Moedwillige Mist (of Mens?)

Waarom is de mens zo hardleers? Is het dan écht zo moeilijk om afstand te houden? Zijn al die accidenten geen reden genoeg om afstand van elkaar te houden?

In de artikels deze week stond dat er 150 auto’s op elkaar gebotst zijn door de dichte mist. Dat kan er bij mij niet in. Niet de mist is de schuldige. Het zijn de chauffeurs die op elkaar rijden! Bij mistig weer worden wij verondersteld slim genoeg te zijn en dus ook onze snelheid aan te passen. Je moet altijd kunnen stoppen. Zie je niet genoeg? Rij dan trager. Simpel toch? Ok, het kan al eens gebeuren in zo’n omstandigheden dat je botst… Niemand is perfect. Maar 150 wagens???

Alhoewel het niet te vergelijken is met dat gigantische accident, was het vandaag op de Vlaamse wegen ook weer koekenbak. Om van Brussel naar Antwerpen te raken tijdens de avondspits was niet vanzelfsprekend. Gelukkig was ik nog redelijk vroeg vertrokken. Toen ik hoorde dat er een ongeval was in Rumst op de E19, besloot ik de raadgeving te volgen en de A12 te nemen naar Antwerpen… om daar dan vervolgens in een file te staan door een ongeval in de Rupeltunnel waarbij twee rijstroken waren afgezet. Voor een ongeval tussen een auto en een moto. Twee mensen. Een aantal mensen die verkeerd reageren en alles staat vast. Zou afstand houden dit ongeval hebben kunnen vermijden? Geen idee. Wel ben ik ervan overtuigd dat afstand houden véél ongevallen zou kunnen vermijden. Op de radio hoorde ik dat er ondertussen ook nog een ander ongeval was gebeurd op de E19 in Mechelen… een file ongeval? Ik weet het niet.

Ik spendeerde weer twee uur in mijn auto en het was me te veel.

Zon aan Zee

Ik wil jullie gewoon even laten weten dat wij een heeeeeeeerlijk zonnig weekendje aan zee achter de rug hebben. Het was zalig. Het was leuk, grappig, prettig, rustgevend, … Meer moest dat niet zijn.

Zomerse Zorgen

Ik ben hier niet meer helemaal open geweest. Een dikke maand geleden schreef ik dit stukje, waarin ik al wel liet weten dat ik niet meer helemaal open was. Ik schreef hierdoor ook minder. Ook toen al. De zomer was in aantocht. Er waren zoveel veranderingen. Op élk vlak. Het overviel me. Zelfs onze vakantie stond aan het begin van de zomer niet vast. Niet dat wij normaal onze vakantie vastleggen, maar normaal weten we toch al naar waar ongeveer en wanneer ongeveer…

En stap voor stap kwam er op elk vlak vooruitgang – niet altijd de vooruitgang die we verwacht hadden, maar elke verandering bleek zich te ontwikkelen tot iets waarbij ik me weer rustig kon voelen.

26-Zomer-achtergronden-zomer-wallpapers-palmbomen-aan-zee-achtergrond
 

Eén van die vlakken is onze gezinsuitbreiding, waar ik in dit stukje dieper op wil ingaan. De eerste drie maanden van mijn zwangerschap wilden we geheim houden. Iets voor ons twee. Alleen voor ons twee. Dat is gelukt. Het was een periode waarin Ifemi en ik meer naar elkaar toegroeiden. Het was een periode waarin ik dus niet open was, niet op mijn blog, niet tegenover vrienden of familie. Dat was moeilijk voor mij. In die eerste drie maanden heb ik een aantal keer goed afgezien. Misselijkheid zat daar zeker bij, maar gelukkig niet al te erg. Wat erger was, was dat mijn migraine weer kwam bovendrijven. En speciaal voor de gezondheid van ons kindje, moest ik maar afzien. Ik mocht dafalgan nemen en primperan. Geen van beiden hadden volgens mij enig effect. Mijn dokter zei me dat ik ze toch maar best nam, omdat het al was gebleken dat de migraine aanval daardoor minder lang zou duren. Ik luisterde. Ik kroop weg. Ik probeerde me af te leiden. Ik at weinig. Ik dronk zeer weinig. Ik lag te wenen. Ik probeerde zoveel mogelijk te slapen. We gingen zelfs toch naar de verjaardag van mijn tante kwestie van mij af te leiden en uit te putten. Ifemi had nog nooit zo’n aanval van mij gezien. Ik had mijn straffe – “goede” – pillen al van voor ik hem kende. Twee van die aanvallen had ik. Op tien en twaalf weken. Blijkbaar zijn dat de hormoonpieken. Verder had ik last van vermoeidheid. Meer dan ervoor. Ook werd weer mijn dagelijkse medicatie aangepast en kwamen er extra controles, zowel bij gynaecoloog als bij cardioloog.

Na die drie maanden vertelden we het aan familie en vertelde ik het officieel op het werk. Ook werden stelselmatig vrienden ingelicht… Ik vrees nog steeds dat ik er een aantal heb overgeslagen en moesten jullie het vernemen via deze blog dan wil ik bij deze al mijn excuses aanbieden. Foutje?

Mijn gezondheid ging er wat op vooruit. De vermoeidheid verminderde. De migraine aanvallen bleven weg. De controles waren tot hiertoe allemaal positief. Alleen moet ik in mijn hoofd nog aanvaarden dat de bevalling waarschijnlijk met keizersnede zou zijn omdat een bevalling te zwaar zou zijn voor mijn hart. Dat idee vind ik niet leuk.

Verder ben ik positief en kijken Ifemi en ik samen uit naar ons kleintje.

(orig fig)

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake