Gezondheid en ambassade

English at the bottom.

Eindelijk. Na twee of drie maanden zelfs, ben ik er nog eens in geslaagd om een volle werkweek te werken. Toegegeven het waren niet allemaal afwezigheden door ziekte. Op het einde van het vorige jaar had ik nog verlof over, dus besloot ik om enkele maanden op die manier 4/5e te werken, wat ik eigenlijk best wel aangenaam vind. Maar nu, in januari waren het meestal wél ziektedagen die me toch wel 1 dag op de week thuishielden. Altijd met verschillende redenen, gaande van migraine tot een lichte vorm van buikgriep. 
Dus na deze gezonde week (of toch voldoende gezond om te kunnen gaan werken), wil ik nóg zo’n gezonde weken. Dat doet me goed.
Deze week gaan we met ons drie een uitstapje doen naar de Nigeriaanse ambassade en hopelijk komen al ons paspoorten en visums dan in orde. Het wordt tijd. Bij deze hebben we ook weer onze les geleerd om volgende keer véééél vroeger te beginnen, want er gaat al snel meer dan een maand voorbij sinds de eerste actie die we hieromtrent ondernamen.
De reis komt dichter en dichter en we kijken er allemaal naar uit. Het zoontje misschien nog niet omdat hij hiervoor nog te jong is.
English part: 
And to keep my Nigerian family up to date : We are going to the Nigerian embassy this week and hopefully everything about our identity cards and visa requests will be in ordre at the end. We have learned that next time we should start a lot earlier with requesting these things, because it can take more than one month since the first time we took action about these things. 
The trip is coming closer and closer and we are all looking forward to it. Maybe the son not so much, because he is too young to realise it.

Kort met prentje

Zeer kort berichtje, want het enige waarvoor ik mijn pc heb opgestart nu was om de rekeningen na te kijken. En toen vond ik dat ik hier toch ook wel even een berichtje kon plaatsen mét een figuurtje.

Oei, maar het is niet écht wat ik ervan verwachtte. Het is een plugin in wordpress waarmee je dus gratis beschikbare fotootjes kan gebruiken. Dit heeft dus nog verder onderzoek nodig, voor ik er écht van zal kunnen genieten.

Slaapwel

Meestal Mama

Ik heb het een beetje moeilijk hier. Ik wil wel schrijven, maar ik wou er tot hiertoe geen mama-blog van maken. Mijn leven is meer dan dat. Althans dat dacht ik.       Ik ben er nu niet meer zeker van.      Bijna alles dat ik doe staat in het teken van dat nieuwe leventje in ons huis. Ok, ik ga nog fulltime werken, maar mijn start- en einduur hangen af van de opvang voor het zoontje. Ok, ik ga weer 1 uurtje in de week lesgeven, maar ook de moment waarop dat gebeurt hangt af van het zoontje. De weekends staan ook meer in het teken van dat kindje. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat wel ok. Ik ben énorm blij met ons zoontje én met hoe ons leven het laatste jaar geëvolueerd is. Zaaalig vind ik dat zelfs. 
Maar mij erbij neerleggen dat ik hier dus ook meer schrijf als mama, dat blijkt moeilijker te zijn. 
Ondertussen heb je al gemerkt dat ik niet meer elke dag hier iets post, maar ik hoop wel het op deze manier regelmatig vol te houden. Ik vind het leuk. Ik schrijf graag. En ik lees graag de reacties die hierop komen. Dat vind ik fijn. Statistieken van mijn blog bekijk ik niet meer, want wat heb ik eraan dat 20 mensen of 200 mensen mijn post lezen? Zolang ze niets gezegd hebben, heeft dat voor mij geen waarde.
Binnenkort deel ik met jullie waarschijnlijk een leuke mama-tag die ik bij Ups & Downs weer zag verschijnen. En hopelijk kan ik binnenkort ook nog eens tijd vrijmaken om te testen hoe ik urls via email kan zetten, en hoe ik figuurtjes aan mijn post kan toevoegen, enzovoorts…

Volle dag

Een volle dag. Een beetje actief. Een beetje ontspannend. Wat ruimte gecreëerd, zowel in huis als in mijn hoofd. Enkele dingen op een rijtje gezet, ook zowel in huis als in mijn hoofd. Ik voel me momenteel vrij goed, buiten dat ik fysiek voel dat ik ben bezig geweest vandaag. Dat mag.

Ik heb zelfs zowaar nog eens iets aan postcrossing gedaan. Enkele kaartjes gescand en enkele adressen opgevraagd. Die kaartjes moet ik nog wel zoeken én schrijven én versturen. Eerst dit, dan dat.

En hopelijk kruip ik vanavond eens in bed zonder jeuk aan mijn enkels. Dat is nu al enkele dagen zo en blijkbaar zou dat zijn van de kou. Maar gisteren had ik het helemaal niet kou toen de jeuk begon. Ik vind het maar verdacht.

Ik wens iedereen nog een fijne zondagavond en een super week.

Weer Wakker

Het is avond… Tijd om in mijn bed te kruipen. Waarom krijg ik dan nu energie? Waarom zit een mens zo gek in elkaar?

Vroeger kon ik gewoon verder opblijven en dan weten dat ik op zaterdagmorgen toch lekker kon uitslapen. Nu weet ik dat er om 6 a 7u een klein ventje zal uitkijken naar mijn komst in zijn kamertje. Hij geeft me dan een gigantische glimlach en een dikke vette slaapknuffel en zo weet ik weer waarom ik op tijd ging slapen…

Wat is er namelijk beter dan dat?

Slaapwel.

Stiekem lees ik dan nog wel eerst een beetje in mijn bed. Geen boekje over loslaten meer, want dat was eigenlijk om eerlijk te zijn een hoop zwevend gezwets met af en toe een handige tip. Deze keer een rustig romannetje over twee zussen.

Vergeten…

Wat lastig… moe zijn… weten dat je iets aan de pc moest doen… en eens die pc opgestart is, niet meer weten wat.

Zo meteen verdwijnt onze kerstboom zoals die hier heeft gestaan, want morgen gaat die buiten. Gedaan met de kerstlichtjes waar ik eigenlijk wel van geniet.

Holiday

English at the bottom…
Na een 5-tal jaar, gaan we weer naar Nigeria. Het werd tijd. Vooral voor Ifemi die stiekem toch wel zijn familie mist. Mijn internationaal paspoort is al in orde, ons internationaal rijbewijs ook. De zoon willen we de dubbele nationaliteit geven en dus moet er wat geregeld worden in de Nigeriaanse ambassade in Brussel. Dat is nog niet in orde. Voor Ifemi zelf is er ook nog iets niet in orde dat in de ambassade geregeld moet worden, maar daar wordt aan gewerkt. Net als aan mijn Visum voor Nigeria.
Ik wil hier op mijn blogje een overzicht bijhouden voor ons vertrek én ook voor als we daar zijn. Zo kan iedereen onze vakantie volgen.
Omdat ik ook wil dat Ifemi zijn familie wat kan volgen, ga ik proberen ook wat gerelateerde informatie in het Engels te schrijven ook. Verwacht echter geen directe vertaling, want dat zal het niet zijn. Als je Engels kent, zal je dus af en toe extra informatie krijgen…
English part:
We live in Belgium and we will soon go for a trip to Nigeria again to visit Ifemi’s family for our holiday. Ifemi is my partner and the father of our son. The reason I am now writing English on this Dutch blog is that I want his family to be able to follow here. I will not exactly write in English what I wrote in Dutch above, but the topics will be related. In short, the Dutch part will serve mostly as information for my family and this English part is mostly for his family.
It has been five years that Ifemi saw his family. It will be nice to see all of them again. We both already have our International driving license and I have my international passport. I still need a visa for Nigeria though. Since we want to give our son the double nationality, we still have some work to do at the Nigerian embassy in Brussels.

Loslaten

Ik had me eens voorgenomen om op het werk niet meer té emotioneel te worden. Om de onterechte klachten die ze over me hebben, te laten passeren. Om ze van mij af te zetten. 
Maar dit voornemen hield geen stand. Blijkbaar kan ik dit niet zomaar beslissen, want mijn emoties gingen toch de vrije loop. Ik deed mijn best. Ik deed een job die niemand zelfs op 2 maanden had kunnen doen en ik kreeg er enkele weken voor. Ook ik kon ze dus niet volledig doen en heb de managers daar dan ook op voorhand over ingelicht. Geen probleem, zeiden ze. Ik moest gewoon mijn best doen en zo veel mogelijk gedaan krijgen.
Gisteren kreeg ik echter van een collega een onterecht verwijt. De andere collega sprong gelukkig voor mij in de bres. En ik… ik was er niet goed van. Ik werd té emotioneel naar mijn goesting. De tranen sprongen me in de ogen. Ik richtte me weer naar mijn scherm en probeerde mijn aandacht nog even op een dringende mail te zetten.
Ik hoopte het los te laten toen ik de deur van het werk achter mij liet dichtvallen. Mislukt.
Ik hoopte het los te laten toen ik mijn auto parkeerde en naar ons appartementje ging. Mislukt.
Gelukkig was daar het zoontje die mij toch even wat rust gaf. 
Loslaten was nog steeds niet gelukt, want ik nam mijn zorgen zelfs mee naar bed.
Hoe laten jullie los?

Lekker Druk

Het was een vol weekend. Het was vermoeiend. En ik heb ongelooflijk goed genoten. Alles in het teken van ons nu 1-jarig zoontje. We zagen familie, we ruimden ons appartement deftig op, we zagen vrienden terug, ons zoontje kreeg énorm veel cadeautjes, er waren feestjes thuis, er was een feestje in de kerk, zoontje at taart, 2 keer zelfs, we lachtten, we praatten, we dansten, … Het was genieten. En ook het zoontje genoot er met volle teugen van. Hij gaat zo snel vooruit en wát een verschil met een jaar geleden.

Nadeel

Het nadeel van je vastleggen om élke dag hier iets te schrijven, is hetvolgende:

Ik heb er geen zin in vandaag. Geen enkel onderwerp valt me goed genoeg. Zeggen jullie het maar eens.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake