Ze vragen me om iets te schrijven waar ik oprecht fier op ben. Mag ik zeggen dat ik oprecht fier ben op mijn petekindje en haar zusje? Volgens mij is dat niet de bedoeling, gezien de titel “het multitaskende superwijf” is, ook al zijn mijn twee kleine nichtjes superwijven. Ook mijn andere twee nichten zijn volwaardige volwassen superwijven geworden. Ook al zie ik ze niet zo vaak, ik ben er toch oprecht fier op. Maar ook dit was waarschijnlijk niet de bedoeling.

Waar ben ik van mezelf oprecht fier op? Mijn geduld? Mijn luisterend oor? Mijn doorzettingsvermogen? Mijn openheid? Mijn verdraagzaamheid? Eigenlijk ben ik best wel fier op al deze dingen. Ze zijn meegegeven door mijn ouders. Ik ben er trots op. Mijn geduld wordt eigenlijk maar zelden op de proef gesteld, want ik kan vrij veel aan. Mijn luisterend oor wordt vooral door vrienden geapprecieerd denk ik en ik doe dat met plezier. Soms vraag ik me zelfs af of ik niet beter zelf psycholoog was geworden. Dan zou ik sommige vrienden nog beter kunnen helpen. Mijn doorzettingsvermogen heeft er dan weer voor gezorgd dat ik een goed diploma heb gehaald en dat ik elke job aankan die mij wordt voorgelegd. Mijn openheid maakt dat ik hier jullie nu alles vertel en mijn verdraagzaamheid bestaat erin om elke zotte, vreemde en spontane reactie op deze post te verdragen.

… Op voorhand bedacht en geschreven.