Ik heb mij er misschien gisteren – ale, voor mij vijf minuten geleden – snel vanaf gemaakt, maar u begrijpt dat ik hier een schrijfmarathon uitvoer. Het is nog steeds de nacht voor mijn operatie. Zelf voel ik me klaar wakker, ook al is het al voorbij middernacht. Ifemi is super vriendelijk voor me en ligt ondertussen al op de zetel te slapen. Hij wacht op mij. Ik vind het lief. Ik vermoed dat ik hier nog zo wakker zit door de stress. Het vreemde is dat ik geen stress voel voor de operatie zelf. Die dag word ik toch in slaap gebracht en verder weet ik er niets van. Die dag is duidelijk. Morgen – de dag dat ik naar het ziekenhuis ga en die intussen voor jullie dus al gepasseerd is – is echter een groot vraagteken voor mij. Er zouden nog onderzoeken gedaan moeten worden, maar ik weet niet exact dewelke. Ik kijk er niet naar uit. Ik vrees dat het een dag wordt met veel wachten en veel geduld. Een dag met rare momenten en minder leuke momenten. Ik zal er wel het beste van maken zoals gewoonlijk, maar toch. Het voelt een beetje vreemd aan vandaag.

Ik schrijf nog even verder, maar dan verzet ik mij ook naar die zetel waar ik dan nog even rustig naar Grimm kan kijken. Perfecte serie om ‘s nachts te kijken trouwens.

… Op voorhand bedacht en geschreven.