Wat heb ik zin in deze opdracht:

“We hebben ze allemaal: de wildste dromen, de meest ambitieuze verlangens. Of we hadden ze, maar ze zijn om één of andere reden ergens onder het stof van de tijd verloren gegaan. En dat is helemaal niet erg, of net wel. Vaak durven we dat niet uitspreken, om één of andere reden. Op donderdag horen we graag over vervlogen dromen, vergane ambities. Of over heerlijke verlangens naar hoe uw leven beter gaat worden, binnen een paar dagen, maanden, jaren.”

Op zo’n manier wordt elke dag omschreven om ons een aanzet te geven. Handig. En dromen en verlangens heb ik momenteel – terwijl ik dit schrijf en waarschijnlijk ook nog terwijl u dit leest – zeker en vast. Ik droom er écht van om na mijn operatie een hele hoop energie te krijgen. Ik ga er ook enorm mijn best voor doen. Ik wil een actiever leven. En als ik écht verder mag dromen, dan wens ik ook ineens dat door deze operatie mijn migraine verdwijnt. Dokters beweren wel dat deze operatie daar geen effect op heeft, maar je weet maar nooit. Het zou een toffe meevaller zijn. In het andere geval zal ik wel luisteren naar de dokters en dus een zwangerschap afwachten voor die migraine te laten verdwijnen.

Toch verlang ik nu al naar dat actieve leven. Ik verlang er ook naar om terug meer buiten te zijn en meer te sporten. Ik wil die vermoeidheid gewoon in de vuilbak gooien. Met veel plezier zelfs. Ik verlang er ook naar om op mijn werk actiever én alerter te kunnen zijn. Ik verlang naar een leven zonder afhankelijkheid van cola, maar enkel van een goede nachtrust. Die goede nachtrust verlang ik dus ook natuurlijk. Ik kijk uit naar mijn tweede jeugd.

… Op voorhand bedacht en geschreven.