Canada
op 3/2/2010 om 23:53
Ik begin te begrijpen hoe het komt dat mijn mama zo kritisch is op haar zelfgetrokken foto’s. Ik ben hier ondertussen kritischer geworden op wat ik schrijf. Ik schrijf stukjes tekst om ze meteen daarna weer weg te vegen. Het brengt mijn gevoel en gedachten niet meer over. En zo komt het dat er steeds minder geschreven wordt, maar daar wil ik terug verandering in brengen. Ik mis het leven op deze blog.
Ik heb vanavond verschillende pogingen gedaan om te schrijven over mijn zomervakantie. Een reis naar Canada. Een bezoek aan familie die daar nu voor drie jaar woont. Een reis samen met mijn ouders en een nicht van mij. Een reis die ik dolgraag wil maken. Een reis waarvan ik wou dat ze eeuwig duurde, waardoor ik ook ineens een stuk van Amerika zou kunnen bezichtigen en beleven. Ik zal me echter moeten neerleggen bij een reis van een aantal weken. Natuurlijk maakt het feit dat ik de magnifieke Niagara Watervallen zal zien en zoveel ander moois in Canada dat helemaal goed. Ook dat ik er mijn nichtje heb om er samen geweldig veel plezier te beleven. Mijn eerste trip buiten Europa.
Het nadeel van de reis is dan weer dat we nu al moeten bepalen hoe lang we gaan en wat we ongeveer gaan doen daar. Ik vind het veel te vroeg om het daar nu al over te hebben eigenlijk. Het is een reis in september. Een reis met mijn verjaardag. De beslissingen zijn moeilijk. Vier mensen om rekening mee te houden. Vier verschillende mensen die besloten hebben om samen die plas over te steken. Vrijdag komen we samen om alles al te beslissen. Ik vind het moeilijk. Ik ben benieuwd. Ik kijk uit naar de reis en ik kan haast niet wachten tot het zover is.
Trackback URL
blog
Comment feed voor deze post
1ste paragraaf: idd.: hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat je nog maar heel weinig weet …
2de en 3de parafraaf: Canadareis: nog “ver” weg, maar ja er moeten al enkele beslissingen genomen worden. Ook voor ons is het de eerste reis buiten Europa, dus prijs je gelukkig dat jullie zo vroeg die reis kunnen maken. Wil eigenlijk zo graag enkele volksdansers bezoeken (die van Utah staan te popelen, die van Mexico ook) maar ja … ‘t zal enkel Toronto en omgeving worden. Hopelijk valt de lange vlucht wat mee, daar zie ik het meest tegen op.
èn foto’s èn foto’s zullen volgen!
En met vier “onderweg” is ook voor ons anders dan alleen met ons twee ;-). Maar ben er zeker van dat dat wel leuk wordt. En leuk: je verjaardag ginder vieren = toch ook wel speciaal. In ieder geval zullen we veel moois zien en ‘t blogje zal hier nadien te klein zijn!
zoveel gemengde gevoelens! De ene zin leest alsof je dolgelukkig bent met de reis in het vooruitzicht, de andere zin lijkt het alsof je er wat tegenop ziet. Ik ben alvast stik jaloers!!!!!
Het voordeel van nu al wat te bespreken is dat je dat dan later weer wat minder hoeft te doen. Het is wel belangrijk denk ik als je met 4 (verschillende) mensen ergens naartoe trekt om voordien al wat af te spreken wat iedereen zeker wil gedaan hebben tegen dat jullie terug huiswaarts keren.
PS: Ik wil gerust de valies al eens komen passen (ik moet toch zeker zijn dat ik er in pas
)
wat je al schreef…met 4 mensen…met 4 andere ideeen!!
Maar na veel heen en weer overleg is er dan toch een resultaat bekomen..
waarvan ik denk en hoop dat iedereen zich gelukkig voelt!!!
Ik vind het in elk geval..keileuk..Heel veel voorpret alvast…
Intussen is de vliegreis een feit ! De dagen in Toronto en de rondreis valt nog in te vullen naar ieders smaak. Maar ‘t beloofd GEWELDIG mooi/aangenaam te worden!
Zonder twijfel kijk ik er nu enorm naar uit!!! En jullie zullen er hier alvast nog wel meer over lezen!!!
Dat wordt te veel om in te pakken hoor!! 
En sorry Eva, geen extra valies voor jou, en ik vermoed je babytje ook
Wilt er nog niet te vaak over nadenken anders lijkt het alleen maar ver weg!
Dat hoeft ook nog niet hé Marlou! Er komen eerst nog andere leuke dingen