Zenuwslopend Zwijgen

Man, wat is dat moeilijk! Zwijgen. Dag in, dag uit. Praten doet pijn. Deze morgen hield ik het niet meer en besloot ik om toch maar naar een dokter van wacht te gaan vandaag. Het verdict: Ontstoken Stembanden. Remedie: Zwijgen en Brufens slikken tegen de pijn. En dat zwijgen… dat wordt nog moeilijk vandaag. Ik ga de verjaardag van mijn nichtje vieren. Ok, ze zal wel blij zijn dat Ifemi en ons zoontje er ook zullen zijn, maar ik zal weinig kunnen/mogen zeggen. Ik zal maar pen en papier meenemen. Dat gaat toch net iets sneller dan het op een gsmmetje in te tikken.

Wat heb ik tot hiertoe al gemerkt:

  • Een baby in slaap zingen gaat niet als de stembanden ontstoken zijn.
  • Als ik stil ben heel de tijd, is onze baby eigenlijk ook iets stiller in het algemeen.
  • Frustratie omdat ik heel veel wil vertellen. Vooral aan Ifemi. En dan moet ik maar op mijn tanden bijten en het voornaamste opschrijven of uitbeelden. Uitbeelden blijkt ook moeilijk te zijn.
  • Het gehoor is precies verscherpt.
  • Ik mis spreken. Zelfs al na een dag.
  • Het kan tot 4 à 5 dagen duren…

En dan wil ik nog een leuke anekdote van de dokter delen: Blijkbaar wordt een gemiddelde mens veel ziek tussen de 0 en 6 jaar. Dan heeft die de meeste kinderziektes gehad. Vervolgens komt er een “ziekte”-periode tussen 25 en 35 omdat je dan de ziektes van je kind overkrijgt. Ja, ook dit komt van ons zoontje. Hij had vorige week een droog keelhoestje dat nog aan het genezen is. Vervolgens komt er nog een periode waarin de gemiddelde mens veel ziek is en dat is rond 50 à 60, wanneer de kleinkindjes er zijn.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake