Verlopen Vriendschappen

Vrienden komen en gaan. Niet? 
Ik had vrienden op de lagere school. Niet veel, maar toch. Ik denk niet dat ik daarvan nog iemand zie en dat mis ik ook precies niet.
Ik had vrienden op de middelbare school. Niet veel, maar toch. Daar zijn een drie-tal vriendinnen van overgbleven… voor een tijdje. En dan is ook dat verwaterd. Van twee van hen, krijg ik af en toe nog updates via mama omdat zij nog werken of wonen in dezelfde gemeente dan mijn ouders. Van één van hen is er een jarenlange stilte geweest, die nu – dankzij onze verhuis, onze vraag naar dozen op facebook en haar reactie – terug nieuw leven gekregen heeft. Dit vind ik wel fijn.
Ik had vrienden op de universiteit. Veel vrienden. Daar is het voor mij ook wat veranderd. Ik leerde om meer vrienden te hebben. Een handjevol goede vrienden en veel extra vrienden. Over de jaren heen, bouw je hier een serieus aantal mee op. Ik heb dan ook iets langer over de univeristeit gedaan dan de gemiddelde student. Met een groot deel van deze vrienden hield ik ook nog contact na het universitaire leven. 
Ik had vrienden via mijn job. Niet veel, maar toch. De vrienden die ik maakte via vorige jobs, zijn spijtig genoeg ook niet blijven hangen tot nu.
Ik was – na een redelijk lange relatie die op de universiteit begon – enkele jaren de single van de vele vrienden via universiteit en werk, en ik zag die vrienden partners krijgen, trouwen, kindjes maken, huisjes kopen (niet per sé in deze volgorde). Sommigen met kinderen zag ik dan plots wat minder. Niet verwonderlijk lijkt me dat.
Vervolgens had ik zelf een vriend (Ifemi), gingen we samenwonen, verhuizen en kochten ook wij een kindje. Het aantal vrienden van toen die ik nog regelmatig zie én die ik als vrienden beschouw, kan ik op 1 handje tellen. Spijtig. Ik vraag me dan af of het komt doordat wij een kindje hebben of door de restrictie : “zij zijn niet naar ons zoontje komen zien, dus gaan wij ook niet meer naar hen”. Ik vind dat vorige niet zo’n tof principe, maar mijn vriend vindt het de logica zelve. Als één van die mensen dus nog een geboortekaartje stuurt, dan ga ik er alleen met ons zoontje naartoe. Ik vraag me af of hij gelijk heeft of niet. Zijn het nog wel vrienden als ze zelfs niet langskomen voor ons zoontje? Is dat dan zoveel gevraagd? Of zijn wij misschien gewoon meer gesloten geworden omdat wij een zoontje hebben? Is onze tijd beperkter door dat zoontje? 
Ik weet het niet. Hoe zit dat bij jullie?
En dan is het eigenlijk tijd voor nieuwe vrienden… Is het dan normaal dat je die maakt via dat zoontje? Doordat je mensen leert kennen op de creche met kindjes met ongeveer dezelfde leeftijd? Of bij Kind&Gezin omdat je daar samen zit met mensen uit de buurt? Of … ?

En met het schrijven van deze nieuwe email/post, zie ik dat mijn tags van mijn vorige post vrij raar stonden. Dat zal ik thuis nog eens moeten rechtzetten.

Kleine rechtzetting

Het enige dat ik eigenlijk net even heb rechtgezet op de posts die ik mail, zijn de tags. Een aantal van die tags worden blijkbaar met een komma opgeslaan. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Verder vind ik dat email systeem best wel tof. Het andere kleine nadeel dat ik nu merk, is dat ik dus iets trager reageer op reacties van jullie. Ik lees ze wel vlak nadat jullie ze geschreven hebben, maar het duurt even tot ik even écht op mijn blog kom… zoals nu.

Vlot Verkeer

Ik ben redelijk braaf. Té braaf soms. En in het verkeer, met mijn auto, vind ik dat dat mag. Dat dat kan. Dat dat misschien wel beter zou zijn als iedereen dat was:
– Ik rijd niet sneller dan de maximale snelheid.
– Ik stop (meestal) voor voetgangers en fietsers.
– Ik rijd niet eventjes op het fietspad omdat er op de rijbaan voor mij een auto stilstaat en naar links pinkt (meestal om een winkelparking op te rijden). Ik wacht achter die auto.
– Ik stop ook bij een groen licht als ik rechtdoor moet en het kruispunt niet vrij is.
– Ik lach naar andere mensen.
– Ik rijd niet over een witte lijn, ook al wil dat zeggen dat ik thuis altijd blokje rond moet om mijn garage in te rijden.
– Ik laat mooi ritsende mensen voor mij komen. Eentje. De volgende mag achter mij.
– Ik rijd rustig in een file. Ik moet niet per sé snel achter mijn voorligger vooruit om dan hard op mijn rem te trappen.
Maar …
– Als iemand mij de pas afsnijdt, dan duw ik op mijn toeter.
– Als ik op de autostrade kom, dan volg ik de volledige invoegstrook en ik rits op het einde. Ook al is de persoon links van mij het daar niet altijd mee eens. 
– Als iemand te dicht achter mij rijdt, dan laat ik mijn stoplichten even branden. Als dat geen effect heeft, dan rem ik even zodat ze wel meer afstand moeten laten achter mij. 

En jullie? Wat doen jullie in het verkeer? 

Tijdelijke Trommel

Gisteren kwam ik thuis. Er klonk mij al getrommel in de oren toen ik ons appartementje binnenkwam. Toen ik vervolgens de living instapte, moest ik toch even goed lachen met het tafereel voor me: Ifemi zat aan zijn bureau op zijn bureaustoel en ons zoontje stond in zijn parkje – dat naast die bureau staat. Ifemi had tussen zichzelf en het park onze papiermand omgekeerd op een doos gezet. Terwijl Ifemi al zittend trommelde op deze papiermand, stond ons zoontje in de hoek van zijn parkje, zijn armpjes uitstekend naar deze nieuw gefabriceerde trommel. En met dat ik zo glimlachend binnenkwam, kon ons zoontje niet anders dan ook zijn grootste glimlach naar boven te toveren. Zalige thuiskomst zo. 

Draagdoeken enzo

Onze baby is groot. Onze draagdoek ook.
In het begin heb ik dit echt wel een aantal keer gebruikt – voornamelijk thuis – omdat dat dan de enige plek was waar ons zoontje wou slapen. Lekker dichtbij. Lekker gezellig. Maar zwaar… En dat hield me eigenlijk wat tegen om er verder mee te gaan. Ik voelde me dikwijls gewoon opnieuw hoogzwanger.
Er is een enorme keuze aan draagdoeken en draagzakken, maar allemaal redelijk duur vind ik. Je kan ze ook niet zo eventjes uittesten. Of wel? En weet ik gewoon niet waar?
Zelf zijn wij gegaan voor een rekbare draagdoek, met het gedacht om misschien nadien ooit wel eens over te schakelen op een draagzak. Meestal gebruiken wij eigenlijk onze buggy. Op verlof was het een aantal keer zeer praktisch om de draagdoek te gebruiken, vermits de buggy onderaan in de auto lag. Ook voor een uitstapje waar ze ons gewaarschuwd hadden voor de trappen, hebben we de draagdoek gebruikt voor onze kleine man. Het was super. Wij genoten, maar ook ons zoontje genoot duidelijk van het hogere uitzicht.
En toch gebruik ik het nu zo goed als niet. Ik heb onlangs gelezen dat voor grotere babies/kindjes een geweven draagdoek beter zou zijn. Het kindje zou beter en langer kunnen blijven zitten. En daar kan ik wel inkomen, want onze rekbare doek is nog tof voor even, maar begint inderdaad na een tijdje door te hangen. Ook is het afgeraden om de baby met een rekbare draagdoek op de rug te dragen, en eigenlijk zou ik dat wel eens graag proberen. 
Verder heb ik ook gezien dat er moeders zijn die draagdoeken én borstvoeding combineren, maar dat zie ik niet zo goed zitten. Als ik borstvoeding geef, ga ik daar toch liever rustig voor zitten. 

Kleine ergernissen…

… van dit cafétje waar voorlopig toch niets aan zal veranderen:

  • Als je een reactie wil toevoegen onderaan zit er soms een enorme open ruimte dankij de plugin ‘commentluv’.
  • Als ik via een email post, dan is het lettertype nogal vreemd.
  • Gmail groepeert ook mails die je nog niet gelezen hebt… en daardoor heb ik blijkbaar enkele reacties van hier niet direct gezien :-/
  • De lijst met blogs is niet meer up to date.
  • Mijn eigen tekstje (links) is niet meer up to date.

… en – als keerzijde – enkele dingen waar ik blij van wordt:

  • Er wordt weer gelezen wat ik schrijf.
  • Ik kan reacties lezen.
  • Ik kan via email posten en reacties lezen.
  • Dat maakt mijn tijd hier in’t café in’t weekend ook korter en zelfs minder noodzakelijk.
  • Andere mama-blogs lezen is eigenlijk wel leuk.

Ik geniet van het leven en die kleine ergernissen in dit cafétje zijn ook niet meer dan dat. Tot devolgende. Geniet van de nieuwe week.

Ons kleintje

Het was een moeilijk weekend. Ons zoontje had een goeie verkoudheid vast. Het werd erger en erger naarmate het weekend vorderde.Normaal gaat hij met Ifemi op zondag mee naar de kerk, maar deze keer bleef hij thuis bij mij. We wilden hem tijd en rust gunnen en bovendien de andere kindjes niet gaan aansteken. Ik maakte met hem dus maar een grote wandeling in het Rivierenhof. Tijd voor een frisse neus voor hem en een actieve wandeling voor mij.
Het werd er voor hem echter niet beter op. Zondagnacht hadden wij bijna geen nachtrust, maar dat was voor mij eigenlijk niet het ergste. Ik vond het veel erger dat ons zoontje wakker werd van het hoesten, daarbij zijn tut verloor en het dan maar op een wenen zette, dat dan eigenlijk ook nog eens pijn deed. En als hij niet wakker werd van het hoesten, dan was het wel omdat zijn neusje half dicht zat met snottebellen.
Afin. Maandag was de eerste keer dat ik sociaal verlof opnam (of is het familiaal verlof?). Ook ging ons zoontje niet naar de creche en namen we dus nog een respijt-dag op. Ik nam hem mee naar de dokter, want ondertussen had hij er ook een beetje koorts bij gekregen… Volgens de dokteres waren we goed bezig met de verzorging. En weer zorgde ik voor goede verse groentjes en verse fruitpapjes met de hoop dat ook die zouden bijdragen tot zijn herstel.
Maandagnacht was het dan toch iets beter. Met de nadruk op iets. Ik bracht ons zoontje dus met een klein hartje naar mijn ouders, ook al zag hij er op dinsdagmorgen toch al wel wat beter uit.
En daar had hij dan een super dag: hij speelde leuk, hij deed een goed middagdutje, … hij was daar blijkbaar een engeltje. We lieten hem daar dan ook nog eens slapen en ook dat verliep zonder problemen. Hij sliep de nacht door. Ongelofelijk! Is het ok als ik nu een beetje jaloers ben? Ja, ik ben ook wel blij voor mijn ouders en dan zeker voor ons zoontje dat aan de beterhand is… maar komaan! Ik hoop maar dat het vanavond bij ons dus even goed gaat.

Onze week met drie

Acht maanden. Zolang is het ondertussen dat wij – Ifemi en ik – niet gewoon een koppel zijn, maar samen met ons zoontje een gezin vormen. Een klein gezinnetje, dat wel, maar toch: een gezin.
De zoektocht naar een creche was niet zo simpel zoals ik al eens aanhaalde (volgende keer eens leren/testen hoe ik hier via mail een deftige link naar een andere post kan zetten). Zoals daar vermeld hadden we een aanvraag gedaan via de stad Antwerpen. En we kregen dus tijdig een plek toegekend. Door onze blijkbaar “vreemde” omstandigheden , was het moeilijk om alles geregeld te krijgen toen.
Ik had er best wat stress door. Mijn eerste twee werkweekjes (van 3 werkdagen) waren daardoor enorm zwaar voor mij.
Nu gaat het echter goed. De zoon lijkt best tevreden op de creche, en wij zijn er ook wel tevreden van.
We hebben een systeem waarbij we ‘standaard’ de zoon vier halve dagen (de voormiddag) naar de creche brengen. Eén dag in de week verblijft hij bij mijn ouders, zijn grootouders. 
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s morgens te werken (dat is van 6u tot 14u), dan brengen we op die moment de creche op de hoogte. En die dag breng ik dan voor mijn werk het zoontje naar de creche en mag hij daar blijven tot Ifemi hem oppikt na zijn werk.
Als Ifemi telefoon krijgt van de interim om ‘s namiddags te werken (dat is van 14u tot 22u), dan brengen we ook op die moment de creche ervan op de hoogte. Die dag ga ik dan op tijd werken en blijft het zoontje met zijn papa nog lekker lui in bed liggen. Ze genieten dan van een voormiddag samen. Voor zijn werk brengt Ifemi het zoontje dan naar de creche en ik pik hem dan weer op na mijn werk. 
Als Ifemi niet moet werken, vliegt het zoontje toch voor een drie-tal uurtjes naar de creche. Anders zijn we onze respijt-dagen kwijt.
We betalen meestal dus halve dagen, behalve voor die dagen dat Ifemi in de voormiddag werkt. Dat is een voltijdse dag (administratief gezien is een voltijdse dag vanaf dat de zoon langer dan 5u in de creche aanwezig is).
Afin, we zijn dus best tevreden met de huidige regeling. We kunnen zelfs regelen dat Ifemi twee avonden in de week naar zijn Nederlandse les kan en ik ook een van die avonden naar mijn yoga. Voor deze avond springen de grootouders extra in. Ook gaan we dan nog één keer in de week samen naar een salsales, waarbij de nonkel en tante inspringen voor opvang dit semester. 
Het leven is veranderd. Het leven is aangenaam. Ik zie mijn twee ventjes graag.

Schrijfsels

Ik vind het toch grappig dat het zo kan lopen. Nu heb ik de kans en de mogelijkheid om zo direct iets op mijn blog te schrijven via email en dan kan ik even niets bedenken. Misschien ben ik te snel?
Ik weet dat ik nog een hele hoop post-ideeën heb klaar staan in de admin-sectie van mijn blog, maar ja, dat bekijk ik nu niet. En nu bedenk ik mij of ik misschien een afsluiterzinnetje zou moeten toevoegen als een post vanop email gemaakt is of niet. Ik had zo’n afsluiterzinnetje voor posts die ik op voorhand schreef en dat vond ik zelf wel tof. Maar… hebben jullie nood aan die kennis eigenlijk? Maakt het voor jullie uit of een post direct op mijn blog geschreven is of via een emailtje?
Misschien moet ik me er ook maar bij neerleggen dat ik niet veel tijd meer heb om mooie afgewerkte posts te maken.

Benieuwd naar Bezoekers

Ik ben echt énorm benieuwd wie nu mijn eerste bezoeker zal zijn. Ik doe mijn best om er verder eigenlijk niets over te zeggen. Moest jij die eerste bezoeker terug zijn, laat dan zeker een reactie achter!

Ons leventje is sinds het begin van dit jaar enorm veranderd. Ons ukje is ondertussen 8 maanden oud. Hij kruipt rond, is enorm curieus, lacht veel en gaat niet graag alleen slapen. Aan dat laatste wordt gewerkt. In ons kort vakantietje de voorbije week is dat er natuurlijk niet beter op geworden.

Ifemi – voor zij die dit niet meer weten is dit het Yoruba woord voor “my love” en daarmee doel ik dus op mijn vriend, huisgenoot en papa van ons zoontje. Yoruba is zijn moedertaal. – en ik genieten verder van onze zoon. Wij zijn er enorm trots op en zo hoort dat ook, denk ik dan. We zitten sinds zijn geboorte continu met veel vragen maar we proberen daar telkens stap voor stap een antwoord op te vinden.

Het laatstnieuwe dat we eigenlijk aan het uitproberen zijn, zijn herbruikbare pampers. We hadden dit origineel ook op onze geboortelijst gezet, maar vermits niemand het gekocht had, hadden we het zelf ook laten vallen. Toen vorige week in het nieuws weer gemeld werd hoe groot de afvalberg is van luiers alleen, wilden we toch een nieuwe poging wagen. We kochten er twee om te beginnen. Ik vind ze op zich leuk. Alleen zijn ze al elks volledig overgelopen toen ons zoontje ze voor het eerst aan had, met een hele tenue-verandering als gevolg. In de vakantie lieten we ze dus thuis en nu zouden we nog eens een poging moeten doen. Mogelijke oplossingen die ik las zou het verstellen van grootte zijn, het bepalen van de – mmm hoe zeg je dat – de grootte van de rand (broeksriemplek), het niet te lang aanhouden… Andere tips zijn ook nog welkom.

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake