Reality Soap in de Trein

Het leven op de trein is inderdaad altijd anders. Je leest misschien wel altijd de metro samen met je favoriete kopje koffie, maar er komen maar af en toe fair-trade mensen iets verkopen op de trein. Je hebt ook niet altijd de vriendelijke sterke jonge dame naast je zitten die de “zeer zware” koffer van de oude meneer bovenaan legt. Eigenlijk wordt er ook maar weinig gecontroleerd vind ik. Ik had verwacht dat dat meer zou zijn. Er is tot hiertoe nog maar één iemand geweest in mijn wagon die niet betaald had en dus een boete kreeg. Die persoon deed wel niet moeilijk.

Deze week was dit echter het leukste voorval: Een simpel telefoongesprek waaruit de meneer schuinover mij en ik veel veelbetekenende blikken over hebben gewisseld. Aan de andere kant van het gangetje zat een jonge man. Ik noem hem Maarten. Dat past wel bij hem. Hij belde met zijn vriend, laten we die Ben noemen.

Maarten is op weg van Brussel naar Antwerpen om daar tegen Claudia te zeggen dat hij haar enorm graag ziet. Hij weet dat ze binnenkort samen met vriendin – laten we deze maar Katrien noemen – naar Portugal trekt voor een langere tijd. Ik begreep niet of de dames slechts voor de studieperiode naar Portugal trekken of om effectief daar te gaan leven. Maarten wil ervoor gaan. Als zij ook iets voor hem voelt, dan wil hij de sprong wagen. Desnoods trekt hij zelfs élk weekend naar Portugal. Ik vraag me wel af hoe rijk hij is, als hij zo’n uitspraak kan doen.

Verder was hij Ben aan het overtuigen om de waarheid te zeggen tegen Katrien. Volgens een andere vriend was Ben namelijk absoluut niet duidelijk geweest tegen haar. Katrien zou gevraagd hebben aan Ben of hij haar graag zag en hij zou afwijzend gereageerd hebben waardoor zij nu denkt dat hij haar niet wil. Vermits de dames binnen een week vertrekken, moet Ben wel nú actie ondernemen. Hij heeft nog maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, … en alle dagen tot hun vertrek werden opgesomd. Ben twijfelt. Hij is niet zeker.

In ieder geval ging Maarten de sprong wagen en zijn gevoelens uiten aan Claudia. Gisteren zouden Maarten en Claudia dan wel een dag doorbrengen in Brugge. En ja Maarten, de hele treinwagon heeft jou verhaal kunnen volgen. Dat handje voor je mond heeft niet geholpen. Een hand is nog steeds geen geluidsmuur.

Ik wil eigenlijk graag het vervolg weten van dit verhaal, maar de enige echte naam in dit verhaal is Claudia. Het zou al toeval zijn, moest één van die vier personen hier komen lezen.

Het zal bij deze ook mijn laatste trein-verhaal zijn, want ik moet voorlopig niet meer elke dag met de trein naar Brussel.

(orig fig)



7 Reacties

Reageer hier zelf:




CommentLuv badge

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake