Ik ben al lang niet meer zo blij geweest om thuis te komen. Het doet me op zich wel goed.

Zoals te verwachten, is alles natuurlijk enorm vermoeiend. Zéker hier aan de computer zitten. Ik heb eigenlijk nooit beseft hoeveel energie daarin kruipt.

De operatie is dus goed verlopen. Het té brede deel van mijn aorta is vervangen zoals gepland. Mijn klep is echter niet vervangen. Dat was gelukkig eigenlijk niet nodig. Mijn aorta klep bleek nog goed genoeg te zijn. De chirurge heeft ze gewoon verbeterd. Al van mijn geboorte heb ik een klep waarbij twee van de drie flapjes aaneengegroeid zijn. Hierdoor werd de opening voor het bloed te klein. Nu hebben ze die twee aaneengegroeide flapjes terug van elkaar geknipt. Zo heb ik sinds kort ook drie flapjes zoals iedereen.

Ook de laatste hechtingsdraadjes en -nietjes zijn ondertussen weggehaald. Ik heb zelfs al geen plakkers meer op mijn wonden. Ik verschiet van al die snelle ontwikkelingen. De wond ziet er mooi uit en is niet té hoog en niet té laag. Veel leefbaarder dan ik had verwacht.

Nu moet ik natuurlijk nog enorm veel revalideren, wat niet meer dan normaal is. Zelf gaan liggen is nog geen optie. Mezelf van liggen naar zitten brengen ook niet. Verder lukt eigenlijk alles wel, alhoewel alles enorm veel energie kost. Zo ben ik nu al moe van het schrijven van dit stukje. Ik ga het dus voorlopig hierbij laten en ik hou jullie op de hoogte.