Lange Lijstjes

Om zijn Nederlands te verbeteren kijkt Ifemi regelmatig naar Nederlandstalige series. Dit kunnen Vlaamse of Nederlandse series zijn. Het hangt af van de programmatie van tv-zenders. Momenteel volgt hij Dokter Deen. En … af en toe kan ik het niet laten om eens mee te kijken. Net zoals deze avond. Het is een ontspannend dramaserietje. En deze avond ging het op een bepaald moment over een bucket list. En ik vertelde Ifemi waarom ik er geen had want er zou te veel opstaan zoals … en toen begon het. Elke twee seconden bedacht ik weer een ander ding, en weer een ander, en nog een ander, … en bij velen komt het erop neer om er gewoon voldoende geld voor te hebben.

dokter-deen

En toen dacht ik aan dit blogje… had ik al niet ooit een bucket-list-achtig-iets geschreven? Ik zoek. En ja hoor. Mijn Duizendste Post. Ik schreef toen dat het mijn inspiratie zou zijn voor de volgende duizend posts. Wel, nu het terug fris in mijn geheugen zit is dat misschien wel waar. Anderzijds… ben ik toch eigenlijk vrij tevreden met het leven dat ik heb en zijn die 280 dingen die ik daar heb opgesomd zelfs niet noodzakelijk.

Ifemi en ik hebben tot hiertoe al een leuk leventje samen opgebouwd en dat kan enkel nog verbeteren in mijn ogen. Met of zonder bucket-list-items. Ik kijk er al naar uit.

(orig fig + leuke recensie over Dokter Deen)

Wisselvallig Weer

Het leven raast zoals gewoonlijk aan een sneltempo voorbij. Dat is meestal een goed teken. Dagen die voorbijvliegen en snel veranderen in weken die weer snel vergeten worden in die voorbije maanden. Als we niet oppassen is er weer een jaar voorbij.

Ook verandert er zoveel. Hier hou ik het voorlopig nog wazig. Dat geeft me wat tijd en stabiliteit. Een gevoel van rust. Kalmte. Ik kan hier schrijven wat ik wil en wat ik denk, maar het komt er niet dikwijls meer van omdat er zoveel andere dingen zijn met een hogere prioriteit. Ik hou wel van veranderingen. Het brengt leven in het leven. Een leven zonder veranderingen zou uiteindelijk maar saai worden.

Ik ben moe, maar gelukkig.

Toekomstige Tand

Daar gaan ze. Mijn achterste tanden onderaan. Allebei zijn ze versleten. Rot. Eentje is al weg. Pijnlijk proces. De andere verdwijnt op het einde van de maand. Hopelijk minder pijnlijk. Positief denken.

En dan moet ik beslissen wat ik wil, maar de mogelijkheden spreken me niet aan. Voor zover ik begrijp heb ik momenteel vier mogelijkheden:

  1. Ik doe er helemaal niets mee. Er blijven twee gapende gaten in mijn mond en mijn wangen zullen inzakken.
  2. Ik doe alsof ik geld teveel heb en koop mij een paar stiftanden die elks toch wel zo’n 2000 euro kosten. Veel tussenkomst van de ziekenkas hoef ik blijkbaar niet te verwachten. Ook een aanvraag voor een tandverzekering zou volgens mijn tandarts niet aanvaard worden, want ze verzekeren natuurlijk alleen maar een gezond gebit.
  3. Ik leef naar mijn stand en kies voor een roos gebitje dat je kan in- en uitnemen met daarop dus die twee onderste achterste tanden. Een hoop plastic extra in je mond dus. Gezellig. Ook al dat in- en uitnemen spreekt me niet aan. Ben ik daar niet te jong voor? Of wil ik gewoon teveel?
  4. Als een kleine, maar iets duurdere en natuurlijk comfortabelere, variant van het vorige is er ook een metalen gebitje. Dat klikt dan weer ergens vast in je mond. Toch kan het er ook weer uit. Hier ben je toch weer 900 euro aan kwijt. Ook weer voldoende.

Waarom spreekt enkel het veel te dure mij aan? Heeft iemand hier enige ervaring mee? Blijkbaar heb ik nu maar enkele maanden om te beslissen en ik weet het niet.

Goede raad is welkom. Andere inzichten ook…

snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake snowflake