriendin….die heb ik nog steeds…ik kan haar maanden niet zien…maar ze is er wel…iemand waar ik alles tegen kan zeggen..Door verhuizing en scheiding…verlies je veel…ik KEN heel veel mensen…ook ouders van toen mijn kinderen klein waren..en daar kan ik nog terecht maar toch zijn dat geen vriendinnen…en dat verzwakt ook wel ..ondanks als ik die mensen tegenkom…voel je nog een band maar die tijd is voorbij..het zijn fases in mijn leven geweest..Maar ergens blijven die vriendsachppen wel hangen…je komt elkaar tegen en het voelt goed…je kan uren kletsen…maar het gaat weer voorbij…In deze wereld is echte vriendschap toch wel moeilijk vind ik…maar zo is het leven ook…alles komt en alles gaat…ik geniet van de mensen om me heen…en probeer toch contact te houden…Maar echte vriendinnen..??? t’ja..ik heb er één..en dat is weinig maar het is Echte!!! Weet je wat ik ook nog wil zeggen??Ik heb het pure geluk gehad dat ik kon thuisblijven toen mijn kinderen klein waren…zoals zo vele anderen…Je had ook tijd om vriendschappen te onderhouden…kinders naar school en lekker bij elkaar op de koffie…een reuzeleuke tijd…nu hebben we enkel nog het weekend…en ja..als je de hele week werkt..wil je zaterdags je huisje doen..boodschapjes of eens iets leuks…onze leventjes zijn minder sociaal dan 25 jaar geleden…Wat wij doen om contacten te onderhouden is mensen echt uitnodigen…een gezellig avondje..of op de vrijdagavond samen eten…?? Maar k’heb wel geleerd dat veel mensen komen en gaan in je leven….en dat geeft ook niks..
    Je zult indd meer mensen leren kennen via je zoontje…geniet ervan..niks mis mee..

  • Vrienden komen en vrienden gaan. Ik kan me heel goed vinden in wat loesje schrijft.
    Maar in mijn ogen (persoonlijke mening) mag je mensen niet uitsluiten als zij niet naar uw zoontje zijn komen kijken. Ik kom misschien ook uit een andere cultuur waar je dat helemaal niet doet! Je komt eens langs als je naar die persoon gewoon uitgenodigd wordt en dan zie je de baby of het kind al. Maar speciaal naar iemand gaan (zeker in een moeilijke periode na de bevalling en de eerste maanden) wordt in mijn cultuur niet echt gedaan.
    Ik heb er ook nooit bij stilgestaan en gedacht dat het hier in Belgie verplicht zou zijn om een baby te gaan bezoeken. Mijn eerste gedachte is: kaartje sturen en de ouders met rust laten! Laat ze van hun kind genieten en als zij MIJ willen zien en er echt tijd voor hebben, zullen zij mij wel uitnodigen.
    Ik zou dus eerder de mensen die je lang niet hebt gezien eens uitnodigen om te komen eten. Dan weten zij dat zij voor jou komen en niet voor je baby. Want uiteindelijk zijn ze met jou bevriend en niet met de baby. Misschien speel ik hier de advocaat van de duivel, maar dit is mijn logica 😉

    Mijn vriendschappen veranderden ook door de jaren heen. Maar ik noem iemand eigenlijk pas ‘vriend’ als je al moeilijke momenten hebt gehad en je hebt ze overleefd. In mijn taal is er een duidelijk onderscheid tussen “beste vrienden” en “vrienden”. En ik ben ook opgegroeid met een ongeschreven regel dat je maar een handvol “beste vrienden” kan hebben en de rest is sowieso gewoon “vriend”.

    Plus zoals je zelf zegt: partner, kindje, werk, … nemen ook tijd in beslag waardoor men zelf als mens ook minder tijd heeft voor de anderen.

  • Ik las jullie reacties al een tijdje geleden… op mijn email… Ik heb ze zelfs regelmatig herlezen. Interessante denkpistes allemaal. En toch… heb ik aan mijn vriendschappen nog niets veranderd… Sommigen zijn er gewoon… anderen staan op een énorm laag pitje. Ik vind het blijkbaar toch moeilijk om daarin te veranderen. Toch vind ik het fijn om zulke reacties van jullie te krijgen. Het zet me aan het denken, en dat is de start voor actie, niet? 🙂

  • Wij zijn niet naar jullie zoontje komen kijken. Zeker niet omdat het me ongemoeid zou laten, want ik volg de verhalen en volg via andere kanalen dmv foto’s.

    Laat ik het op de rat-race steken. Na een week waarbij alles erg gehaast verloopt, is iedereen van het gezin blij dat het weekend is. De oudste vindt het dan fantastisch om een hele dag thuis te zitten en met zijn speelgoed te kunnen spelen. De weekends waarop we 2 dagen kunnen ‘niksen’ zijn uiterst zeldzaam. Zo kunnen we morgen ook alweer een nieuwe kinderjas kopen want de rits is stuk (‘t sukkeltje moest 3 dagen met een kapotte jas naar school). Moeten er foto’s afgedrukt worden voor een huistaak van de oudste. De boodschappen voor de komende week moeten gedaan worden… Ik hoor de oudste nu al klagen, dat hij zijn spel moet onderbreken om mee van jut naar jar te gaan.
    Het is niet leuk om te zeggen, maar het bezoek brengen stond niet bovenaan mijn lijst.
    Maar ik wil je laten weten dat ik er werk van ga maken, en het meer bovenaan in mijn lijst ga zetten!

  • Prioriteiten worden inderdaad overal anders gelegd natuurlijk en dat is iedereen zijn keuze. Ik had het trouwens niet enkel op jullie hoor 😉 Soms zijn er inderdaad dringendere zaken die voorgaan. En hopelijk heeft dat sukkeltje nu een mooie nieuwe jas 🙂

  • Voor mensen uit het Antwerpse, ritsen in een jas kan je laten herstellen bij Mercerie Carron.
    Is een markt-kraam en staan op maandag in Brasschaat, Dinsdag in Merksem, Woensdag in Mortsel, zaterdag in Schoten en zondag op de Vogelmarkt. Tel.: 32 476 33 43 49. Succes! 😉

  • Vriendschappen: hierboven zijn genoeg duidelijke tips gegeven. 😉

  • reclamemaakster! 🙂

Reageer hier zelf:




CommentLuv badge

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake